Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κρασί σαν ρουμπίνι

Νεκρή φύση, 1932, ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ ΡΕΓΚΟΣ

Κρασί σαν ρουμπίνι

  • A-
  • A+

Ανοίξαμε το βαρέλι με το κρασί, αυτό που βάλαμε εκεί στις αρχές Οκτωβρίου. Ο μούστος του ήταν από σταφύλι που τρυγήθηκε κάπου στην Αττική, από ελληνικά αμπέλια. Ροδίτης, σαββατιανό και κάτι ακόμα που δεν θυμάμαι.

Ηταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια που είχαμε δικό μας βαρέλι, και το πρόσωπο του πατέρα έλαμψε από χαρά.

Γέμισε ένα γυάλινο μπουκάλι και το σφράγισε ξανά. Το έβλεπε, το κρασί ήταν σχεδόν έτοιμο, αν και ελάχιστα θολό ακόμη.

«Θα το πάω στην Ερέτρια, στο υπόγειο, και μέχρι τις γιορτές θα έχει γίνει», είπε. «Εχει περισσότερο κρύο εκεί. Θα το καθαρίσει».

Στην Ερέτρια, που έγινε το χωριό που δεν είχαμε.

«Βάλαμε 100 κιλά. Φτάνουν-δεν φτάνουν για τον χειμώνα», είπε σκεφτικός.

Μα εμείς πέρυσι, που δεν είχαμε βάλει βαρέλι, δεν ήπιαμε τόσο πολύ, ήθελα να του πω, αλλά κρατήθηκα. Γιατί να του χαλάσω τη χαρά;

«Λες να τα καταφέρουμε;» δεν κρατήθηκα.

Με κοίταξε λίγο επιτιμητικά. Πήρε αυτό το γνωστό ύφος: Τι ξέρεις και συ, που στο τρίτο ποτηράκι έχεις ζαλιστεί...

Τι καημός κι αυτός, να αγαπάς το καλό κρασί, αλλά να μην το σηκώνεις...

Ομως μου άρεσε έτσι που το κοίταζα, κόκκινο, με μια διαύγεια ρουμπινιού καλής ποιότητας. Αφηνε το φως να περνά από μέσα του, γυάλιζε κάτω από το φως της κουζίνας.

«Δοκίμασε λίγο, κοίτα πόσο καλό είναι». Γέμισε δυο ποτηράκια.

«Είναι σχεδόν μεσημέρι και πρέπει να φύγω για τη δουλειά», αντιστάθηκα· μόνο για λίγο. Πήρα το ένα στο χέρι μου. Ας είναι καλά ο Ηλεκτρικός, σκέφτηκα.

Δοκίμασα δυο-τρεις γουλιές: ήπιο, όσο γλυκό και όσο ξηρό έπρεπε, αρώματα φρούτων. Τέλειο.

Ας είχα λίγο χρόνο, σκέφτηκα. Να φτιάξουμε έναν μεζέ -όχι τίποτα σπουδαίο, λίγο τυρί, λίγο σαλάμι, καμιά ντομάτα και ψωμί- και να καθίσουμε να τα πούμε. Πόσος καιρός πέρασε από την τελευταία φορά, πόση ζωή μάς κλέβει η ίδια η ζωή που τρέχει πέρα από τον έλεγχό μας.

«Ωραίο», είπα, «αλλά δεν προλαβαίνω».

«Δουλειές κι αυτές που πάτε και κάνετε», κούνησε το κεφάλι και άδειασε το ποτηράκι του.

Ντύθηκα κι έφυγα. Ευτυχώς, το κρύο του Δεκεμβρίου δεν με άφησε ούτε να σκεφτώ ότι ζαλίστηκα.

Η δουλειά και η αναμπουμπούλα των ειδήσεων δεν επιτρέπουν χαλάρωση - ίσως και να μου έκαναν καλό αυτές οι δυο γουλίτσες, δεν ξέρω.

Το βράδυ, στον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι, σκεφτόμουν το κρασί. Πολύ ταιριαστό με την εποχή μού φαινόταν, έτσι κόκκινο, ζωηρό και διαυγές. Οχι σαν αίμα πηχτό, αλλά σαν κόκκινη θάλασσα. Μπορούσες να δεις τον πάτο του ποτηριού. Πάντα το προτιμούσα σε σύγκριση με το ροζέ, αν και δύσκολα το ξεχώριζα σε αξία από το λευκό.

Αλλά εμένα ποτέ δεν μου άρεσαν τα ημίμετρα - όποιου είδους. Οσο και αν προσπάθησα, σε όποιο τομέα, ή ήθελα ή δεν ήθελα, ή μπορούσα ή δεν μπορούσα. Πολύ μισούσα τα «ναι μεν, αλλά...».

Φαντάστηκα να κουτσοπίνω μια μέρα σκόλης, με παρέα και κουβέντα και παλιά ρεμπέτικα, και να γελάμε και να χαμογελάμε.

Να, κάτι τέτοια, που γίνονται όλο και πιο σπάνια, πόσο πολύ μου λείπουν, πόσο πολύ λείπουν από όλους μας - έτσι μου λένε όλοι όσοι ξέρω. Είναι σαν τη δύναμη που υπερνικά τη θλίψη, ή τουλάχιστον τη βάζει για λίγο στην άκρη.

Αισθάνθηκα ωραία, σαν να άρχισα να μπαίνω λίγο στο εορταστικό κλίμα, που μέχρι χθες δεν καταλάβαινα. Κάτι ήταν κι αυτό. Κι ας ξέρω ότι θα συζητάμε στο τραπέζι των γιορτών πόσο μας πιέζει η πολιτική και η οικονομική πραγματικότητα.

Με τέτοιο κόκκινο κρασί, όλα θα κατεβαίνουν πιο εύκολα κάτω.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η ανείπωτη αξία της σιωπής
Εν μέσω προεκλογικής περιόδου, και μάλιστα μιας από τις πλέον πολωτικές και γεμάτες φανφάρες κάθε είδους, έμεινα άφωνη. Στην κυριολεξία, εξαιτίας μιας φαρυγγίτιδας που ένα πρωινό μού έκοψε τη δυνατότητα να...
Η ανείπωτη αξία της σιωπής
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
«Δεν είναι εποχές για λικέρ και άλλα ηδύποτα», σκεφτόταν με τον υπολογιστή ανοιχτό στο τραπέζι της κουζίνας και τα εισερχόμενα μηνύματα έως αργά το βράδυ να μιλούν για νεκρούς και τραυματίες. Αλλά όπως κοίταξε...
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Από Ιούλιο σε Ιούλιο
​Ο Ερνεστ Μίλερ Χέμινγουεϊ, με τα λόγια που τόσο περίτεχνα τοποθετούσε πάνω στο χαρτί, μάγεψε τόσες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, γεμίζοντας τόσες σελίδες χαρτί, που κι αυτές χάρη στα τυπογραφικά στοιχεία που...
Από Ιούλιο σε Ιούλιο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αλμυρά λεμόνια και πικρά ροδάκινα
Η κοινωνική -και πολιτική;- μισαλλοδοξία φαίνεται πως ελλόχευε βαθιά μέσα μας και μας έχει διαβρώσει πολύ. Τη ζήσαμε καθημερινά στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, την είδαμε γύρω μας, ίσως και να την...
Αλμυρά λεμόνια και πικρά ροδάκινα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Παρεκκλίνοντα στάχυα
Δεν χορταίνω να βλέπω το θέαμα στην απέναντι πολυκατοικία. Μια οικογένεια μελαψών ετοιμάζεται για το γεύμα της Κυριακής· η μαμά και τα τρία παιδιά της, όλα στην εφηβεία τους. Στρώνουν το χαλί στο δάπεδο και...
Παρεκκλίνοντα στάχυα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Eνα χωμάτινο πουλί
Eκπληκτη, πριν από περίπου ένα χρόνο, διάβασα σε ένα εξαιρετικό άρθρο των «New York Times» πως δύο επιφανή στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ, ο Τζεμπ Μπους και ο Πολ Ράιαν πρότειναν ως λύση για την...
Eνα χωμάτινο πουλί

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας