Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Θυμάμαι τη Μελίνα...
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Θυμάμαι τη Μελίνα...

  • A-
  • A+

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο της προηγούμενης εβδομάδας διαπίστωσα πως δεν έγραψα όλα όσα θα ήθελα να έχω γράψει για τη Μελίνα -αλλά εδώ που τα λέμε, αν αποφάσιζα να το κάνω αυτό, θα έπρεπε να γράψω τόμους, ούτε καν όλη την εφημερίδα...

Θυμάμαι τη Μελίνα, όχι τη Μελίνα Μερκούρη που θαύμασα στις σκηνές των θεάτρων και στις οθόνες του σινεμά, αλλά τη Μελίνα, τη Μελινάρα που γνώρισα από τη μέρα που με το ζόρι σχεδόν ο πιο δικός της άνθρωπος, η Εμμανουέλα Παυλίδου, μου έδωσε μια σπρωξιά και με πέταξε μέσα στο υπουργικό της γραφείο.

Πάντα πίστευα ότι οι επώνυμοι, οι διάσημοι, οι ξεχωριστοί ή οι όπως θέλετε να τους πείτε άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που η δημόσια εικόνα τους είναι ίδια με την ιδιωτική και σε εκείνους που η δημόσια εικόνα τους δεν έχει καμία σχέση με την ιδιωτική τους εικόνα. Η Μελίνα ανήκε στην πρώτη κατηγορία.

Αυτό που ήξερε όλη η Ελλάδα και μαζί με την Ελλάδα όλος ο πλανήτης, ήταν η ίδια με τις ιδιωτικές της στιγμές. Οταν την έβλεπες σπίτι της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Κάποτε κάποιος, για να την «καρφώσει», είχε πει για αυτήν πως «η Μελίνα φερόταν στις κυρίες σαν να ήταν υπηρέτριες και στις υπηρέτριες σαν να ήταν κυρίες».

Χωρίς να καταλάβει ότι αυτό ήταν και το μεγαλύτερο παράσημό της. Η Μελίνα μπορούσε να φέρεται σε αρχηγούς κρατών σαν να ήταν φιλαράκια της από το λιμάνι του Πειραιά και στην παραδουλεύτρα του σπιτιού της σαν να ήταν μια μεγάλη κυρία που όταν της έλεγε ότι δεν είχε κάτι καλό να φορέσει στον γάμο του σπιτιού της ήταν ικανή να ανοίξει την ντουλάπα και να της χαρίσει κάποιο πανάκριβο μοντέλο που θα είχε ράψει ειδικά για αυτήν ένας σπουδαίος μοντελίστ...

Θυμάμαι τη Μελίνα που ήταν μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη για όλους και που το μόνο που ζητούσε ήταν να την αγαπάνε. Αυτό μόνο ήθελε. Η Μελίνα που μεγάλωσε μέσα στα πλούτη και που έζησε μια ζωή ζαλιστικής δόξας, το μόνο που ήθελε πραγματικά ήταν να την αγαπάνε, να της το δείχνουν και να της το λένε.

Φυσικά και ήθελε και να τη θαυμάζουν αλλά πιο πολύ ως γυναίκα, ως όμορφη, γοητευτική γυναίκα και όχι για όλα αυτά που είχε πετύχει τόσα χρόνια, όπως άλλωστε κάθε γυναίκα το θέλει και το χρειάζεται. Και ήταν πραγματικά εκεί, κάθε φορά που τη χρειαζόταν κάποιος δικός της άνθρωπος ή ακόμα και αν δεν ήταν τόσο δικός της άνθρωπος αλλά πραγματικά τη χρειαζόταν.

Θυμάμαι τη Μελίνα να μην έχει πει ποτέ κακό για κανέναν άνθρωπο, ακόμα και αν της είχε κάνει κακό. Ισως μόνο για έναν, εμένα, αλλά το έκανε τόσο χαριτωμένα και με χιούμορ που δεν «πιάνεται».

Θυμάμαι τη Μελίνα, όχι τη Μελίνα Μερκούρη αλλά τη Μελινάρα με αυτά τα τεράστια μάτια που έλαμπαν, το χαμόγελο που σε αιχμαλώτιζε και που για μια στιγμή χανόσουν στη ζεστασιά και την αγάπη της. Και τότε για μια στιγμή η παγκόσμια σουπερστάρ γινόταν Μελινάρα και όλα μεταμορφώνονταν...

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Σαν τοτέμ με ταμπού...
Πριν από κάποιους μήνες απ’ ό,τι ξέρω κυκλοφόρησε ένας μικρός, κομψός, ωραιότατος τόμος από τον Δήμο Πειραιά και τις εκδόσεις Μίλητος με τίτλο «Το εμβληματικό Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά». Αφιερωμένος φυσικά...
Σαν τοτέμ με ταμπού...
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ρέκβιεμ για ένα θέατρο
Τον παλιό καιρό, 100 χρόνια και πίσω, η Αθήνα δεν είχε χειμερινά θέατρα και, αν είχε, σχεδόν υπολειτουργούσαν. Η θερινή σεζόν, που ξεκινούσε την Κυριακή του Πάσχα κάθε χρονιάς και τελείωνε αρχές Οκτώβρη με τα...
Ρέκβιεμ για ένα θέατρο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Τριακόσια χρόνια ζωή
Ωραία η όπερα «Υπόθεση Μακρόπουλου» που ανέβασε η Λυρική σκηνή. Στο έργο, μια ιστορία του Κάρολ Τσάπεκ, υπάρχει ένας Ελληνας γιατρός τον 16ο αιώνα, Κρητικός, που κατασκευάζει ένα μαγικό φίλτρο για να ζει...
Τριακόσια χρόνια ζωή
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Περίπατος των αρχαίων στο Στάδιο
Α, γλυκύτατοι και νοστιμότατοι τούτοι οι καρποί· αρχαίο, εύφορο χώμα, όχι παίξε γέλασε. Απλώνουμε όλοι το χέρι μας να νιώσουμε την αρχαία ηδύτητα και ανηφορίζουμε περνώντας δίπλα από το θέατρο προς το αρχαίο...
Περίπατος των αρχαίων στο Στάδιο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η μελαγχολία του θεατρίνου
Τι γίνεται με τους θεατρίνους σήμερα; Ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, χορευτές, φωτιστές και άλλους; Κεσάτια είχαν εδώ και πολύ καιρό. Η κοινωνία μας, το κράτος,...
Η μελαγχολία του θεατρίνου
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Εκαναν τη ζωή τους τέχνη και την τέχνη τους ζωή...
Οσο περνάνε οι μέρες από το φευγιό τους τόσο πιο πολύ μου λείπουν και η Κική Δημουλά και ο Κώστας Βουτσάς και η Αλκη Ζέη – όπως βλέπετε κατά σειρά αποχωρήσεως…
Εκαναν τη ζωή τους τέχνη και την τέχνη τους ζωή...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας