Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Από το Χαλέπι στο Ρίο

Από το Χαλέπι στο Ρίο

  • A-
  • A+

Τι θα συνέβαινε αν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο εμφανίζονταν ταυτόχρονα, σε πολλές γιγαντοοθόνες, εικόνες από το Χαλέπι;

Φωτογραφίες που δείχνουν τα ίδια κτίρια, τους ίδιους δρόμους, τραβηγμένες από το ίδιο σημείο, αλλά με τέσσερα χρόνια διαφορά, το 2012 και το 2016, σαν κι αυτές που έχουν πλημμυρίσει το διαδίκτυο.

Μοναδικά αρχιτεκτονικά μνημεία που μέσα σε μια πενταετία έγιναν μια γκρίζα τρισδιάστατη δαντέλα.

Ποιες άραγε θα ήταν οι αντιδράσεις αν ο σκηνοθέτης, έστω για λίγα δευτερόλεπτα, έφερνε τα ερείπια ενός πανάρχαιου πολιτισμού στην καρδιά της γιορτής;

Θα μιλούσαμε για ακραία πολιτικοποίηση, για λαϊκιστική προπαγάνδα; Για προσβολή του Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού;

Ο θάνατος του Χαλεπιού -γιατί περί θανάτου πρόκειται-, μιας από τις αρχαιότερες πόλεις στον κόσμο, μας υπενθυμίζει ότι ζούμε το τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέραμε.

Είναι δύσκολο να γιορτάσουμε την ειρήνη ξεχνώντας όχι τους πολέμους γενικά, αλλά τον τωρινό πόλεμο που επισήμως δεν διεξάγεται μόνο στη Συρία, αλλά και στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ενώ πρόσφατα επεκτάθηκε και στη Λιβύη με τους «στοχευμένους» αμερικανικούς βομβαρδισμούς.

Η ολυμπιακή εκεχειρία ανήκει στον χώρο της μυθολογίας.

Στάλινγκραντ της Συρίας έχει χαρακτηριστεί το Χαλέπι, όμως, σε αντίθεση με το Στάλινγκραντ του 20ού αιώνα, όπου ο εχθρός είχε όνομα, εδώ το «κακό» έχει πολλά πρόσωπα, πολλούς συνενόχους.

Το Χαλέπι ήκμασε χάρη στη στρατηγική θέση του στον Δρόμο του Μεταξιού, ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον Ευφράτη.

Οπως αναφέρει ένας Αγγλος περιηγητής του 16ου αιώνα, εδώ ζούσαν κι ευημερούσαν Τάταροι, Πέρσες, Αρμένηδες, Ινδοί, Εβραίοι, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, όλοι απολαμβάνοντας «ελευθερία συνείδησης» σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο στην Ευρώπη.

Υπήρξαν και σκοτεινά διαλείμματα διωγμών, πολιορκιών, συγκρούσεων, όμως γενικά το Χαλέπι ήταν συνώνυμο της κουλτούρας της ανοχής και της ειρηνικής συνύπαρξης διαφορετικών θρησκειών, φυλών και εθνοτήτων.

Φέτος εκδόθηκε το «Χαλέπι» («Aleppo: The Rise and Fall of Syria’s Great Merchant City») του γνωστού και στην Ελλάδα Βρετανού ιστορικού Φίλιπ Μάνσελ.

Σύμφωνα με μία από τις ιστορίες που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο-ελεγεία, όταν ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής επισκέφθηκε το Χαλέπι, το τοπικό συμβούλιο του ζήτησε να εξορίσει τους Εβραίους της πόλης επειδή δάνειζαν με «ανυπόφορα» υψηλό τόκο.

Τότε ο σουλτάνος έδειξε στους συμβούλους του μια γλάστρα με διαφορετικά λουλούδια σε πολλά χρώματα και τους ζήτησε να αναλογιστούν ότι «το χρώμα του καθενός προσθέτει στην ομορφιά του άλλου».

Η απόφασή του ήταν οι Εβραίοι να παραμείνουν.

Στους Ολυμπιακούς της Αθήνας του 2004 οι αναφορές στην ειρήνη ήταν ελάχιστες έως ανύπαρκτες καθώς η νωπή μνήμη από την εισβολή της Συμμαχίας των Προθύμων στο Ιράκ δεν επέτρεπε τη διατάραξη των διπλωματικών ισορροπιών.

Σήμερα, το υπερμέγεθες σήμα της ειρήνης, που σχηματίστηκε στο στάδιο του Μαρακανά, απέκτησε πράσινες φουντίτσες, υπενθυμίζοντάς μας ότι τα τροπικά δάση κινδυνεύουν, όμως ο πλανήτης συνολικά κάθε άλλο παρά ειρηνικές μέρες ζει.

Ο κοινωνικός πόλεμος μαίνεται και στο Ρίο, όπου η βία και η ακραία φτώχεια συνυπάρχουν σε απόσταση αναπνοής από τις υπερ-φρουρούμενες ολυμπιακές εγκαταστάσεις.

Τα μονοπάτια της ειρήνης, οι «ανθρωπιστικοί διάδρομοι», σαν κι αυτόν που μάταια επιχειρήθηκε να ανοιχτεί στο Χαλέπι, φρακάρουν παντού.

 

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ο Προμηθέας πεθαίνει στη Συρία
Νεαρός ακόμα, ο Καρλ Μαρξ έγραψε για την «ομολογία πίστης του Προμηθέα»: «…όλους τους θεούς τούς θεωρώ υπεύθυνους και τους μισώ», ότι είναι μια ομολογία της φιλοσοφίας, το δικό της σύνθημα ενάντια σε κάθε...
Ο Προμηθέας πεθαίνει στη Συρία
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δεν πεθαίνουν τα παιδιά…
Εχω κλείσει την τηλεόραση. Τα παιδιά όμως συνεχίζουν να κλαίνε. Τρομαγμένα, ματωμένα, ανυπεράσπιστα. Τα μαλλιά, τα πρόσωπα, τα κορμάκια τους, είναι άσπρα. Η σκόνη τα έχει τυλίξει. Η απελπισία τα έχει τυλίξει....
Δεν πεθαίνουν τα παιδιά…
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η ταινία της Συρίας
​«Οι συνομιλίες επανεκκινούν στον ΟΗΕ, αλλά Ουάσινγκτον και Μόσχα διακόπτουν τον μεταξύ τους διάλογο». Αυτός ήταν ο τίτλος της γαλλικής «Le Monde» πριν από λίγες ημέρες, τίτλο που είδαμε, με διάφορες...
Η ταινία της Συρίας
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πόλεμος πάντων πατήρ
Η συζήτηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη Συρία τελείωσε εκεί που είχε αρχίσει. Ολοι κατηγόρησαν όλους, απέδωσαν αμοιβαία ευθύνες, με την επίφαση της επιθυμίας για ειρήνευση στην περιοχή μίλησαν για...
Πόλεμος πάντων πατήρ
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μόνο δικό τους το μετάλλιο
Ηταν λίγο έως πολύ αναμενόμενο ότι η Πολιτεία, οι Ομοσπονδίες και τα ΜΜΕ θα έκαναν πάρτι γύρω από το βάθρο των ολυμπιονικών του Ρίο. Η καπηλεία μιας αθλητικής επιτυχίας είναι παλιά, δοκιμασμένη τακτική.
Μόνο δικό τους το μετάλλιο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ποιος χρειάζεται τους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Ποιος χρειάζεται τα μεγα-γεγονότα και τη φεστιβαλοποίηση της πόλης; Και γιατί; Πριν κάποιος απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα θα πρέπει να αναρωτηθεί, και να απαντήσει φυσικά, στο βασικό και πρωταρχικό ερώτημα:...
Ποιος χρειάζεται τους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας