Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Gimme danger

Gimme danger

  • A-
  • A+

Danger, είναι ο κίνδυνος. Gimme, είναι η συγκοπή τού give me (gim’me) στην ιδιωματική αγγλική, τη slang, την αργκό. Ο Ζάχος ίσως θα το έλεγε «στη γλώσσα της πιάτσας»∙ κάθε γλώσσα την έχει αυτή τη δεύτερη γλώσσα.

Δεν διδάσκω. Να μάθω προσπαθώ. Είδα το φιλμ/ντοκιμαντέρ του Τζιμ Τζάρμους «Gimme danger»∙ «Δώσ’ μου κίνδυνο»; Δεν μου ταιριάζει. Κάπως ελεύθερα θα το έλεγα «Ζην επικινδύνως».

Ο Iggy Pop και το συγκρότημά του, οι Stooges (μάλιστα, από το Τρίο Στούτζες: κορόιδα, χαζούληδες), που τους βιογραφεί ο Τζάρμους με την κάμερα (άλλοι ζώντες, όπως ο Ιγγι, άλλοι μονίμως απόντες), έζησαν εν κινδύνω.

Σκεφτόμουν πώς προσέλαβε η γενιά μας, κυρίως όσοι από εμάς εμφορούμασταν, συγχρόνως και μπλοκαριζόμασταν, από αριστερές αρχές και αξίες, τη ροκ μουσική, το ροκ κίνημα του ’60, ιδίως στις προωθημένες του στιγμές, τις προκλητικά άγριες, όπως ήταν π.χ. του Ιγγι και των Stooges ή του, ίσως σημαντικότερου όλων, Jim Morrison που η επίδρασή του στον Ιγγι υπήρξε καταλυτική.

Νομίζω πως εμείς οι αριστεροί νέοι, της Νεολαίας της ΕΔΑ, μετέπειτα της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, παρακολουθήσαμε το ρεύμα της ροκ, στο ξεκίνημά του, με κάτι σαν αντι-καπιταλιστική επιφύλαξη, ακόμα χειρότερα ως προϊόν καπιταλιστικής κουλτούρας και ακραίο στοιχείο καπιταλιστικής προπαγάνδας.

Ούτε που μας περνούσε από το μυαλό ότι τα, μετέπειτα, μεγάλα αστέρια της ροκ, ιδίως στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, προέρχονταν, οι περισσότεροι, από εργατικές, ακόμα και από διαλυμένες, οικογένειες.

Χάσαμε έτσι την προσέγγιση μιας άλλης μουσικής, διαφορετικής από αυτήν που ξέραμε, πρωτοποριακής όπως αποδείχτηκε με τα χρόνια, χωρίς αυτό που λέμε πρωταρχική αθωότητα.

Μπήκαμε στο άγνωστο νομίζοντας ότι ξέρουμε, τρομάρα μας. Ενώ δεν είχαμε ιδέα. Είδαμε και πάθαμε να βάλουμε στα σπίτια δίσκους, τους πιο «ευπρεπείς» για τα μέτρα της εποχής: κάτι λίγα από Presley, Beatles και, ακόμα λιγότερο, Rolling Stones. Και αυτά, σε σπίτια που επικρατούσε κάποια ανεκτικότητα.

Στα αυστηρά, ούτε λόγος. Ακόμα και τα ελληνοποιημένα «μπιτλς», «μπίτλης», «γιεγιές» ή το μακρύ μαλλί ήταν συνώνυμα και ομοειδή του αλήτη.

Ηταν δυστυχώς και τα αγγλικά μας ανεπαρκέστατα. Πώς να σπάσουμε τους φράχτες και να επικοινωνήσουμε με τα μοντέρνα ρεύματα, στη μουσική και παντού.

Το χειρότερο: πέσαμε πάνω στη δικτατορία, που ήταν ό,τι πιο απομονωτικό, πιο εσωστρεφές, μπορούσε να τύχει τότε στην Ελλάδα∙ ιδίως στους νέους, σε εποχή που Ευρώπη και ΗΠΑ δονούνταν από ρεύματα πρωτοφανή, στην πολιτική και στην τέχνη.

Τότε είναι -τέλη του ’60, αρχές του ’70- που εμφανίζεται το ρεύμα ανατροπής και μετεξέλιξης της ροκ μέσα από μια προωθημένη, ηχητικά και αρμονικά, ροκ, από μουσική και σκηνική άποψη (γινόταν σκοτωμός στα πάλκα και τις πίστες).

Σ’ αυτό το ρεύμα, ο Ιγγι Ποπ με τους Στούτζες είναι από τους πρωτοπόρους. Αυτό, νομίζω, θέλησε να αποτυπώσει ο Τζάρμους στην ταινία του. Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα και γι’ αυτό την παρακολούθησα, όχι μόνο με ενδιαφέρον, αλλά με αίσθηση ανάκτησης μικρού μέρους από μεγάλη απώλεια.

  

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μποντ, Τζέιμς Μποντ
Σκέφτηκα, να κάνω, ένα κείμενο για τον τελευταίο Τζέιμς Μποντ, τον 24ο, που να το τιτλοφορήσω έτσι. Γιατί η νοσταλγία είναι πάντα γοητευτική, επειδή εμείς την κάνουμε γοητευτική∙ της αφαιρούμε αιχμές και...
Μποντ, Τζέιμς Μποντ
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μ’ ένα βιβλίο ή μ’ ένα τραγούδι!
Θα ήθελα να μιλήσω κι εγώ για κάποιες ταινίες, κυρίως για να σας προτρέψω να τις δείτε. Είναι ταινίες χαμηλόφωνες, που δεν τις είδα στις διάφορες λίστες. Μίλησαν όμως κατευθείαν στην ψυχή μου, και όχι μόνο μια...
Μ’ ένα βιβλίο ή μ’ ένα τραγούδι!
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
Ασκήσεις μνήμης μέσα από παράδρομους
Η ταινία ήταν οι «Επικίνδυνες σχέσεις», 1959, ίσως η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση του Ζεράρ Φιλίπ… Στις μηχανές αναζήτησης το παν είναι να ανοίξεις μια ρωγμή, να χωθείς, μετά…
Ασκήσεις μνήμης μέσα από παράδρομους
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
«Να με θυμάσαι»
Μια νέα γυναίκα τρέχει μέσα στη νύχτα τυλιγμένη μόνο σ’ ένα αδιάβροχο. Πέφτει στις ρόδες του αυτοκινήτου του ιδιωτικού ντετέκτιβ Μάικ Χάμερ αναγκάζοντάς τον να σταματήσει. Τη λένε Κριστίνα. Ενα αυτοκίνητο, που...
«Να με θυμάσαι»
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά
«Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά» (1947). Πετάξτε τις κριτικές και δείτε αυτή την υπέροχη, αταξινόμητη ταινία, που διαπερνά το ερωτικό μελόδραμα, το ψυχολογικό δράμα και το φιλμ νουάρ, χωρίς να ανήκει σε κανένα....
Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
Σκέψεις πάνω στη «Χουλιέτα» του Αλμοδόβαρ
Μου ’κανε την καρδιά περιβόλι, αλλά, ξέρει να κάνει κινηματογράφο. Αν η ψυχογραφία μου δεν ήταν αυτή που είναι, θα χαιρόμουν κινηματογράφο. Τώρα μόνο τον κατάλαβα∙ ελπίζω. Πάντως δεν είναι δύσκολος∙ με τα...
Σκέψεις πάνω στη «Χουλιέτα» του Αλμοδόβαρ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας