Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Μαρξ και η πείνα

Με παροιμίες και μαρξιστικά τσιτάτα δεν κάνουμε σπουδαία πράγματα...

Ο Μαρξ και η πείνα

  • A-
  • A+

Βιώνουμε, πράγματι, μεγάλες στιγμές, οικονομικές, είτε πνευματικές είτε φιλοσοφικές ακόμη. Η τόση λιτότητα και η επακόλουθη αποταμίευση έχουν αρκούντως υμνηθεί από θεωρητικούς ογκόλιθους.

Ο ίδιος ο Μαρξ φρονούσε ότι «όσο λιγότερο είσαι, όσο λιγότερο πραγματοποιείς τη ζωή σου, τόσο περισσότερα έχεις· όσο μεγαλύτερη είναι η αλλοτριωμένη ζωή σου τόσο περισσότερα συσσωρεύεις από την αποξενωμένη σου ύπαρξη».

Γιατί, τότε, γκρινιάζουμε; Γιατί επιρρίπτουμε ευθύνες στους μαρξιστικής κοπής συγκυβερνώντες;

Γνωρίζουν οι άνθρωποι ότι μπορούμε να επιβιώσουμε με ελάχιστα υλικά μέσα και ταυτόχρονα να κερδίσουμε αποταμιευτικά.

Ετσι κι αλλιώς στο θέατρο, στα μπαρ και στα ταξίδια μάς οδηγεί όχι η επιθυμία μας αλλά η ικανότητά μας να αποταμιεύουμε και ας παύουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο να είμαστε.

Το σώμα μας προκαλεί γεγονότα μέσα σ’ έναν τόπο όμως τον οποίο διαμορφώνει το πολιτικό σύστημα· ένα σώμα δυστυχώς άκαμπτο και ελλιπές διότι απομακρύνεται από την τροφή, τη στέγη, τη ζεστασιά, τον χορό και λοιπά.

Καλά, όποιος δεν πείνασε δεν ξέρει τι συμβαίνει. Οι μαρξιστικές προσεγγίσεις του ανθρώπου - πνεύματος - σώματος πάνε περίπατο.

Ο άνθρωπος χάνει την ανθρωπινότητά του σε συνθήκες στρατοπέδων συγκέντρωσης, όπου δεν έχει νόημα να μιλάει κανείς για αξιοπρέπεια.

Μπορεί όμως η αξιοπρέπεια να γίνει ζητούμενο σε συνθήκες Μνημονίου, σε συνθήκες εθνικής υποταγής, σε καταστάσεις μελαγχολίας και παραίτησης από τη χαρά της ζωής.

Είναι αλήθεια ότι στο ξεκίνημα της κρίσης ο κόσμος μετά το αρχικό μούδιασμα αναθεώρησε κάπως τη σκέψη του και τη συμπεριφορά του· συσπειρώθηκε οιονεί κοινοτιστικά, κόπασε κάπως η καταναλωτική του υστερία.

Τα μηνύματα ήσαν ενθαρρυντικά· σε όποιον περίσσευε κάτι το έδινε στους μη έχοντες. Οσο παρατείνεται όμως η κρίση χάνονται όλα αυτά που νομίσαμε ότι μπορούσαν να αλλάξουν τη φιλοσοφία μας και την πολιτική μας συνείδηση.

Η ερμηνεία είναι απλή: δεν μπορείς να διαχειριστείς τη φτώχεια, η δοτικότητα γρήγορα συμμαζεύεται μετατρεπόμενη μάλιστα σε δυσπιστία, επιφυλακτικότητα και τελικά εχθρότητα.

Οι φιλίες που ανεφάνησαν σύντομα εξανεμίστηκαν. Οι κοινωνικές μορφές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης εξακολουθούν βέβαια να υπάρχουν, χωρίς, όμως, τον αρχικό ενθουσιασμό.

Κι έτσι φτάσαμε στην αυτοειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό: δεν καταναλώνουμε άρα... θησαυρίζουμε.

Μπα σε καλό μας, να μην το είχαμε συνειδητοποιήσει χρόνια τώρα, δεκαετίες, καλέ.

Τα θέλαμε και τα πάθαμε, θα πουν οι εύκολα εξάγοντες συμπεράσματα, ενοχοποιώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την κοινωνία και δίνοντας (;) συγχωροχάρτι στους κυρίως υπεύθυνους, τους άρχοντες δηλαδή τούτης της χώρας (τους οποίους εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε και δεν συμμαζεύεται).

Λέγαμε ότι με την πρώτη φορά Αριστερά θα βελτιωνόταν η κατάσταση· σ’ αυτό οφείλεται ίσως η νέα αυτόνομη κοινωνική δομή και η εμφάνιση πολλών συνεταιριστικών-συνεργατικών κινημάτων.

Οταν και τούτη η Αριστερά διέψευσε τις προσδοκίες πολλών, ο εαυτισμός και το ένστικτο επιβίωσης επανήλθαν δριμύτερα, διότι, ακριβώς, η πείνα δεν παλεύεται, δεν ελέγχεται.

Με παροιμίες και μαρξιστικά τσιτάτα δεν κάνουμε σπουδαία πράγματα.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οι «ειδικοί» και το εκεί έξω
Αυτοί που πραγματικά νοιάζονται να κατανοήσουν τι ακριβώς συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, οφείλουν να μπουν οι ίδιοι στην κοινωνία και μάλιστα στις μικρές, θεωρούμενες ασήμαντες εκφάνσεις της. Τα μεγάλα...
Οι «ειδικοί» και το εκεί έξω
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το χαμένο λαϊκό αίσθημα
Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, έτσι λένε τα περισσότερα δημοκρατικά Συντάγματα - τώρα, πώς γίνεται και αυτός ο λαός πένεται και ασφυκτιά, είναι τρομαγμένος και δειλός, αυτό είναι, ως γνωστόν, αλλουνού...
Το χαμένο λαϊκό αίσθημα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ποιος μας έριξε στα βράχια;
Μια καλή αρχή για να αρχίσουν οι καταγγελίες ένθεν κακείθεν: «Δεν φταίμε εμείς, κι εσείς τα ίδια κάνατε», «όχι, εσείς μας ρίξατε στα βράχια», «στα βράχια μάς είχατε ρίξει εσείς με την πολιτική σας». Αυτό είναι...
Ποιος μας έριξε στα βράχια;
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Συνετότερη, παρακαλούμε, Κεντροαριστερά
Είναι γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία είναι μια συντηρητική κοινωνία και όποιος διαφωνεί ας βγει στην «αρένα» να υποστηρίξει την αντίθετη άποψη. Τι καινόν κομίζει η Κεντροαριστερά; Ουδέν καινόν - και πολλά...
Συνετότερη, παρακαλούμε, Κεντροαριστερά
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Για την κριτική, την Αριστερά, τον Διαφωτισμό
Επιμένουν μερικοί ότι δεν γίνεται κριτική από τούτες τις αράδες στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τουναντίον επικεντρώνεται στα δύο κόμματα που συγκυβερνάνε. Καλά και σώνει να γράφουμε εναντίον της...
Για την κριτική, την Αριστερά, τον Διαφωτισμό
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οχι άλλους «τεχνογνώστες»
Ο μηχανισμός «στήριξης» του σισύφειου κύκλου μέσα στον οποίο είμαστε παγιδευμένοι στηρίζεται στο απόλυτο «ναι» που είπαν ως μη όφειλαν όλες οι κυβερνήσεις που ανέλαβαν τη διαχείριση αυτού του τόπου από το 2010...
Οχι άλλους «τεχνογνώστες»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας