Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Τι να σου κάνουν κι αυτοί οι μαύροι;»
AP Photo/Frank Augstein
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Τι να σου κάνουν κι αυτοί οι μαύροι;»

  • A-
  • A+

«Με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Αυτόν τον στίχο, μόνον αυτόν, μου έφερε στο μυαλό η αντίδραση για τον από όλες τις απόψεις τραγικό χαμό του Τζορτζ Φλόιντ. Νομίζω ότι από όλες τις μαχητικές κινητοποιήσεις των μαύρων στις ΗΠΑ τα τελευταία 100 χρόνια, αυτή ήταν ίσως η πιο εκρηκτική, άμεση και γεμάτη αυθεντική αγανάκτηση.

Δεν ήταν ένας ξεσηκωμός του στιλ «παλεύουμε για τα δικαιώματά μας», ήταν ένα «ώς εδώ και μη παρέκει». Γιατί άλλο είναι να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα που πρέπει να έχεις και άλλο να διαπιστώνεις πως μετά από τόσους αγώνες, τόσες θυσίες, μετά από νόμους, ρυθμίσεις, Συντάγματα κ.λπ. κ.λπ., η οχιά του ρατσισμού εξακολουθεί να κυκλοφορεί ελεύθερη και να δαγκώνει αδιακρίτως. Εν έτει 2020, αυτό πια μόνο αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσει και η αγανάκτηση είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί στον φταίχτη, τον όποιον φταίχτη.

Κακά τα ψέματα, τίποτα δεν φτιάχνει, τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δεν πάει μπροστά χωρίς μάχη. Το κακό είναι σίγουρο πως δεν παραδίδεται εύκολα. Γιατί έχει τα συμφέροντα με το μέρος του πάντα. Με κουβέντες, με συζητήσεις, με συμβούλια και διαβούλια και με «πολιτισμένες» μεθόδους δεν αλλάζει τίποτα.

Και ό,τι κατακτηθεί πάλι χρειάζεται μάχες για να διατηρηθεί. Το κακό πάντα παραμονεύει εκεί στη γωνία για να πάρει πίσω αυτά που αναγκάστηκε να παραχωρήσει.

Τίποτα δεν μου έχει δώσει μεγαλύτερη ελπίδα για το μέλλον τα τελευταία χρόνια από όλον αυτόν τον κόσμο στους δρόμους της Αμερικής που βροντοφώναζε την αγανάκτησή του και το «ώς εδώ» του.

Υπάρχει ακόμα ελπίδα, μια και όπως είπαμε «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Βέβαια, ο Κεμάλ, το τραγούδι του Χατζιδάκι σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, στο οποίο περιλαμβάνεται αυτός ο στίχος, δυστυχώς τελειώνει με τη φράση «Καληνύχτα, Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ». Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει συνέχεια να υπάρχει αγώνας, όχι απλώς για κάτι καλύτερο, αλλά κυρίως ενάντια στο κακό...

ΥΓ. 1: Βέβαια οι Αμερικανοί έχουν μια τάση στην υπερβολή, και όσον αφορά το καλό, και όσον αφορά το κακό. Και έτσι μέσα σε όλα κατέβασαν από το ίντερνετ το «Οσα παίρνει ο άνεμος» ως πολύ ρατσιστικό. Που δεν είναι βέβαια τόσο ρατσιστικό όσο ήταν το βιβλίο. Και που ήταν αυτό ακριβώς που χάρισε για πρώτη φορά Οσκαρ σε έγχρωμο ηθοποιό, τη Χάτι Μακ Ντάνιελ, το Οσκαρ 2ου γυναικείου ρόλου, για τη μοναδική ερμηνεία της ως Μάμι. Αυτά είναι υπερβολές, αλλά μιας και άρχισαν οι υπερβολές, μήπως θα έπρεπε να κατέβει από το ίντερνετ και το πολύ πολύ πιο ρατσιστικό αριστούργημα του Ντέιβιντ Ο’ Γκρίφιθ «Η γέννηση ενός έθνους» από το 1915.

ΥΓ. 2: Για να τελειώσουμε πιο ανάλαφρα, θυμάμαι πάντα την προφητική σχεδόν ατάκα από το «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη από το 1967 –πριν καν τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ– που βάζουν ρατσιστή Ελληνα επιχειρηματία από τη Νότια Αφρική που τον παίζει ο Αρης Μαλλιαργός να λέει πως ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την Αφρική μια και έχει παραγίνει το κακό «με αυτούς τους φοβερούς τους μαύρους» και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας απαντά ειρωνικά: «Τι να σου κάνουν κι αυτοί οι μαύροι;»...

ΑΝΩ ΚΑΤΩ
Το γόνατο... φονικό όπλο
25 Μαΐου 2020. Στη Μινεάπολη ένας νεκρός Αφροαμερικανός. Ο Τζορτζ Φλόιντ. Φονικό όπλο όχι σφαίρα, βόμβα ή τροχαίο, αλλά το γόνατο ενός αστυνομικού αυτή τη φορά.
Το γόνατο... φονικό όπλο
ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ
Νόμος και τάξη με δικαιοσύνη
Διέτρεχα σε εφημερίδες και Διαδίκτυο, τα ρεπορτάζ από αυτόν τον παγκόσμιο ξεσηκωμό που προκάλεσε η ειδεχθής δολοφονία διά πνιγμού της Μινεάπολης, από γόνατο λευκού αστυνομικού στον λαιμό άοπλου Αφροαμερικανού.
Νόμος και τάξη με δικαιοσύνη
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Τα πολλά «γιατί» μιας εξέγερσης
Εχουν φρικάρει οι φιλήσυχοι συντηρητικοί πολίτες, οι δεξιοί δημοσιολόγοι και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης με αυτά που συμβαίνουν στις ΗΠΑ.
Τα πολλά «γιατί» μιας εξέγερσης
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μινεάπολις - και όχι μόνο
Η ρατσιστική βία είναι αρχέγονη. Από την αρχαιότητα ο άγριος ως κύρια ανθρώπινη απειλή έβλεπε τον αλλόφυλο. Τον έβλεπε σαν τέρας, εχθρό, ξένο, αποδιοπομπαίο τράγο, δύσκολα τον δεχόταν και εύκολα τον...
Μινεάπολις - και όχι μόνο
ΑΠΟΨΕΙΣ
Am I next?
Η τραγική ιστορία του Φλόιντ ξεπερνά τα σύνορα των ΗΠΑ και φτάνει σε όλο τον κόσμο. Γιατί μαζί με τον ρατσισμό, αναδεικνύει και τις ανισότητες που βαθαίνουν όλο και περισσότερο.
Am I next?

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας