Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κωδικός Νο 7

ΕΠΤΑ ΣΕ ΜΠΛΕ, 2013, ΚΑΡΟΛ ΛΙ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κωδικός Νο 7

  • A-
  • A+

Εφτασε λαχανιασμένη στο σπίτι. Πέταξε αμέσως τη μάσκα. Το δέρμα της κάτω από το χαρτί -από κάποιου είδους χαρτί πρέπει να ήταν φτιαγμένες οι μάσκες- είχε ιδρώσει. Εριξε νερό στο πρόσωπό της, ήπιε ένα ποτήρι νερό και έκανε ένα ελαφρύ ντους.

Ντύθηκε, έφτιαξε καφέ. Για να αντέξει ώς αργά. Προσπαθούσε να μην τεμπελιάζει, να είναι διαρκώς ενεργή, κάτι να έχει να κάνει -όχι ότι της έλειπαν οι ασχολίες. Ακόμη και όσα πριν δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικά μέσα στο σπίτι ξαφνικά απέκτησαν άλλο ενδιαφέρον. Ετσι, έφτανε το βράδυ, εκεί κοντά στα μεσάνυχτα, να πέφτει στον καναπέ για να παρακολουθήσει το νυχτερινό δελτίο ειδήσεων.

Με τον καφέ στο χέρι πήγε από δωμάτιο σε δωμάτιο και παρατηρούσε το «έργο» της. Στρωμένες μοκέτες και χαλιά, καθαρά ασπρόρουχα. Το γραφείο με τη νέα του διαρρύθμιση έμοιαζε τακτοποιημένο και έτοιμο να παράξει έργο -τι κι αν εκείνη δεν είχε διάθεση καμία. Οργανωμένες ντουλάπες, παλιά αντικείμενα στην αποθήκη, τσάντες με ρούχα για να χαρίσει, παλιές συσκευές για ανακύκλωση και μια χάρτινη σακούλα με κρεμάστρες που δεν ήξερε τι να τις κάνει.

«Γιατί παιδεύεσαι;» τη ρωτούσαν. «Το σπίτι είναι μια χαρά».

Οταν τους εξηγούσε, πίσω από τις σιωπές στην άλλη άκρη της γραμμής, υποψιαζόταν ότι κουνούσαν το κεφάλι τους. Αλλοι επιτιμητικά, άλλοι με αδιαφορία και κάποιοι λίγοι, ελάχιστοι, με κατανόηση. «Δεν πας καλά», της είπε ένα φίλος. «Στη θέση σου θα κοιμόμουν περισσότερο».

Μόνο μια φίλη της είπε: «Ξέρω, το ίδιο κάνω κι εγώ. Προτιμώ να δουλεύουν τα χέρια μου παρά να ταξιδεύει το μυαλό μου. Κάν’ το, όσο αντέχεις».

Πόσο άντεχε; Δεν ήξερε. Προσπαθούσε να πάρει ικανοποίηση από το αποτέλεσμα του κόπου της, που την έστελνε για ύπνο στο όριο της εξάντλησης. Κρυφά στον εαυτό της παραδεχόταν ότι κούραζε το σώμα της για να μη νιώθει ότι η ζωή κυλάει κάπου εκεί έξω -πού; δεν ήξερε ακριβώς- κι εκείνη την έχανε κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους.

Εκείνο το βράδυ, μετά την έξοδο με κωδικό 6 -η αριθμημένη αυτή καθημερινότητα την τρόμαζε όλο και περισσότερο-, η κούραση την είχε καταβάλει. Φόρεσε μια χοντρή ζακέτα, πήρε τον καφέ της και βγήκε στο μπαλκόνι. Κάθισε σε μια πολυθρόνα και κοίταζε τον ουρανό. Είχε συννεφιάσει και είχε εκείνο το χρώμα που παίρνουν τα σύννεφα πριν από τη βροχή. Δεν θα έβρεχε, το ήξερε. Ετσι ήταν κάθε βράδυ, αλλά τελικά τίποτα δεν γινόταν.

Εβλεπε τον χειμώνα να έρχεται. Ηθελε πολύ να βρέξει. Και να βγει στη βροχή να περπατήσει. Εστω με κωδικό 6. Να πάρει τη μεγάλη ομπρέλα της ή και χωρίς αυτήν. Και αν βρεχόταν τι θα πείραζε; Ή να μπορούσε να κάνει μια εκδρομή. Πόσο λαχταρούσε μια εκδρομή…

Ο καφές τελείωσε και άρχισε να αισθάνεται ρίγη στην πλάτη. Γνώριμο συναίσθημα: το καμπανάκι ότι το είχε παρακάνει. Σήμερα; Χθες; Προχθές; Ολες αυτές τις μέρες; Μάζεψε την πολυθρόνα, την έβαλε κάτω από την τέντα. «Πόσο ακόμα θα μπορώ να κάθομαι έξω;» αναρωτήθηκε.

Μπήκε στο σπίτι. Σχεδόν έσερνε τα βήματά της. Ηθελε να κάνει μερικά ακόμη πράγματα, αλλά το σώμα της της έλεγε όχι. Τα ρίγη είχαν πολλαπλασιαστεί, είχε αρχίσει να ζαλίζεται. Κάθισε στον καναπέ, έβαλε τα πόδια πάνω, έκλεισε τα μάτια της.

Στην τηλεόραση είχε ειδήσεις. Είχε προστεθεί νέος κωδικός στους υπάρχοντες: 7. «Οποιος θέλει να ονειρευτεί», ανακοίνωσαν οι αρμόδιοι, «οτιδήποτε, πρέπει να γράφει στο μήνυμα: 7 κενό Ονοματεπώνυμο κενό Διεύθυνση Κατοικίας και να το στέλνει στο 13033».

Τρόμος την έπιασε. «Ε, αυτό δεν θα περάσει! Κολλάνε και τα όνειρα κορονοϊό;» είπε οργισμένη κι έκανε να σηκωθεί. Πώς βρέθηκε στο πάτωμα, κουβάρι με τα μαξιλάρια του καναπέ, ούτε που το κατάλαβε. Ανοιξε τα μάτια της. Κοίταξε το ρολόι: 3 τα ξημερώματα. Ησυχία, η τηλεόραση κλειστή κι εκείνη πεσμένη φαρδιά πλατιά στο χαλί.

«Ονειρο ήταν», σκέφτηκε. Αλλά αυτό το όνειρο της έκλεψε τον ύπνο έως το πρωί και για μέρες μετά.

[email protected]

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κλαδί από πεύκο στον βοριά
Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα ήταν, όταν μέσα στη νύχτα την ξύπνησε ένας παράξενος θόρυβος. Δεν φοβήθηκε, είχε συνηθίσει να ξυπνάει από θορύβους.
Κλαδί από πεύκο στον βοριά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πεθύμησα τα μαγαζιά
Προς το παρόν μετακινήσεις νο 6 στο πάρκο και σχέδια για ένα μέλλον γεμάτο συμβιβασμούς με ταπεινές επιθυμίες.
Πεθύμησα τα μαγαζιά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Παιδικά παραμύθια
Μα, δεν είναι τα βιβλία είδος πρώτης ανάγκης; Δεν είναι τα παραμύθια είδος πρώτης ανάγκης για τα παιδιά; Ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος. Και αυτό το έρημο το πνεύμα, τι θα κάνει; Θα περιοριστεί σε ό,τι...
Παιδικά παραμύθια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ιστορίες κορονοϊού και όταν η ποίηση αγκαλιάζει την ιστορία
Ενας παπάς -και μάλιστα «αξιωματούχος» στον κλάδο του, επίσημος, δεν θυμάμαι πού, αλλά δεν έχει και σημασία- έβγαινε μες στην καλή χαρά μετά τη...
Ιστορίες κορονοϊού και όταν η ποίηση αγκαλιάζει την ιστορία
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μια Κυριακή πρωί
Ηξερε τι ήθελε, αλλά αυτό δεν αγοραζόταν, δεν μπορούσε να το παραγγείλει πουθενά, όσα χρήματα και αν διέθετε, όση δύναμη και αν δαπανούσε. Χρόνο με εκείνους που αγαπάει, τους λίγους, τους πολύτιμους. Οχι μέσα...
Μια Κυριακή πρωί
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Σημασία είχε εκείνη η νύχτα
Καλοκαίρι, Ιούλιος, νυχτερινό τοπίο σε μια γωνιά που ηχεί και μυρίζει Ελλάδα. Ομοιο με τόσα άλλα και διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα. Ολο κάτι να θυμίζει και τίποτα να μην είναι ίδιο.
Σημασία είχε εκείνη η νύχτα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας