Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κανείς δεν πονάει αυτήν τη δύστυχη πατρίδα;
AP Photo/Petros Giannakouris

Κανείς δεν πονάει αυτήν τη δύστυχη πατρίδα;

  • A-
  • A+

Στο πρώτο μνημόνιο είχα ακόμη τη δουλειά μου και κάτι ψειρολεφτάκια στην άκρη. Δεν είχα λόγο να βγω στους δρόμους -άσε που έκανε και κρύο… Τις δημοκρατικές μου καταβολές και πεποιθήσεις, τις υπερασπιζόμουν σε ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ φίλων, πάνω από άδεια τσιπουρομπούκαλα.

Στο δεύτερο, είχα πια συνηθίσει κι αποστηθίσει όλες τις μίζερες επωδούς της εποχής, τις οποίες επαναλάμβανα εμπλουτίζοντάς τις με αριστερίζουσα φρασεολογία. Το επέβαλε άλλωστε κι η μόδα της εποχής.

Στο τρίτο μνημόνιο, είχα περιπέσει στη βαθιά κατάθλιψη της ασύμμετρης απώλειας. Ό,τι είχα ποθήσει και για ό,τι είχα μοχθήσει, κατέρρεε. Σαν άλλος «μπαλαμός», δεν είχα σπίτι, δεν είχα ελπίδα, ούτε θα με έκλαιγε καμιά πατρίδα.

Την ιδεολογία και τις απόψεις μου, τα παραχώνιασα σε μια μουχλιασμένη γωνιά στο πατάρι. Τις εξεγέρσεις των φοιτητικών μου χρόνων, τις μετέτρεψα σε χαρταετούς που σκίστηκαν στον πρώτο εξουσιαστικό άνεμο. Τις διεκδικήσεις μου, τις έκανα γαργάρα, νιώθοντας αναγούλα για όλα μου τα «όχι» που γίνονταν μετ’ επιτάσεως, καταφάσεις.

Στην απόλεμη εποχή της εμπόλεμης διαβίωσης, παρέδωσα τα όπλα αμαχητί και με σπασμένη ραχοκοκαλιά κουλουριάστηκα στον καναπέ της τηλεοπτικής μιξομίζερης ρητορικής, παρακολουθώντας εμβριθώς τους υπερήφανους του έργου τούτου ασπάλακες πολιτικούς, με τους «Δυνατούς» ως πάτρωνές τους, να επιβάλλουν την τυραννίδα της συνθηκολόγησης ή της συναλλαγής.

Μετατράπηκα από πολίτη σε «πελάτη» κι από εκεί σε «εμπόρευμα», ένας αριθμός στην ομογενοποιημένη στρατιά ανενεργών πολιτών μακράς διαρκείας, κάτι σα ληγμένα γαλακτοκομικά που αναβαπτίζονται σε ντιζέρτ βαθείας καταψύξεως. Άλλοι να φυτοζωούν με κοινωνικά μερίσματα και επιδόματα, στης φτώχειας τα χαρακώματα, κι άλλοι απλά «απασχολήσιμοι» της άδειας τσέπης και με απασφαλισμένο ασφαλιστικό.

Όσο περισσότερο καλλιεργείται ο φόβος και μεγαλώνει τερατικά η επικρεμάμενη απειλή για το αύριο τόσο καθίσταμαι «μοιραίος και άβουλος αντάμα». Ερμητικά έγκλειστος στο υπό κατάσχεση σπιτάκι, να κρυφοκοιτάζω από τα κουρτινάκια τη ζωή μου να φεύγει, τα παιδιά μου να χάνονται στην αλλοδαπή, τη χώρα να αιωρείται και το μέλλον της να αναιρείται.

Στην αυλόπορτα πότε τα «γνωστά-άγνωστα» σκυλιά που αλυχτούν λυσσασμένα τις νύχτες και πότε τα λιμασμένα φασιστίζοντα τσακάλια με γυμνούς τους κυνόδοντες…

Κοιτάζω τον χάρτη της Ελλάδας κι είναι σα να ατενίζω τη Νίκη της Σαμοθράκης, μα με ψαλιδισμένα τα φτερά. Κανείς από τους ανερμάτιστους πολιτικούς, εδώ και τόσες μα τόσες δεκαετίες, δεν είχε το σθένος να υπερασπιστεί ένα όνομα, μια ιστορία;

Κανείς τους δε φταίει για τα απανωτά σκάνδαλα, την προσβολή και την έμμεση «εισβολή» στον τόπο τούτο που έχει σώμα, αίμα, δάκρυα, αγώνες, ψυχωμένες ψυχές και θυσίες;

Που φέρει ως βαριά κληρονομιά μια τρανή ιστορία αιώνων και την ομορφιά μιας πατρίδας που γέννησε τη φιλοσοφία και τη δημοκρατία, για να τις αφήσει αργότερα να σπαράσσονται από ανονείρευτους ταγούς και εξαγορασμένους αγορητές;

«Το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές» έλεγε ο Διονύσιος Σολωμός.

Όμως ένα γύρω, το ψέμα και η κατ’ επίφασιν αλήθεια, κυριαρχεί. Ο γνωστός πολιτικός και ιδεολογικός πολτός έρχεται και εμποτίζει, σκεπάζει, παραχώνει τις αντιδράσεις και τις αντιθέσεις με λεκτικές αντιπαραθέσεις-τουφεκιές στον αέρα. Με ρητορική πλασματικών επιχειρημάτων.

Εξομοιώνει τα ανόμοια, ομοιάζει τα ανομήματα. Καταβροχθίζει συνειδήσεις, ξεθεμελιώνει αγωνιστικές καταβολές, καταβαραθρώνει όσα κι όσους κάποτε ξεσήκωναν. Ρυπαρός και λιπαρός χυλός. Σκάνδαλα. Χρηματισμοί. Δωροληψίες. Ιδεοληψίες. Αντιδράσεις. Λεκτικές τουφεκιές στον αέρα. Απειλές. «Κουκουλοφόροι» έναντι μασκοφόρων «εκδικητών». Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης, λέει η λαϊκή θυμοσοφία.

Άραγε στο εγγύς μέλλον θα μαζευόμαστε οι επιζήσαντες από την όψιμη φασιστίλα ή τη νεκραναστημένη φανατίλα, στο μπαρ «το φάντασμα μιας χώρας» και θα το κρατάμε ανοιχτό; Να πίνουμε και να κλαίμε ανάμεσα σε αράχνες γενναίων ιστορικών στιγμών υπό το αμυδρό φως των πολυκαιρισμένων κεριών.

Να μοιραζόμαστε ημιτελείς, ατελείς και αταίριαστες μεταξύ τους ιστορίες για τα χρόνια της αγανακτισμένης μας νιότης και της υποταγμένης μας ωριμότητας. Να αναρωτιόμαστε που πήγε το ελληνικό φιλότιμο και η «μπέσα». Με αντάλλαγμα πόσα μαύρα βαλιτσάκια με μωβ πακετάκια, ξεπουλήθηκαν…

Να επαναλαμβάνουμε, σα παλιός δίσκος σε πικάπ που κολλάει η βελόνα, του Μακρυγιάννη την απορία: «Μα καλά, κανείς δεν πονάει αυτήν τη δύστυχη πατρίδα;»

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Ο κύκλος μιας πολιτικής απάτης
Σε τι κατέληξε το πείραμα της δεκαετούς μνημονιακής αναμόρφωσης της απροσάρμοστης Ελλάδας; Σε μια παταγώδη αποτυχία, με βάση τα κριτήρια των «αναμορφωτών». Οχι, θα αντιτείνω εγώ. Είναι μια τεράστια επιτυχία.
Ο κύκλος μιας πολιτικής απάτης
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Η αθέατη όψη της πείνας: βία και τρομοκρατία
Πολλοί μιλάνε για ομοιότητες της εποχής της γερμανικής κατοχής 1941-1944 με τη σημερινή ανθρωπιστική κρίση. Είμαστε στην αρχή μιας πορείας που ακουμπάει τα σύνορα του παρελθόντος;
Η αθέατη όψη της πείνας: βία και τρομοκρατία
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Ο Ματθαίος πάει για κούρεμα
Μπήκαμε με ανάπτυξη, έστω και ισχνή, θα βγούμε με υφεσάρα. Μπήκαμε ανήσυχοι, θα βγούμε εξαγριωμένοι. Πήγαμε για μαλλί, θα βγούμε κουρεμένοι...
Ο Ματθαίος πάει για κούρεμα
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
«Το δικό μας δέντρο δεν θα καίγεται, θα καίει»
Την ώρα που έμπαινε στην πρίζα ο εορταστικός φωτισμός στη Βασιλίσσης Σοφίας, την ίδια ακριβώς ώρα τέσσερις μετανάστες εργάτες στα Καλύβια έχαναν τη ζωή τους από αυτοσχέδιο μαγκάλι.
«Το δικό μας δέντρο δεν θα καίγεται, θα καίει»
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Ο κ. Κόινερ θα αγόραζε «Εφημερίδα των Συντακτών»;
Oι πολίτες είναι οι μόνοι που μπορούν να αποκαταστήσουν μια κάποια φυσιολογική τάξη πραγμάτων και στον Τύπο. Ο Βαγγέλης (μη ρωτάτε ποιος Βαγγέλης) κι οι φίλοι του έχουν το μονοπώλιο, αλλά οι αναγνώστες είναι...
Ο κ. Κόινερ θα αγόραζε «Εφημερίδα των Συντακτών»;
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Μπλόφα με πενταφυλλία;
Στη συνέντευξή του στους Financial Times ο κ. Ντράγκι είπε ενδιαφέροντα πράγματα, άφησε όμως και αρκετά σκοτεινά σημεία.
Μπλόφα με πενταφυλλία;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας