Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Εάν...

Πολυτέλειες... όπως ανθρώπινα δικαιώματα

EUROKINISSI/RODOSPRESS.GR/ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ

Εάν...

  • A-
  • A+

Με τους 900 δεν μπορείς να φανταστείς εύκολα τα πρόσωπα. Αυτούς που πνίγηκαν στη Λαμπεντούζα. Με τους τρεις στη Ρόδο, που πνίγηκαν κι αυτοί, τα πράγματα είναι αλλιώς. Μια γυναίκα, ένας άντρας κι ένα παιδί. Αυτούς τους φαντάζεσαι πιο εύκολα. Ισως ήταν οικογένεια, ίσως και όχι. Ας πούμε, η γυναίκα και το παιδί θα μπορούσαν να είναι στο Φεστιβάλ που πήγα εγώ χθες, στο Θησείο, όπου αφρικανικά συγκροτήματα έπαιζαν μουσική, και αθηναϊκά επίσης. Μαγειρεύονταν και πουλιούνταν αφρικανικά φαγητά και διάφορα άλλα πράγματα, όπως αυτές οι πολύχρωμες τσάντες και τα πολύχρωμα ρούχα.

Μια γυναίκα μ’ ένα παιδί κι έναν άντρα θα μπορούσαν να μείνουν στο άδειο διαμέρισμα του ισογείου που μαζεύει σκουπιδαριό στην πόρτα του. Θα μπορούσαν να το καθαρίζουν. Το παιδί θα έπαιζε στην αυλή μαζί με τα άλλα, θα τσακωνόταν. Αν ήταν κορίτσι, θα ήταν το μοναδικό σ’ αυτή την πολυκατοικία που έχει μόνο αγοράκια. Μπορεί να γινόταν αγοροκόριτσο. Η μάνα του μπορεί να τα πήγαινε καλά με την ηλικιωμένη που χρειάζεται φροντίδα αλλά δεν μπορεί να πληρώσει μόνιμη συνοδό. Μπορεί να της έκανε λίγες ώρες παρέα έναντι μικρότερου ποσού, ν’ αναλάμβανε τα ψώνια της και τέτοια.

Το παιδάκι της θα μάθαινε ελληνικά σε λίγους μήνες - είναι απίστευτο πόσο γρήγορα μαθαίνουν τα παιδιά. Και θα γινόταν σαν αυτά τα παιδιά που συναντώ στη γειτονιά μου, εφήβους πια κι ακόμα πιο μεγάλα, θα καθόμουν να χαζεύω τα ελληνικά στο σαρκώδες του στόμα, όπως χαζεύω τώρα τα ελληνικά στα στόματα και στα μάτια και στα χέρια και στα σώματα των παιδιών που μεγαλώνουν εδώ και γίνονται άνδρες και γυναίκες, ζουν και δουλεύουν με την πλούσια, την ενδιαφέρουσα, την πολύπλοκη ταυτότητά τους, αλλά χωρίς ταυτότητα από τις άλλες, τις αστυνομικές.

Αλλά ίσως να προτιμούσαν να φύγουν, όπως κάνουν οι περισσότεροι αφού καταλάβουν με κάθε βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε βήμα ότι είναι ανεπιθύμητοι και έτσι θα παραμείνουν στον αιώνα τον άπαντα. Να προσπαθoύσαν, με τους περίπλοκους τρόπους που ισχύουν, να πάνε σε άλλη χώρα ευρωπαϊκή, ή ακόμα και στην Αμερική όπως καταφέρνουν οι πιο ικανοί, οι πιο ακούραστοι. Σε χώρα που καταφέρνει να προβληματίζεται περισσότερο με διάφορες πολυτέλειες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Κι αν τους ρωτούσαν αυτούς τους τρεις μήπως θα προτιμούσαν, αντί να είναι ελεύθεροι, να έρθουν έχοντας διαλέξει τον διακινητή τους και πληρώνοντάς τον, να γίνουν στ’ αλήθεια δούλοι για κάποιο διάστημα, όπως στην αρχαία εποχή ή και στην κάπως νεότερη, να μην έχουν δικαίωμα κανένα, να πρέπει να κάνουν ό,τι τους λένε, αφού ήρθαν με «δουλεμπορικό» και τους έφεραν δουλέμποροι, αλλά να είναι ζωντανοί αντί να είναι πεθαμένοι, τι θα έλεγαν άραγε;

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Εϊ παιδάκια
Μήπως να μας βοηθούσατε, παιδάκια, καλύτερα, αντί να σας βοηθάμε εμείς; Μήπως σας ζητάμε βοήθεια μαζεύοντας πάμπερς στο Σύνταγμα, να μας θυμίσετε τα βασικά πριν τρελαθούμε; Παιδάκια, μεγαλώστε και μορφωθείτε,...
Εϊ παιδάκια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Να πάμε αλλού!
Γιατί δεν πάνε οι πρόσφυγες στη Σαουδική Αραβία, αναρωτιούνται πολλοί. Δεν ξέρω για όλους τους πρόσφυγες, αλλά για δύο νεαρούς που γνώρισα πέρσι, λίγο πριν φύγουν για το παράνομο και πεζοπορικό ταξίδι τους ώς...
Να πάμε αλλού!
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οι μητέρες δίπλα
Πώς περνάνε τη μέρα τους, αναρωτιέμαι. Παίζουν με τα γειτονόπουλα, πάνε σχολείο; Και στο σχολείο εμφανίζονται οι μητέρες και επικοινωνούν με τους δασκάλους; Κρύβει κόμπλεξ και ζήλια και μίσος το ράσο κι η...
Οι μητέρες δίπλα
ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ
Αυτές είναι οι αρχές του ευρωπαϊκού και του ελληνικού πολιτισμού;
Παραμένει ζητούμενο τι εννοεί η Κομισιόν μιλώντας για την ασφάλεια των προσφύγων, όταν η πολιτική της δημιουργεί κυρίως ανασφάλεια, συχνά απόγνωση για τους πολλούς εγκλωβισμένους στα νησιά και για πολύ...
Αυτές είναι οι αρχές του ευρωπαϊκού και του ελληνικού πολιτισμού;
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δίπλα στο Λιβυκό
Σαν να ξαναρχίζει από την αρχή η ανθρώπινη ιστορία, φυλές, σκλάβοι, βία ανεξέλεγκτη, να πρέπει να παιχτεί το έργο όλο και να μην ξέρεις καν αν θα έχει κάποτε το χάπι εντ, που εμείς τελικά γνωρίσαμε, ίσως από...
Δίπλα στο Λιβυκό
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
«Μόνο η θάλασσα…»
Μια γυναίκα στην παραλία, χτενίζεται κοιτάζοντας τη θάλασσα. Μια άλλη γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, θηλάζει το μωρό της. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ζωντανοί. Εχουν σωθεί. Πρώτα όμως έζησαν τον θάνατο, την κατάβαση...
«Μόνο η θάλασσα…»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας