Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το θέμα της Βομβάης

MANA INΔIA, 1905, ΑΜΠΑΝΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ

Κάντε κλικ για να δείτε ολόκληρο τον πίνακα

Το θέμα της Βομβάης

  • A-
  • A+

Ενα καμπανάκι άρχισε να δίνει ρυθμό πίσω από τον κυρίαρχο μελωδικό ήχο ενός οργάνου που έμοιαζε με φλογέρα.

Τιν, τιν-τιν. Και ξανά: τιν, τιν-τιν, τιν, τιν-τιν.

Ο καιρός έξω από το παράθυρο βροχερός, μουντός, κρύος. H ψευδαίσθηση της άνοιξης είχε φύγει μαζί με τις Αλκυονίδες, σαν τις κρυφές ελπίδες από τις οποίες όλοι κάποτε ξυπνάμε, αφού τις έχουμε αφήσει να μας παραπλανήσουν για λίγο.

Επινε τσάι, με λίγη ζάχαρη και δυο σταγόνες λεμόνι. Κοίταζε έξω. Κόσμος περνούσε από τον πολυσύχναστο δρόμο. Ομπρέλες, αδιάβροχα, πανωφόρια, καπέλα, κασκόλ.

Δεν θυμήθηκε να αναρωτηθεί ποιοι ήταν, ούτε τι έκαναν, ούτε τι ηλικία είχαν. Σήμερα δεν είχε διάθεση για αναζητήσεις.

Η φλογέρα, σαν αυτή ενός γητευτή των φιδιών, συνέχιζε. Και από πίσω το καμπανάκι. Τιν, τιν-τιν, τιν, τιν-τιν.

Τότε ήχησε ένα φαγκότο, ίσως όμποε –λίγες οι μουσικές γνώσεις της. Βούουου. Βούουου. Βαρύς ήχος, σοβαρός, αλλά ατμοσφαιρικός που σταδιακά χανόταν. Ενα ατελείωτο βούουουου...

Κι από πάνω μια ομάδα από βιολιά, βιόλες και άλλα έγχορδα που μάλλον δεν θα μπορούσε να ονομάσει. Η μουσική γινόταν όλο και πιο μελαγχολική, όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο μυστηριακή.

Αναπνοές-κυματισμοί από πνευστά και έγχορδα. Ενα βαρύ βούουουου. Και από πίσω ένα καμπανάκι.

Τι ιδέα κι αυτή. Τιν, τιν-τιν, τιν, τιν-τιν. Και ξανά.

Οι νότες των βιολιών έφταναν ώς εκείνα τα μυστικά βάθη που σε κανέναν δεν θα τολμούσε να ομολογήσει. Μόνο στον εαυτό της, κάποια νύχτα, μόνη, λίγο ζαλισμένη από την κούραση, τότε που το σώμα αναζητά λίγη ανάπαυση, λίγο ύπνο χωρίς όνειρα. Ή όνειρα που να βγαίνουν αληθινά.

Φαγκότο, και πάλι βιολιά και τσέλα, ίσως και πολεμικές τρομπέτες, και το ρυθμικό καμπανάκι. Τιν, τιν-τιν.

Ενιωθε τον εαυτό της να λικνίζεται στον ρυθμό των βιολιών, σαν το μαγεμένο ερπετό που ξύπνησε, άκακο, αφοπλισμένο από το δηλητήριο, μέσα από το καλάθι του.

Κι ενώ κινούνταν στα κύματα των εγχόρδων, το μόνο που άκουγε ήταν το καμπανάκι.

Τιν, τιν-τιν. Τιν, τιν-τιν. Τιν, τιν-τιν.

Θυμήθηκε πού είχε πρωτακούσει αυτήν τη μυστηριακή μουσική. Σε μια ινδική ταινία που δεν θυμόταν καλά την υπόθεσή της. Δυο νέοι που προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους στη σύγχρονη Βομβάη –Μουμπάι την έλεγαν πια– εν μέσω θρησκευτικών και πολιτικών συγκρούσεων –κάπως έτσι, κάτι τέτοιο.

Και μια πόλη γεμάτη ποδήλατα-ταξί, μηχανάκια, βροχερή, συννεφιασμένη ή γεμάτη νέφος, δεν μπορούσε να θυμηθεί τώρα.

Το μόνο που ήξερε σίγουρα ήταν ο τίτλος του μουσικού κομματιού. «Το θέμα του Μουμπάι»*, της πόλης που εκείνη επέμενε να λέει Βομβάη. Οπως την είχε πρωτοδιαβάσει στον «Γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες», στα προεφηβικά χρόνια.

Και πάλι κύματα από έγχορδα, να ανεβάζουν και να κατεβάζουν με ταχύτητα τους χυμούς της. Η αναπνοή της πότε επιταχυνόταν, πότε γινόταν πιο αργή. Ενιωθε το αίμα να φτάνει πιο γρήγορα στην καρδιά και το μυαλό της σιγά σιγά να απλώνεται και να ζαλίζεται σαν να γέμισε ενδορφίνες.

Ενα μεθύσι χωρίς τοξικότητα, ένα ταξίδι σε κάτι που δεν είχε δει ποτέ, σε έναν τόπο που ίσως να μην μπορούσε να επισκεφθεί.

Κάρυ και κάρδαμο έφτασε στη γλώσσα της και η μυρωδιά της βροχής διαπέρασε τους τοίχους. Και… τιν, τιν-τιν, τιν, τιν-τιν.

Οταν έσβησε κάθε νότα, το μόνο που ακουγόταν ήταν ένας ανεπαίσθητος θόρυβος από τον δρόμο. Κάθισε στον καναπέ. Τι περίπλους ήταν αυτός… Πόσα είδε και γεύτηκε. Κι ας μην ήταν τίποτα αληθινό.

*«The Mumbai Theme», A.R. Rahman, από την ταινία «Βομβάη» (1995) του Μάνι Ρατνάμ

 

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Χορεύοντας στο μετρό
Ζευγάρια άρχισαν να χορεύουν μπαλ-μουζέτ έξω από έναν σταθμό του μετρό κάπου στο Παρίσι. Εκαναν μικρά, γρήγορα και κοφτά βηματάκια, ενώ ακουγόταν ένα τραγούδι του Σαρλ Αζναβούρ για τη μαγεία της νύχτας.
Χορεύοντας στο μετρό
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αερικό στην οδό Ερμού
Η νύχτα μιας εξουθενωτικής καθημερινής στην πόλη μετά τη δουλειά έχει λίγες χαρές να προσφέρει. Ανθρωποι, βιαστικοί και σκυθρωποί σαν κι εμένα, τρέχουν να προλάβουν τον τελευταίο συρμό -ή έστω τον...
Αερικό στην οδό Ερμού
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η συμφωνία της μοίρας
Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει, έστω μία φορά, κάποιο απόσπασμα από την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν. Ακόμη και αν στο μυαλό μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μερικές νότες, ακόμη και αν είναι το μόνο πράγμα...
Η συμφωνία της μοίρας
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μια φορά η μουσική
Οι νότες έπεφταν αργά, υπόκωφα, η μία μετά την άλλη, και χάνονταν πίσω από τις συζητήσεις. Ετσι απλά, σαν τις σταγόνες από την ποτιστική βροχή, που στην αρχή χάνονται και μόνο ένα ημικύκλιο στο χώμα φανερώνει...
Μια φορά η μουσική
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κωδικός Νο 7
«Ονειρο ήταν». Στην τηλεόραση είχε ειδήσεις. Είχε προστεθεί νέος κωδικός στους υπάρχοντες: 7. «Οποιος θέλει να ονειρευτεί», ανακοίνωσαν οι αρμόδιοι, «οτιδήποτε, πρέπει να γράφει στο μήνυμα: 7 κενό...
Κωδικός Νο 7
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μια Κυριακή πρωί
Ηξερε τι ήθελε, αλλά αυτό δεν αγοραζόταν, δεν μπορούσε να το παραγγείλει πουθενά, όσα χρήματα και αν διέθετε, όση δύναμη και αν δαπανούσε. Χρόνο με εκείνους που αγαπάει, τους λίγους, τους πολύτιμους. Οχι μέσα...
Μια Κυριακή πρωί

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας