Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το κεραμίδι που κλαίει
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κεραμίδι που κλαίει

  • A-
  • A+
Κοινή συνισταμένη της απροκάλυπτης πολιτικής και οικονομικής κερδοσκοπίας που υπέστησαν οι Ελληνες του τελευταίου αιώνα ήταν η αγάπη τους για το κεραμίδι, την οποία τελικά πλήρωσαν και εξακολουθούν να πληρώνουν με τόνους αίματος.

Το «κεραμίδι» έχει τη δική του περίοπτη θέση στην ελληνική ιστορία. Από το 1992 μέχρι και σήμερα, η προσπάθεια των Ελλήνων να «βάλουν» το κεφάλι τους κάτω από ένα κεραμίδι και στη συνέχεια να το διατηρήσουν ή και να το αβγατίσουν σημάδεψε τόσο τις ιστορίες των περισσότερων ελληνικών οικογενειών του τελευταίου αιώνα όσο και την πολιτική και οικονομική ιστορία της χώρας.

Οι περισσότερες οικογενειακές αφηγήσεις περιλαμβάνουν και μια αναφορά στη χρονιά που ο παππούς ή ο πατέρας «αγόρασε το σπίτι». Βαθιά χωμένες στο σεντούκι της Ιστορίας βρίσκονται επίσης εξιστορήσεις που περιγράφουν πώς το «κεραμίδι» τραυμάτισε τον τόπο.

Η αγωνία να βρουν στέγη οι πρόσφυγες έφερε τα μνημόνια της ΚτΕ. Η αγωνιώδης προσπάθεια να στεγαστούν οι εσωτερικοί μετανάστες των δεκαετιών ΄50-΄60 ανέβασε τον υδράργυρο στο πολιτικό θερμόμετρο, τροφοδότησε τη μαζική δυσαρέσκεια και έβγαλε τους Ελληνες στον δρόμο. Η απροκάλυπτη κερδοσκοπία των τραπεζιτών να «αξιοποιήσουν» την επιθυμία των Ελλήνων για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, προσφέροντας αφειδώς και ανέλεγκτα δάνεια, πρόκειται στο εγγύς μέλλον να μετατρέψει χιλιάδες ιδιοκτήτες-δανειολήπτες σε νοικάρηδες, γυρίζοντας την Ελλάδα σε εποχές που οι περισσότεροι ήθελαν να ξεχάσουν.

Το βιβλίο «Το κεραμίδι που κλαίει» δεν αναφέρεται μόνο στην ιστορία των στεγαστικών κρίσεων από το 1922 μέχρι σήμερα. Ο συγγραφέας προχωρά ένα βήμα παραπέρα από την ανάλυση της αγοράς κατοικίας, την εξέλιξη της προσφοράς και της ζήτησης και τη διαμόρφωση των τιμών κατοικίας. Επιχειρεί να συνδέσει τα οικονομικά δεδομένα της στεγαστικής αγοράς με το πολιτικό περιβάλλον της εποχής και να αναδείξει τις σχέσεις εξάρτησης του πολιτικού συστήματος με τον εκάστοτε ξένο παράγοντα.

Περιγράφει την κερδοσκοπία που γιγαντώθηκε εκμεταλλευόμενη την ανάγκη του ανθρώπου για στέγη και τη «συνεργασία» της πολιτικής με την οικονομική ελίτ της χώρας, προκειμένου να αξιοποιηθεί το κενό που δημιουργούσε η απουσία οικιστικής πολιτικής. Αναδεικνύει την «εθελοτυφλία» των πολιτικών και την «απροθυμία» τους να περιορίσουν την απροκάλυπτη «δραστηριότητα» των κατά καιρούς... επενδυτών. Καταγράφει την τεράστια αναδιανομή εισοδήματος που επιτελέστηκε μέσω της στέγης, αλλά και την ανάδειξη των καινούργιων ελίτ, οι οποίες αξιοποίησαν τις στεγαστικές ανάγκες και τα όνειρα των περισσότερων Ελλήνων.

Ταυτόχρονα, προσπαθεί να συνδέσει τις στεγαστικές κρίσεις με την επιτροπεία της χώρας από τις εκάστοτε «μεγάλες δυνάμεις», τα μνημόνια, τις οικονομικές κρίσεις, τις χρεοκοπίες και τις... παρεκτροπές του δημόσιου βίου. Καταγράφει με ντοκουμέντα τον τρόπο αλλά και τις μεθόδους που εφάρμοσε ο ξένος παράγοντας για να «δέσει» τον τόπο με... χρέος, προκειμένου να διαιωνίσει την πολιτική και την οικονομική εξάρτηση της χώρας.

Πρόκειται για μια αναπαράσταση της ελληνικής οικονομικής ιστορίας από την εποχή που το κύμα των 1.500.000 προσφύγων του 1922 μετέτρεψε τον μητροπολιτικό ελληνικό χώρο σε μια τεράστια φαβέλα, μέχρι τη σημερινή εποχή των μνημονίων, της «αυξημένης επιτροπείας» και των τραπεζιτών-«ευεργετών» που μετέτρεψε τους Ελληνες από «νοικοκύρηδες» σε φόρου υποτελείς των δανειστών τους.

Κοινή συνισταμένη της απροκάλυπτης πολιτικής και οικονομικής κερδοσκοπίας που υπέστησαν οι Ελληνες του τελευταίου αιώνα ήταν η αγάπη τους για το κεραμίδι, την οποία τελικά πλήρωσαν και εξακολουθούν να πληρώνουν με τόνους αίματος. Ο συγγραφέας παρουσιάζει αναλυτικούς πίνακες με την εξέλιξη των τιμών της κατοικίας από τη δεκαετία του ΄20 μέχρι τα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, ενώ αναδεικνύει και τη διαδρομή που ακολούθησε η οικοδομή από την ανάδειξή της σε «ατμομηχανή της οικονομίας» μέχρι τη διάλυση και την αξιοποίησή της ως «ανταλλακτικού» στο «τρένο» του τουρισμού.

Με το «Το κεραμίδι που κλαίει» ολοκληρώνεται η τριλογία για την ελληνική οικονομία που εκδόθηκε από την «Εφημερίδα των Συντακτών» Στο «Χρέος», ο συγγραφέας, είχε επικεντρωθεί στην εξέλιξη του δημόσιου και ιδιωτικού δανεισμού και στις χρεοκοπίες που σηματοδότησε η αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να τον εξυπηρετήσει.

Στο «Από τη σταφίδα και τον καπνό στα τσάρτερ» είχε αναδείξει την επαναλαμβανόμενη και μηδέποτε αναθεωρούμενη εμμονή των πολιτικών και οικονομικών ελίτ του τόπου να συνδέουν τις τύχες της ελληνικής οικονομίας με μια οικονομική δραστηριότητα και τις τραγικές επιπτώσεις που είχε η επιλογή αυτή.

Είχε μάλιστα προειδοποιήσει ότι η πρόσδεση στον ευμετάβλητο, ασταθή και ευάλωτο τουρισμό θα είναι η αιτία για μύρια δεινά που πρόκειται να υποστεί η ήδη βαριά τραυματισμένη από τα μνημόνια ελληνική κοινωνία. Ο κορονοϊός και η κάθετη πτώση των εσόδων της τουριστικής βιομηχανίας δυστυχώς επιβεβαίωσαν την πρόβλεψη αυτή.

Στο «Το κεραμίδι που κλαίει» αναδεικνύει τις ανίατες ασθένειες που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία, τη διαπλοκή και τη διαφθορά των πολιτικών και των οικονομικών ελίτ του τόπου που επηρεάζουν καταλυτικά την κοινωνική οργάνωση αλλά και τη συλλογική συμπεριφορά.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Η εξάρτησή μας από τα πράγματα
Στο βιβλίο του «Προς τα πού κατευθυνόμαστε; Η εξέλιξη των ανθρώπων και των πραγμάτων» ο Βρετανός αρχαιολόγος Ιαν Χόντερ αναπτύσσει μια θεωρία της σχέσης του ανθρώπου με τα πράγματα, η οποία μεταμόρφωσε...
Η εξάρτησή μας από τα πράγματα
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Μπορούν οι νεκροί να έχουν αναμνήσεις;
Στο βιβλίο της «Οι αναμνήσεις μιας νεκρής» η Χιλιανή Μαρία Λουίσα Μπομπάλ αναπλάθει το κοινωνικό περιβάλλον της δεκαετίας του 1930 περιγράφοντας την προσωπική της ιστορία. Με μία διαφορά: η πρωταγωνίστριά...
Μπορούν οι νεκροί να έχουν αναμνήσεις;
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Τα ζώα είναι ο ηθικός μας καθρέφτης
Υπάρχουν βιβλία που παρά τη μικρή τους έκταση έχουν τεράστια σημασία για την πληροφόρηση, την ενημέρωση, αλλά και τη γνώση. Ενα απ’ αυτά είναι και το βιβλίο «Τα ζώα και εμείς» της Ελλης Βιντιάδη.
Τα ζώα είναι ο ηθικός μας καθρέφτης
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Η τυραννία της ευτυχίας
Η ευτυχιοκρατία αποτελεί μετεξέλιξη του ρεύματος του New Age της δεκαετίας του 1970 και πετυχαίνει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και την αποχαύνωση του ατόμου, αλλά και την κοινωνική αδρανοποίησή του.
Η τυραννία της ευτυχίας
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Ωφελέειν ή μη βλάπτειν
Το έξοχο βιβλίο «Ή μη βλάπτειν», με υπότιτλο «Ιστορίες για τη ζωή, τον θάνατο και τη χειρουργική εγκεφάλου», είναι η αυτοβιογραφία του κορυφαίου Βρετανού νευροχειρουργού εγκεφάλου, Χένρι Μαρς, τα τελευταία...
Ωφελέειν ή μη βλάπτειν
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Η αδιαφορία ροκανίζει το μέλλον μας
Παραθέτουμε εκτενή αποσπάσματα από τα προλεγόμενα του νέου βιβλίου του συντάκτη μας, Περικλή Κοροβέση, εκδόσεις «Oportuna», που είναι μια συλλογή των άρθρων του, όπως δημοσιεύτηκαν στην «Εφ.Συν.» την τελευταία...
Η αδιαφορία ροκανίζει το μέλλον μας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας