Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ερωτας σε αναστολή
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ερωτας σε αναστολή

  • A-
  • A+
(Αφιερωμένο σε όλους τους ερωτευμένους που, για χίλιους λόγους, δεν μπορούν να είναι μαζί...)

Σήμερα που οι λέξεις «αναστολή» και «καραντίνα» σώζουν ζωές, συνειδητοποιώ πόσο, από την άλλη μεριά, σκοτώνουν τον έρωτα. Αυτό που για τον έρωτα είναι ζωή –η επαφή, το χάδι, το φιλί, η ένωση των κορμιών– για την κοινωνία της πανδημίας είναι θάνατος.

Βέβαια ο έρωτας ήταν πάντα σε «αναστολή». Μιλάω για τον έρωτα που δεν υπολογίζει ομορφιά, ηλικία, φύλο, γλώσσα, χρώμα, κοινωνική τάξη, σεξουαλική ιδιαιτερότητα. Πάντα οι κοινωνίες έβρισκαν τρόπους να φυλακίζουν αυτόν τον έρωτα με κάθε λογής κοινωνικές συμβάσεις, ταμπού και απαγορεύσεις. Πολλές φορές μάλιστα υπήρξαν, ως κοινωνίες, απίστευτα πιο σκληρές από τους ιούς και τις αρρώστιες. Και πολύ συχνά και άδικες, γιατί τα μέτρα τους δεν ίσχυαν για όλους. Από αυτή την άποψη, ο κορονοϊός, που δεν κάνει διακρίσεις, είναι τουλάχιστον «δημοκράτης».

Σε τέτοιες εποχές, το μυαλό μου ταξιδεύει σε κινηματογραφικούς ήρωες που αγάπησαν κόντρα σε όλους και σε όλα. Δεν μετάνιωσαν, ακόμα κι αν το πλήρωσαν με τη ζωή τους. Τέτοιοι ήρωες με έκαναν να συνειδητοποιήσω και την πολιτική, επαναστατική διάσταση του έρωτα, εκεί όπου όλα τα «μου» γίνονται «μας» και παύει να έχει σημασία η περιβόητη έννοια της «ατομικής ιδιοκτησίας», γιατί απλούστατα κανείς δεν ενδιαφέρεται να τη διεκδικήσει.

Δυο τέτοιες ταινίες, ως σημερινή μου επιλογή, παραβιάζουν το ταμπού της ηλικίας. Στην πρώτη («Λευκός Γάμος» /Noce blanche, 1989, του Ζαν-Κλοντ Μπρισό) ένας καθηγητής Φιλοσοφίας, ο Φρανσουά (Μπρούνο Κρεμέρ) αναλαμβάνει να παρακολουθήσει την προβληματική, από δυσλειτουργική οικογένεια, 17χρονη μαθήτρια Ματίλντ (Βανέσα Παραντί, με βραβείο Σεζάρ για την ερμηνεία της). Ερωτεύονται παράφορα και το σκάνδαλο δεν αργεί να ξεσπάσει. Ο Φρανσουά μετατίθεται αλλού, ενώ η γυναίκα του τον εγκαταλείπει.

Η άλλη ταινία («Πεθαίνω από αγάπη» /Mourir d’ aimer, 1971, του Αντρέ Καγιάτ) είναι μια αληθινή ιστορία. Η Ντανιέλ (Ανί Ζιραρντό), φιλόλογος σ’ ένα λύκειο, ερωτεύεται τον 17χρονο Ζεράρ. Η οικογένεια του νεαρού κηρύσσει πόλεμο, ακολουθεί η φυλακή και η δυσφήμιση για την Ντανιέλ, ενώ ο νεαρός επιστρέφει στην οικογένεια.

Πόσο πιο σκληρή είναι τελικά η κοινωνία για τις γυναίκες στο θέμα της ηλικίας απ’ όσο για τους άντρες! Και πόσο πιο αποφασισμένες εμφανίζονται οι γυναίκες στις δυο ταινίες! Στο τέλος αυτοκτονούν, όχι βέβαια από ντροπή, τύψεις ή μεταμέλεια: η Ντανιέλ επειδή θεωρεί ότι ο Ζεράρ την απαρνήθηκε. Και η Ματίλντ, η υπέροχη Βανέσα Παραντί, αφήνεται να πεθάνει από ασιτία στέλνοντας ωστόσο ένα μήνυμα ελπίδας: «Ο Ωκεανός, Φρανσουά, υπάρχει ο Ωκεανός!». Σ’ ένα συγκλονιστικό, απέριττο φινάλε, ζητάει συγγνώμη από τον αγαπημένο της καλώντας τον να τη συναντήσει εκεί όπου δεν υπάρχει χωρισμός.

* σκηνοθέτης, συγγραφέας και καθηγητής κινηματογράφου

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κόντρα στο ρεύμα
Καλό και άκρως ψυχαγωγικό το κυρίαρχο σινεμά, αλλά οι αγαπημένες μου ταινίες ήταν πάντα αυτές που πήγαιναν κόντρα στο ρεύμα, που δίχαζαν ή και προκαλούσαν. Είτε ως περιεχόμενο, είτε/και ως μορφή, ακόμα και ως...
Κόντρα στο ρεύμα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λέξεις για τον γενέθλιο τόπο
Στον γενέθλιο τόπο, μετά πέντε μήνες. Είναι σαν να γεννιέσαι εκ νέου, για δεύτερη ή τρίτη, ξέρω 'γώ πόσες, φορά. Ανοιχτό το καφενείο, ανοιχτές και οι καρδιές των ανθρώπων, που, επιτέλους, ξανασυναντιούνται.
Λέξεις για τον γενέθλιο τόπο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κορονοϊός και «κανονικότητα»
Η χώρα μας έχει ώς εδώ μια αναμφισβήτητα επιτυχημένη πορεία στην αντιμετώπιση του νέου κορονοϊού. Η πορεία αυτή βοήθησε να καταλάβουμε τα νέα δεδομένα της ζωής μας.
Κορονοϊός και «κανονικότητα»
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ξεμαθαίνοντας φιλιά
Ηταν συγκινητική η προετοιμασία, ο τρόπος που ζωντάνευε μια πόλη. Βέβαια, όταν ήρθε η στιγμή, μπήκα στα μαγαζιά μαγκωμένη, με το μπουκαλάκι απολυμαντικό ανά χείρας, με περίσκεψη, τι αγγίζουμε και τι όχι.
Ξεμαθαίνοντας φιλιά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η πλατεία έγινε άνθρωπος!!!
Από την άλλη, άσχετο αυτό, ήμουν στα εγκαίνια της πλατείας Ομονοίας. Της καλύτερης πλατείας Ομονοίας που υπήρξε ποτέ τα τελευταία 100 χρόνια.
Η πλατεία έγινε άνθρωπος!!!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας