Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Υμνος και θρήνος για το κλειστό ελληνικό περίπτερο

Το περίπτερο φάνταζε σαν η μοντέρνα εκδοχή του αρχαίου κέρατος της Αμάλθειας

Υμνος και θρήνος για το κλειστό ελληνικό περίπτερο

  • A-
  • A+

Δεν ήταν ανέκδοτο. Ηταν πραγματικότητα. Οταν στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 οι τουρίστες από τις ανατολικές χώρες, επωφελούμενοι από το σχετικό άνοιγμα, ταξίδευαν στην Αθήνα σήκωναν οτιδήποτε πουλιόταν στα περίπτερα.

Τσίχλες και ξυραφάκια, ασπιρίνες και κορδόνια παπουτσιών, πτυσσόμενες ομπρέλες, φακούς και μπαταρίες, καραμέλες και μέντες για τον βήχα. Δεν το γράφω για να ειρωνευτώ αυτούς τους ανθρώπους.

Στις κοινωνίες τους, στερημένες ή, αν θέλετε, απαλλαγμένες από πολλά καταναλωτικά προϊόντα, η εξασφάλιση τέτοιων προϊόντων -αβέβαιης ενίοτε χρησιμότητας αλλά βέβαιης γοητείας- ήταν προβληματική.

Γι’ αυτό το ελληνικό περίπτερο φάνταζε στα μάτια των ανθρώπων αυτών σαν η μοντέρνα εκδοχή του αρχαίου κέρατος της Αμάλθειας είτε σαν μια βολική περίληψη του καπιταλιστικού σούπερ μάρκετ.

Αλλά και για μας επίσης από τα παιδικά μας ακόμα χρόνια το περίπτερο ήταν ένας τόπος συχνά απαγορευμένης και γι’ αυτό πιο σαγηνευτικής μαγείας. Το ανατρεπτικό «Παιδί Φάντασμα», ο εξωτικός «Γκαούρ–Ταρζάν», τα αμαρτωλά «Φαντάζιο» και «Χτυποκάρδι», οι τσίχλες με τις βεντέτες του Χόλιγουντ έτρεφαν τα όνειρά μας και ενέπνεαν τις αταξίες μας.

Μεγαλώνοντας πάλι το περίπτερο έγινε κάτι το διαφορετικό. Σημείο στιγμιαίας ανάπαυλας σε μια πόλη σαν την Αθήνα, η οποία έμπαινε σε έναν όλο και πιο φρενήρη ρυθμό, σταθμός για μια καλημέρα και μια ανάσα κοινωνικότητας μέσα από τον διάλογο με την οικεία μορφή που πρόβαλλε από το άνοιγμα του ορθογώνιου κουτιού που ζεσταινόταν με κάποια φτηνή σόμπα τον χειμώνα, όταν τα γάντια αδυνατούσαν να σταθούν αρωγός.

Και επίσης μέρος όπου βρίσκαμε την εφημερίδα μας, για την οποία δεν καταλαβαίναμε ότι μαζί με όλες τις άλλες έφθινε όλο και πιο πολύ κυκλοφοριακά, και επίσης μέρος όπου διατρέχαμε τα πρωτοσέλιδα όλων των άλλων που ήταν αναρτημένες από κάθε πλευρά.

Αλλά πάνω από όλα σημείο σταθερότητας που μας έπειθε ότι οι δρόμοι, η πόλη μας, η ζωή μας και οι ζωές των άλλων βρίσκονταν στη θέση τους και δεν είχαν δραπετεύσει μαζί με το τελευταίο μας όνειρο μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης. Και ακόμη η νυχτερινή μας παρηγοριά όταν τα μαγαζιά ήταν από ώρες κλειστά και ψάχναμε για κάποιο μικροπράγμα που ίσως μας ήταν λιγότερο αναγκαίο από τα φώτα που έσπαγαν τη μοναξιά και το σκοτάδι.

Ισως για όλους αυτούς τους λόγους συνεχίζω σε κάποιο βαθμό να αγνοώ ή μάλλον να απωθώ, τουλάχιστον συνειδητά, τον αριθμό των περιπτέρων που κλείνουν. Σε όλο το μήκος της Συγγρού και της Πατησίων. Στην Αμαλίας και στην Πανεπιστημίου.

Στην Ευελπίδων και στη Σταδίου και σε τόσα άλλα μέρη, σε τόσους άλλους δρόμους που έχουν γίνει νεκροταφεία περιπτέρων. Απέναντι σε όλες τις αμφιβόλου εγκυρότητος αισιοδοξίες. Σε όλα τα πλάνα ανάκαμψης, ανάπτυξης, ανάνηψης ή οτιδήποτε άλλο ηχηρό. Η σειρά των οριστικά κλειστών περιπτέρων έρχεται να συμπληρώσει την όλο και πιο μακρά λιτανεία των ταξί σε κανονικές και αυτοσχέδιες πιάτσες.

Των ντυμένων στα κίτρινα ταξί που μοιάζουν να πενθούν τους πρασινοντυμένους εκλιπόντες συντρόφους τους, τα περίπτερα. Ερχεται να μας τρίψει κατά πρόσωπο την πραγματικότητα και να μας πει πως πρέπει όχι να την αποδεχτούμε αλλά να τη δούμε και να αντιδράσουμε. Τώρα που ακόμα δεν έχουν χαθεί όλα.

 

  

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Made to be a steak
Αυτό που θαυμάζω στους πολιτισμένους Βόρειους είναι πως ό,τι λένε το εννοούν και το κάνουν. Φιλέτο, μπριζόλα, κιμά, όλα. Και γι' αυτό προσοχή. Αν μας κρεμάσουν μετά πολλών επαίνων καμιά καρτέλα στον λαιμό δεν...
Made to be a steak
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Χειμωνιάτικα
Μα γιατί μας ήρθε; Τι την έπιασε; Πού βρήκε χρόνο τώρα που ο χρόνος της φτάνει στο τέλος του; Τι μας ζήλεψε; Τη σφυρίδα μας; Τα γεμιστά μας έστω; Πάντως, για να ανακατευτεί στα εν οίκω και στα εν δήμω μας και...
Χειμωνιάτικα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Καλλιτεχνικές οφθαλμ-απάτες
Η τέχνη και ειδικά το στοιχείο της αναπαράστασης γίνονται μέρος αφηγήσεων, όπου δύσκολα μπορεί κανείς να διακρίνει το μυθώδες από το ιστορικό στοιχείο. Ωστόσο, δεν είναι οι καλλιτέχνες που πρωταγωνιστούν στο...
Καλλιτεχνικές οφθαλμ-απάτες
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Τα πρόσωπα και τα πράγματα
Αν και θρεμμένη με μελέτη της Ιστορίας, η Αριστερά, στην Ελλάδα και αλλού, έτεινε και τείνει συχνά να λησμονεί ότι η Ιστορία είναι σε μεγάλο βαθμό και το έργο συγκεκριμένων προσώπων και ότι η μονόπλευρη εμμονή...
Τα πρόσωπα και τα πράγματα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Βασίλι Γκρόσμαν: Ζωή και Πεπρωμένο
Στις σημερινές κοινωνίες της δεινής και πολύπλευρης κρίσης, πόλεμοι και δικτατορίες έχουν ίσως σε ένα βαθμό –αν και όχι απολύτως– αλλάξει μορφή και ρητορική. Δεν παύουν να σκοτώνουν τις ψυχές και τα σώματα, να...
Βασίλι Γκρόσμαν: Ζωή και Πεπρωμένο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Από το τραύμα στην πράξη
Πρωτοχρονιάτικη Εφορία. Καθυστερημένοι συνωστιζόμαστε. Καταθέτουμε δηλώσεις, ενστάσεις, αιτήσεις κ.λπ. Στο ασανσέρ ένας ψηλός μεσήλικας, αρχοντάνθρωπος, χάνει αναπάντεχα την ψυχραιμία του και αφήνει να του...
Από το τραύμα στην πράξη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας