Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς

ΟΙ ΟΜΠΡΕΛΕΣ, 1951, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς

  • A-
  • A+

Η ατμόσφαιρα στον συρμό ήταν ασφυκτική. Λίγο η βροχή, λίγο η πρώτη πραγματική φθινοπωρινή ψύχρα, λίγο κάποιοι κλειστοί δρόμοι -κάποιος ξένος επίσημος έκοβε βόλτες στην πόλη- και ο κόσμος είχε στοιβαχτεί στα βαγόνια.

Οι περισσότεροι προσπαθούσαν να πάνε λίγο πιο πέρα, λίγο πιο δεξιά, λίγο πιο αριστερά, για να χωρέσουν καλύτερα, να βρουν μια χειρολαβή να κρατηθούν. Κάποιοι διαμαρτύρονταν. Τσάντες, βρεγμένες ομπρέλες, σακίδια, χάρτινα κύπελλα με καφέ που προφυλάσσονταν όπως όπως, μυρωδιές από αναπνοές, από βαριά γυναικεία αρώματα, ακόμη και από φαγητό.

«Ανοίξτε κανένα παράθυρο. Θα κολλήσουμε όλοι γρίπη», φώναξε μια γυναίκα.

«Τι λες, καλέ; Να μπουν μέσα τα νερά της βροχής;», της απάντησε μια άλλη, που καθόταν δίπλα στο παράθυρο.

«Είμαστε πολλοί», επέμεινε η πρώτη φωνή. «Ο χώρος πρέπει να αεριστεί».

Η κυρία δίπλα στο παράθυρο δεν άλλαξε γνώμη. «Δεν θα βραχούμε επειδή το θες εσύ», είπε κοφτά.

Η άλλη δεν απάντησε. Κούνησε επιτιμητικά το κεφάλι και κάτι ψιθύρισε στη διπλανή της, που ένευσε σαν να συμφωνούσε.

Ενα ηλικιωμένο ζευγάρι κρατιόταν ο ένας από τον άλλο. Κάποιος τους πρόσφερε μια θέση, αλλά την αρνήθηκαν ευγενικά: «Ευχαριστούμε, παιδί μου», είπε η γυναίκα. «Θα κατεβούμε σε δύο στάσεις».

Κάθε άφιξη σε σταθμό γέμιζε τους επιβάτες τρόμο: ένας έβγαινε, πέντε έμπαιναν. Κάπου στα Πατήσια το βαγόνι κάπως χαλάρωσε, αλλά έναν σταθμό μετά, ξαναγέμισε.

Μια νεαρή γυναίκα μιλούσε ακατάπαυστα στο τηλέφωνο. Το βαγόνι ενημερώθηκε για τα τεκταινόμενα στο κατάστημα όπου εργαζόταν και για τις αποτυχημένες πλαστικές της ιδιοκτήτριας. «Χάλια, σου λέω», επαναλάμβανε με στόμφο κάθε τόσο.

Από τα πίσω καθίσματα μια ανδρική φωνή μάλωνε σε ένα άλλο τηλέφωνο: «Δεν σε πληρώνω. Μου υποσχέθηκες να παραδώσεις την παραγγελία πριν από μια βδομάδα. Δεν θα πάρεις φράγκο». Χειρονομούσε με ένταση, ρίχνοντας πότε πότε καμιά αγκωνιά στους διπλανούς του, αριστερά και δεξιά του.

Μια γυναίκα δίπλα του, φορτωμένη στην αγκαλιά με μια μεγάλη τσάντα χειρός και έχοντας στα πόδια μια άλλη, υφασμάτινη με ψώνια, προσπαθούσε να διαβάσει το βιβλίο της και κάθε τόσο γύριζε και τον κοίταζε. Τι να του έλεγε…

Εκλεισε το βιβλίο και το έβαλε στην τσάντα της. «Ενοχλείτε, κυρία μου», της είπε τότε ο άντρας, που μόλις είχε κλείσει το τηλέφωνο. «Το τρένο είναι για όλους κι εσείς απλώνεστε». Τον κοίταξε αποσβολωμένη να σηκώνεται για να βγει έξω.

Στη θέση του πέρασε ένα κορίτσι. Σχεδόν ψιθυριστά είπε ένα «συγγνώμη» και κάθισε. Ούτε είκοσι χρονώ, με μακριά καστανά μαλλιά, χακί μπουφάν και ακουστικά στα αυτιά.

Σχεδόν αμέσως μισόκλεισε τα μάτια της. Ηταν ολοφάνερο ότι άκουγε μουσική, αλλά σιγά, χωρίς να ακούγεται γύρω της. Αρχικά έμεινε ανέκφραστη. Υστερα κουνούσε ελαφρά αλλά με ρυθμό το πόδι της, σαν να χόρευε στη θέση της. Πιο ύστερα, έστρεφε πότε δεξιά και πότε αριστερά το κεφάλι της, με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη της. Μετά άλλαξε πάλι έκφραση, επέστρεψε στον καθιστό χορό της.

Ξαφνικά, το κορίτσι έσκυψε το κεφάλι, το πρόσωπό της γέμισε θλίψη και το έκρυψε με το χέρι της. Με το άλλο έβγαλε ένα μαντίλι από την τσάντα της και το έφερε στα μάτια της. Η γυναίκα δίπλα της νόμισε ότι είδε δάκρυα, αλλά δεν ήταν σίγουρη. Αλλωστε, δυο λεπτά αργότερα, το κορίτσι πάλι χαμογελούσε ελαφρά. Σηκώθηκαν μαζί και κατέβηκαν στον ίδιο σταθμό, μαζί με όλο σχεδόν το βαγόνι. Βγήκαν έτσι, μπουλούκι, και στον δρόμο. Εβρεχε ακόμα.

Οσοι οι άνθρωποι τόσες και οι ανοιχτές ομπρέλες. Μαύρες ή πολύ σκούρες όλες. Σαν τον ουρανό που δεν έλεγε να χαμογελάσει ώρες τώρα. Και όμως, ένα δυνατό φως έπεσε ξαφνικά στον σκοτεινιασμένο δρόμο. Ηταν μια κόκκινη ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς. Την κρατούσε το κορίτσι που γελούσε και έκλαιγε και χόρευε, ακούγοντας μουσική. Το κορίτσι που πέρασε τρέχοντας τον δρόμο για να χαθεί σε ένα στενό, αφήνοντας ξανά τον κόσμο στο αδιάφορο γκρίζο του.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λασπωμένα παπούτσια
Ετριβε τα πόδια της στο χοντρό χορτάρινο πατάκι μπροστά στην πόρτα. Φορούσε γόβες - ένα κομψό ζευγάρι παπούτσια με λεπτό ψηλό τακούνι, από μαύρο δέρμα καλής ποιότητας. Παρά τη λάσπη, φαινόταν καθαρά η καλή...
Λασπωμένα παπούτσια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μετά τη γιορτή
Εκείνο το πρωί, μία μέρα μετά τη μεγάλη γιορτή, βγήκε στους παγωμένους δρόμους σχεδόν μόνη της. Το προηγούμενο βράδυ, επιστρέφοντας σπίτι παρατηρούσε τα ζευγάρια που γιόρταζαν τον έρωτα. Κόκκινες καρδιές σε...
Μετά τη γιορτή
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ζεστή βροχή
Περπατούσε, στην αρχή βιαστικά, μετά πιο αργά και σιγά σιγά άρχισε να απολαμβάνει την αίσθηση του νερού. Αν και χειμώνας, της φάνηκε ζεστό, μαλακό, ανακουφιστικό, σαν τροφή. Εμεινε σε ένα σημείο και αφέθηκε να...
Ζεστή βροχή
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ντροπαλοί σαν μανόλιες
Οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν, κυρίως γερνούν εξωτερικά. Στα σώματα και τα πρόσωπά τους συγκεντρώνουν τα σημάδια του χρόνου, αλλά ο πραγματικός εαυτός τους, το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας, παραμένει έως το...
Ντροπαλοί σαν μανόλιες
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το σημειωματάριο
«Επόμενη στάση Σύνταγμα». Ο αναβρασμός στο βαγόνι έγινε μεγαλύτερος. Κι άλλοι σηκώθηκαν, άλλοι πήραν τα καθίσματά τους, βαλίτσες και σακίδια βρήκαν ξανά τους ιδιοκτήτες τους. Μαζί με τους πολλούς κι εκείνη,...
Το σημειωματάριο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ο δρόμος με τα δέντρα
Είναι σκληρό να νιώθεις πουλί και να καταλάβεις ότι είσαι δέντρο, αλλά το συνηθίζεις, βλέπεις την πηγή της δύναμής σου. Το πιο επώδυνο είναι να νιώθεις φτερά στην πλάτη που αγωνίζονται να ανοίξουν και η γη να...
Ο δρόμος με τα δέντρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας