Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το κλουβί

ΕUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

Το κλουβί

0 ΣΧΟΛΙΑ
  • A-
  • A+

Η πρώτη και μοναδική φορά που είδα ελεύθερους παπαγάλους ήταν κάποτε σ’ ένα ταξίδι στην Αμαζονία. Τουρίστας στις όχθες του Μάδρε δε Δίος, μαγνήτισε το βλέμμα μου το πολύχρωμο σμήνος που έσκιζε τους ουρανούς· πέταγαν ψηλά, με τις φτερούγες ανοιγμένες σ’ όλο τους το μήκος, κρώζοντας και φτεροκοπώντας πάνω απ’ το σαστισμένο κεφάλι μου.

Τους είχα συνηθίσει στην αιχμαλωσία, φυλακισμένους μέσα σε στενάχωρα κλουβιά. Σαν τον παπαγάλο, καλή ώρα, που παρατηρώ όλο το πρωί στον απέναντι ακάλυπτο, πίσω απ’ τις κουρτίνες στη δουλειά.

Καθώς σηκώνεται ο ήλιος και καψώνει τη γη, λιγοστεύει κι η σκιά μες στο κλουβί του· περνώντας τα λεπτά, η φωτεινή λωρίδα επεκτείνεται και καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερο χώρο μέσα στη συρμάτινη φυλακή.

Κι αυτός ο καημένος, για ν’ αποφύγει τον καύσωνα, προσπαθεί να στριμωχτεί στη γωνιά που έχει απομείνει ακόμη σκιερή και με κάποια υποψία δροσιάς. Κι όσο περνά η ώρα και η καυτή γλώσσα του ήλιου κοντοσιμώνει, αυτός μαζεύεται και σουφρώνει, μπας και καταφέρει να ξεκλέψει λίγες στιγμές μακριά απ’ το πύρινο χαλί, που είναι θέμα χρόνου να τον σκεπάσει ολόκληρο.

Ας είναι το ποτηράκι του γεμάτο με νερό και οι ταΐστρες του με μπόλικο κανναβούρι· αυτός υποφέρει μέσα στη ζεστή του φυλακή, ελπίζοντας να έρθει κάποιος και να τον απαλλάξει, μετακινώντας το κλουβί σε κάποιο μέρος δροσερό.

Ισαμε εκεί φτάνουν οι προσδοκίες του, μια και φαίνεται να γεννήθηκε μες στην αιχμαλωσία, οπότε αγνοεί παντελώς πως, κάπου στον κόσμο, οι παπαγάλοι πετούνε ελεύθεροι. Και σαν έχουν ανάγκη από δροσιά, χώνονται στα δάση τα απάτητα και βουτούν την κεφαλή τους μες στο κελαρυστό ποτάμι, δίχως να περιμένουνε σωτήρες κι ελεήμονες, τάχα να τους ευεργετήσουν.

Θαρρώ πως μοιάζουμε κι εμείς μ’ αυτόν τον παπαγάλο. Εδώ και χρόνια στενεύει διαρκώς γύρω μας ο κλοιός, κι εμείς αναζητούμε εναγωνίως λίγη δροσιά μέσα στην ολοένα και πιο ανυπόφορη φυλακή μας.

Και περιμένουμε σωτήρες, τάχα, κι ευεργέτες, να μας μετακινήσουνε παρέκει, προσφέροντάς μας την ψευδαίσθηση μιας καλύτερης κατάστασης και απαιτώντας από εμάς αιώνια ευγνωμοσύνη για το νερό και το κανναβούρι που μας πετούνε στο κλουβί, ίσα για να μένουμε ζωντανοί και να παπαγαλίζουμε το τροπάρι τους.

Ευτυχώς που υπήρξανε κι υπάρχουνε άνθρωποι πραγματικά ελεύθεροι, να μας θυμίζουνε την αληθινή μας φύση. Ανθρωποι που σε κάνουνε κι αυτοί να σαστίζεις στη θωριά τους, όπως οι παπαγάλοι της Αμαζονίας, καθώς ανοίγουν τις φτερούγες τους σε όλο τους το μήκος.

[ad-slot]

 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Το μαραφέτι
​Είπες πως θα με περιμένεις κάτω απ’ το στέγαστρο, στην άκρη του πεζοδρομίου, να μη σε χτυπά κι ο απρόσμενα ζωηρός ήλιος του πρωινού, ώσπου να...
Το μαραφέτι
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Ανάληψη αισιοδοξίας
​Μερικές στερεότυπες συμβουλές που δεχόμασταν ως παιδιά από τους γονείς μας, μεγαλώνοντας καλό είναι ενίοτε να τις παραβιάζουμε. Οπως αυτό το «μη...
Ανάληψη αισιοδοξίας
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Πρώτο χαμόγελο
Είναι συγκλονιστικό θέαμα το πρώτο χαμόγελο ενός μωρού. Ανόθευτο κι αμόλυντο, αβίαστο κι αγνό, ανεπιτήδευτο και πηγαίο, σαν την παρθένα ψυχή του....
Πρώτο χαμόγελο
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Αναμονή
Αναμονή λίγο πριν από την τελευταία εξώθηση της μάνας καθώς γεννάει το παιδί της, να ακουστεί για πρώτη φορά στον κόσμο το κλάμα του νεογέννητου....
Αναμονή
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Το μπουκάλι
Σ’ έναν απογευματινό μου περίπατο βρέθηκε μπρος στα πόδια μου, ένα πλαστικό μπουκαλάκι, που είχε παραπέσει από τον παρακείμενο κάδο ανακύκλωσης. Λένε...
Το μπουκάλι
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΟΥΤΖΗΣ
Η ανάμνηση
Είχαμε για μεζέ λίγο σταφύλι σουλτανίνα· έκοψα δυο τσαμπιά και τα πρόσφερα στους ξένους γονείς. Μ’ ευχαριστήσανε ξαφνιασμένοι κι έπειτα δώσανε το...
Η ανάμνηση