Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα παπούτσια
Dreamstime

Τα παπούτσια

  • A-
  • A+

Είχα σταματήσει για να στραγγίξω τα λίγα που έμεναν στο ΑΤΜ. Εκεί την είδα. Το θέαμα του ανθρώπου εκτεθειμένου στο έλεος των στοιχείων. Με τη βροχή να έχει σταματήσει για λίγο.

Το μαρμάρινο δάπεδο της εισόδου της τράπεζας ήδη βρεγμένο να αντανακλά τα φώτα του δρόμου και τους προβολείς των αυτοκινήτων που περνούσαν.

Χωρίς τίποτε ανάμεσα σ' αυτήν, στο πανωφόρι που ήταν η μόνη προστασία της, χωρίς στρώμα ή έστω κάποιες χαρτόκουτες, και το βρεγμένο δάπεδο. Δεν είχε για κάλυμμα κάτι άλλο από αυτό το παλτό. Τα μαλλιά της έβγαιναν λίγο καθώς ήταν κουκουλωμένη.

Είχε ήδη βρέξει πολύ. Οι δρόμοι γεμάτοι πολύχρωμες από τα φώτα σταγόνες. Θέαμα συνηθισμένο. Με μια διαφορά. Τα παπούτσια.

Τα είχε βγάλει για να κοιμηθεί. Και τα είχε τοποθετήσει ένα σκαλί πιο κάτω. Εκείνη κοιμόταν στο πλατύσκαλο. Μπροστά από την είσοδο της Εθνικής με το ΑΤΜ να λαμποκοπά από πίσω της.

Οσοι ήθελαν να βγάλουν χρήματα, περνούσαν σχεδόν από πάνω της. Πρόσεχαν να μην την πατήσουν. Ετσι που κειτόταν μπροστά στα πόδια τους.

Ο δικός τους καημός, η διαφορά τους από το ξαπλωμένο κορμί που σιγά σιγά το κυρίευε η υγρασία, ήταν αυτά τα χρήματα, που τα πιο πολλά είχαν ξοδευτεί την ώρα της είσπραξης του μηνιάτικου, μα ίσως ακόμα απέμεναν τόσα που να τους κρατούν σε μια απόσταση από το σημείο μηδέν, το σημείο της μη επιστροφής.

Εχω δει τέτοιους ανθρώπους σε κάθε γωνιά της γης.

Στη Μόσχα, από την εποχή της περεστρόικα -ή καταστρόικα όπως την έλεγαν κάποιοι φίλοι- στην όμορφη λεωφόρο Αρμπάτ, οι άστεγοι καθώς έπεφτε το βράδυ ετοιμάζονταν να περάσουν την επόμενη νύχτα με πλην τριάντα ή παρακάτω βαθμούς.

–«Τους βλέπεις αυτούς;» μας έλεγε ένας Ρώσος. «Αύριο πρωί τους μισούς θα τους μαζέψουν ξυλιασμένους για να τους ρίξουν στον κοινό λάκκο». Τον λάκκο των ανωνύμων.

Στη Νέα Υόρκη, καθώς περπατούσαμε στην Αστόρια ο καιρός άλλαξε ξαφνικά. Η παγωνιά είχε κάτι το φαρμακερό. Γέμιζε το στόμα δηλητήριο. Το βράδυ το χιόνι στην πόλη ξεπέρασε τους οδόντα πόντους με τους αστέγους οχυρωμένους μέσα στις κούτες τους.

Γυρίζαμε πίσω και αφηγούμασταν αυτά τα τρομερά σε φίλους στα ζεστά μας σπίτια. Αυτά συνέβαιναν αλλού.

Δεν ξέρω πού ήταν τότε αυτή η γυναίκα στο ΑΤΜ. Αλλά ξέρω ότι πολλοί από αυτούς που τώρα είναι άστεγοι ήταν τότε αυτοί που λέμε «κανονικοί άνθρωποι».

Εδώ και λίγο καιρό ακόμα παραξενευόμουν όταν έβλεπα ακόμα έναν καλοντυμένο άνθρωπο, έναν κύριο ριγμένο στο πεζοδρόμιο. Νόμιζα ότι ήταν κάποιος που είχε πέσει. Πλησίαζα μήπως τον βοηθήσω να σηκωθεί. Ωσπου αυτός άπλωνε το χέρι για ελεημοσύνη.

Η γυναίκα του ΑΤΜ είναι σαν όλους αυτούς που προσπερνάμε αδιάφοροι ή ανίκανοι να βοηθήσουμε. Με μία διαφορά. Τα παπούτσια.

Οι πιο πολλοί που είναι στην ίδια θέση με αυτήν τα φορούν και τη νύχτα. Για να προστατευτούν από το κρύο. Κι ας πρήζονται τα πόδια σφιγμένα μέσα σ' αυτά.

Η άγνωστη αυτή γυναίκα τα είχε βγάλει. Τα είχε τακτοποιήσει. Ερμαιο στο βλέμμα μας. Αλλά και έσχατο σημάδι ανθρωπιάς. Είχε άραγε φάει κάτι πριν κοιμηθεί;

Βρέχει συνεχώς στην Αθήνα. Τις επόμενες ώρες θα χιονίσει στο κέντρο της πόλης.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Τα μαύρα πόδια
Δεν είναι περίεργοι ή τρελοί αυτοί που πιάνουν πάτο. Που δεν μπόρεσαν να συνάψουν μία έστω εικονική σύμβαση για καθαριότητα σε ένα δήμο. Με τη γνώση της πόλης που είναι η πατρίδα τους θα μπορούσαν πατώντας στα...
Τα μαύρα πόδια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το αέτωμα
Η μουσική ήταν λυπημένη. Αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Χτες στο Μοναστηράκι. Πλούσιοι και πένητες, ξένοι και Ελληνες περπατούν στη λιακάδα. Ψωνίζουν και η φτήνια τρώει τον παρά, φτήνια στα ρούχα, ένα πουλόβερ...
Το αέτωμα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κι όμως
Για να περπατήσεις στην πόλη μας, πρέπει να μη βλέπεις μπροστά σου, αλλά χαμηλά κάτω στη γη. Για να μη σκοντάψεις στα χάσματα από τα σιδερένια καλύμματα της ΕΥΔΑΠ ή στα ροκανισμένα ρείθρα των πεζοδρομίων. Ή...
Κι όμως
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Νόσος πόλεως
Οι στατιστικές δεν αρκούν για να καταγράψουν αυτό που ζουν σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι στην Ελλάδα. Και αν η ανέχεια, με τόσους ανθρώπους σκαρφαλωμένους μέρα μεσημέρι στους κάδους των σκουπιδιών, δεν έχει...
Νόσος πόλεως
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οταν κατρακυλούν οι αξίες τους
Μαζί με την αξία των σπιτιών βουλιάζει και η αξία των ανθρώπων. Μπορεί πολλά σπίτια της Αθήνας να μην έχουν την ομορφιά που αξίζει το τοπίο της, το κλίμα της. Μπορεί οι στέγες της να μην έχουν την ομορφιά που...
Οταν κατρακυλούν οι αξίες τους
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λευκές νύχτες
Περφόρμανς σε νον στοπ συνέχειες με γκεστ σταρ τον καιρό, που έντυσε την Αθήνα στα άσπρα. Παράθυρα που επιμένουν φωτισμένα σβήνουν μόλις ανάψει ο Αυγερινός. Το άστρο αυτό που οδηγεί τις μέρες μας. Τις μέρες...
Λευκές νύχτες

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας