Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Βόλτα στην άδεια πόλη
ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΘΕΑΓΕΝΟΥΣ ΧΑΡΙΣΗ, 1985, ΦΩΝΗΣ ΖΟΓΛΟΠΙΤΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Βόλτα στην άδεια πόλη

  • A-
  • A+

Οι τηλεοράσεις, το διαδίκτυο, τα μέσα γέμισαν εικόνες από τις πόλεις του κόσμου, τις άδειες από ανθρώπους πόλεις του κόσμου. Τα άδεια νησιά, τα βουνά, τα πάρκα και τα μνημεία.

Κι εγώ κλεισμένη μέσα στο σπίτι, με μεγαλύτερη βόλτα αυτή στο σουπερμάρκετ, ονειρεύομαι ταξίδια, σε μέρη γνωστά, ξανά ταξιδεμένα, και σε αυτά που πάντα ποθούσα να δω, κι ας ήξερα ότι μπορεί να μην προλάβω. Τόσο μεγάλος κόσμος, τόσο λίγος χρόνος, πεπερασμένοι πόροι…

Η εικόνα της τηλεόρασης έδειχνε μια όμορφη, καθαρή πόλη. Το τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι με την κάμερα πέρασε πάνω από την πόλη μου, την παλιά και τη νέα. Μια Αθήνα σύγχρονη –μπορείς να την πεις κι έτσι– και μια Αθήνα παλιά, αυτήν που τον καλό καιρό μπορείς να την περπατήσεις και να αναγνωρίσεις στα στενά της πράγματα από τότε που γεννήθηκες.

Να, εδώ γυρίστηκε το «Κυριακάτικο ξύπνημα» κι εκεί η «Στέλλα». Πάρα πέρα το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» και έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη πόσοι και πόσοι πρωταγωνιστές ταινιών δεν έδωσαν ραντεβού… Εχω δει πολλές ελληνικές ταινίες τις μέρες αυτές – άλλες ολόκληρες και άλλες με διακοπές. Μερικές γιατί τις επιθύμησα και άλλες γιατί ήθελα να θυμηθώ τις ατάκες τους που ακόμη με κάνουν να γελάω, κι ας τις έχω ακούσει αμέτρητες φορές.

Είδα κι άλλα τέτοια οδοιπορικά στις άδειες πόλεις του κόσμου, όπως εκείνο για το Παρίσι. Μια πόλη που δεν έχω δει ποτέ από κοντά, αλλά νά, χάρη στο σινεμά, νομίζω ότι την ξέρω πολύ καλά. Ο πύργος του Αϊφελ, το Μαρέ, η Μονμάρτρη και το ποτάμι, που ξέρω ότι λένε Σεν, αλλά επιμένω στο Σηκουάνας.

«Ζιλ και Ζιμ», «Ριφιφί», «Τα 400 χτυπήματα», το «Μίσος», αλλά και η πολύχρωμη «Αμελί». Ζωές σαν όλες τις άλλες, ζωές τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, ιστορίες για να ονειρεύεσαι και άλλες για να σκέφτεσαι. Λόγοι για να επισκεφτείς μια πόλη.

Αδεια όμως κι αυτή, χωρίς ανθρώπους, χωρίς αυτό που της δίνει την ουσία της, την ιδιότητα της πόλης. Αλλιώς τι θα ήταν;

Ανάγκα και θεοί πείθονται… Αλλά πόσο να ακούς την ανάγκη; Οσο χρειαστεί, θα πει η φωνή της λογικής. Αλλά είναι και το αύριο που είναι άγνωστο, που δεν ξέρεις τι χρώμα να του δώσεις, τι χρώμα θα του χαρίσει ή με τι χρώμα θα το σκεπάσει το αύριο. Η ανάγκη «πάγωσε» επιθυμίες, όνειρα, σχέδια, αλλά και υποχρεώσεις, που θα έρθουν δριμύτερες μετά.

Κάθομαι στο μπαλκόνι ακόμη και όταν κάνει κρύο – ευτυχώς ακόμη η άνοιξη είναι τόσο αμφίθυμη που δεν σου επιτρέπει να ξεμυαλιστείς όσο θέλεις και να πάρεις τους δρόμους.

Χθες βράδυ κάθισα μέχρι αργά. Κουκουλωμένη σχεδόν, με το χοντρό μπουφάν, και τα πόδια ανεβασμένα στην κουπαστή. Οπως θα έκανα το καλοκαίρι, στις διακοπές. Δεν μπορούσα να δω στο μέλλον – ίσως δεν ήθελα.

Αλλά δεν μπόρεσα να αποφύγω το πριν, με όλα τα δύσκολα και όλα τα όμορφα. Και περισσότερο από όλα αυτό που επιθύμησα ήταν μια μεγάλη βόλτα με τα πόδια, κατά προτίμηση νυχτερινή, στην πόλη. Να περπατήσω στα στενά της κάτω από την Ακρόπολη, την ώρα που κλείνουν τα μαγαζιά, που οι υπάλληλοι στις ταβέρνες καθαρίζουν τα πεζοδρόμια, για την επομένη, για να υποδεχτούν ξένους και δικούς. Οταν τα νυχτερινά φώτα γίνονται κάπως θολά από την υγρασία, κάνοντας την ατμόσφαιρα μαγική, και ελάχιστα αυτοκίνητα διασχίζουν τον δρόμο όταν περνάς από τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου απέναντι στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Και τότε να ξαποστάσω λίγο σε ένα από τα παγκάκια, να πω δυο κουβέντες, κι ύστερα πάλι να πάρω τον δρόμο ίσως στο πιο όμορφο σημείο της πόλης.

Θα έρθουν ξανά αυτά, σκεφτόμουν. Θα έρθουν. Μαζί με τα άλλα, τα δύσκολα. Και τότε πρέπει να είμαι, να είμαστε όλοι δυνατοί, για να γεμίσουμε ξανά τις πόλεις με αυτό που τους λείπει.

[email protected]

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Καπέλα με μεγάλο μπορ
Τώρα, για πόσο καιρό δεν θα μπορούμε να αγκαλιάσουμε και να φιλήσουμε τους αγαπημένους μας; Για μερικούς μήνες; Μερικά χρόνια; Πόσο φυσιολογικό είναι αυτό;
Καπέλα με μεγάλο μπορ
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δύσκολοι αποχαιρετισμοί
«Να πάει και να μην ξανάρθει», έλεγε και ξανάλεγε η κυρία στο πίσω κάθισμα του λεωφορείου. H φωνή της είχε κάτι από απογοήτευση και αγανάκτηση μαζί.
Δύσκολοι αποχαιρετισμοί
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Και η ζωή ποδήλατο
Στα 12 χρόνια μου, μια άνοιξη λίγο πιο ζεστή και πιο φωτεινή από αυτή, μου χάρισαν ένα ποδήλατο: σκούρο ροζ με γυαλιστερές ακτίνες και καφετιά σέλα από δέρμα, καλαθάκι πάνω από την πίσω ρόδα, κουδουνάκι για...
Και η ζωή ποδήλατο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το ποτάμι του Στρασβούργου
Περπατάς σε ένα τοπίο που μοιάζει με παραμύθι και χαμογελάς όπως μόνο η θέα της ομορφιάς σε κάνει να χαμογελάς, χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Περπατάς και ας πονούν τα πόδια σου και ας είσαι άυπνη και κουρασμένη:...
Το ποτάμι του Στρασβούργου
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ζεστή βροχή
Περπατούσε, στην αρχή βιαστικά, μετά πιο αργά και σιγά σιγά άρχισε να απολαμβάνει την αίσθηση του νερού. Αν και χειμώνας, της φάνηκε ζεστό, μαλακό, ανακουφιστικό, σαν τροφή. Εμεινε σε ένα σημείο και αφέθηκε να...
Ζεστή βροχή
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δεν θα στολίσω φέτος
Οι βιτρίνες παρέμεναν γεμάτες εορταστικές υποσχέσεις στο περιτύλιγμα ενός πλεκτού, ενός παιχνιδιού, ενός ρολογιού, ενός βιβλίου, μιας πορσελάνινης κούπας για δύο. «Δεν θα στολίσω φέτος» σκέφτηκε. «Αλλά θα...
Δεν θα στολίσω φέτος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας