Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σημείωμα με κόκκινο στιλό

ΣΥΝΘΕΣΗ νο 1 ΜΕ ΓΚΡΙ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ, 1938, ΠΙΤ ΜΟΝΤΡΙΑΝ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σημείωμα με κόκκινο στιλό

  • A-
  • A+

Οι δρόμοι της πόλης είχαν αδειάσει. Η μέρα είχε τελειώσει -ή μπορεί να είχε αρχίσει. Περασμένα μεσάνυχτα, επέστρεφε σπίτι.

Η πρώτη σοβαρή βροχή του φθινοπώρου είχε κάνει το οδόστρωμα να γυαλίζει στα φώτα των ελάχιστων σταματημένων αυτοκινήτων μπροστά της.

«Μα πού πηγαίνουν όλοι αυτοί τέτοια ώρα;» αναρωτήθηκε περιμένοντας το φανάρι. Οπου πήγαινε κι εκείνη: κάποιοι στο σπίτι, κάποιοι στη δουλειά, κάποιοι ίσως και να έβγαιναν.

Εξοδος Τρίτη βράδυ, ξημερώματα Τετάρτης, μετά την απεργία; Μπα, μάλλον απίθανο… Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Κάποιες από τις δικές της πιο όμορφες βόλτες είχαν νυχτερινό σκηνικό σε μια πόλη μισοάδεια, συχνά βροχερή, σαν απόψε.

Στο αυτοκίνητο ακουγόταν ένα τραγούδι που ήξερε καλά:

«Γιατί τα χέρια είναι σκοινιά / και τα κορμιά καράβια / κι όποιος τα κόβει τα σκοινιά / μένει η καρδιά του άδεια».*

Δεν θυμόταν πότε το άκουσε πρώτη φορά, μπορεί και στη μήτρα της μητέρας της. Δεν ήξερε να πει γιατί το αγαπούσε, γιατί το σιγοψιθύριζε κάτι νύχτες σαν αυτή, που το συνάντησε ψάχνοντας κάτι στο ραδιόφωνο για να της κάνει παρέα στη διαδρομή για το σπίτι.

Τέτοιες μουσικές τη συγκινούσαν τα βράδια, ειδικά όταν τις πετύχαινε τυχαία, στιγμές που αισθανόταν ελαφριά από βάρη, όπως όταν έχεις πει ένα μυστικό που σου έσφιγγε την καρδιά και τώρα που έφυγε από πάνω σου μπορείς να αναπνεύσεις.

Σαν τις μαυρόασπρες ελληνικές ταινίες, που έβλεπε μικρή τα μεσημέρια της Κυριακής, μετά το οικογενειακό τραπέζι. Οι ήρωές τους μπορεί να πάλευαν με όλα τα άσχημα και τα δύσκολα του κόσμου, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μη βρεθούν σε ένα εξοχικό κέντρο όπου θα ξεχνούσαν τη ζωή με βελούδινες φωνές σαν αυτήν της Βίκυς Μοσχολιού.

Στο επόμενο φανάρι -μα πώς γίνεται όταν σε πιάσει ένα φανάρι μετά να σε πιάνουν όλα;- το τραγούδι είχε τελειώσει. Δεν υπήρχε πια μαυρόασπρη ταινία, ούτε Βίκυ Μοσχολιού.

Τα ραδιοκύματα έφερναν μια άλλη, σύγχρονη.

«Αμα θες να ξέρεις δε σ’ αγάπησα/ Λίγη απ’ τη φωτιά σου μόνο κράτησα/ Είπα, δεν πειράζει, παραστράτησα/ Κι είμαι ντροπιασμένος και γυμνός»**.

Και «όμως τ’ άρωμά σου μέχρι σήμερα/ αγριεύει μέσα μου τα ήμερα / έτσι είναι μάτια μου τα εφήμερα / κόλαση μαζί και ουρανός»**.

Εδώ μια εκτέλεση λίγο πιο τζαζ από αυτήν που ήξερε, αλλά ζεστή και φθινοπωρινή, σαν τη νύχτα που οι ώρες της μεγάλωναν, μέχρι να έρθει το πρωί. Πόσο ωραία λέει ένα τόσο μεγάλο ψέμα, πόσο όμορφα ψιθυρίζει τα αντίθετα από αυτά που προσπαθεί να κρύψει… Και να, σαν να ταξίδεψε σε μια άλλη ταινία, ίσως γαλλική, ξανά σε μαύρο και άσπρο, με άλλους ήρωες και τη μουσική υπόκρουση να περνά σαν νυχτερινός αέρας πάνω από τη θάλασσα.

Δέκα, δώδεκα τραγούδια θα έπαιξαν μέχρι να σβήσει τη μηχανή έξω από το σπίτι, αυτά τα δύο συγκράτησε. Για ώρα τα σιγοτραγουδούσε, μέχρι να ετοιμαστεί και να πέσει στο κρεβάτι. Τελευταίο, όπως πάντα, άφησε να ξεμπερδέψει τα μαλλιά της, που από την υγρασία είχαν κατσαρώσει τόσο που η εικόνα της στον καθρέφτη τής φάνηκε σχεδόν αστεία.

Εκεί, κάτω από τη χτένα της υπήρχε ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί. Τι ήταν; Δεν θυμόταν.

Το άνοιξε. Με κόκκινο στιλό έγραφε: Θυμήσου να γράψεις κάτι για το Σάββατο!!! Με τρία θαυμαστικά, υπογράμμιση στη λέξη Σάββατο και τα δικά της γράμματα…

Πήγε να βάλει τα γέλια: ούτε χρυσόψαρου η μνήμη της… Ανοιξε την τσάντα της, έβγαλε το σημειωματάριο και έγραψε τους τίτλους των τραγουδιών. Γι’ αυτά θα έγραφε, και για το σημείωμα με το κόκκινο στιλό που την ξύπνησε από τη ρετρό διάθεση που την κατέκλυσε εκείνο το πρώτο πραγματικά φθινοπωρινό βράδυ της χρονιάς, δυο-τρεις ώρες μετά τα μεσάνυχτα.

* «Ο χωρισμός», Δημήτρης Χριστοδούλου – Γιώργος Ζαμπέτας, Βίκυ Μοσχολιού.

** «Ερωτας φτηνός», Αρης Δαβαράκης – Ευανθία Ρεμπούτσικα, Γιώτα Νέγκ

[email protected]

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Καρό κουβέρτα με γνήσιο ταρτάν
Στον ουρανό φάνηκαν μερικά αραιά σύννεφα, που έτρεχαν γρήγορα μπροστά από ένα φεγγάρι που είχε αρχίσει να αδειάζει. Σε λίγο θα έδυε.
Καρό κουβέρτα με γνήσιο ταρτάν
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λυπημένα τραγούδια
Δεν ξέρεις τάνγκο με λόγια της χαράς, ούτε φλαμένκο με στίχους αλέγρους. Γιατί; Η χαρά συνήθως είναι πιο εύκολη. Μπορείς να τη φωνάξεις και να μη σε νοιάζει. Ενώ ό,τι κάνει την καρδιά να σφίγγεται πρέπει να...
Λυπημένα τραγούδια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Στην Γκρέισλαντ έχουν γιορτή
Ογδόντα δύο ετών. Τόσο θα ήταν, αν ζούσε σήμερα, ο «Βασιλιάς». Τουλάχιστον έτσι τον αποκαλούσαν οι εκατομμύρια θαυμαστές του. Κάποιοι μάλιστα ακόμη επιμένουν ότι ζει, ότι ξεγέλασε τους πάντες και απομονώθηκε...
Στην Γκρέισλαντ έχουν γιορτή
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Υπάρχει ελπίδα
Μπαίνω και βγαίνω στον ηλεκτρικό και στο μετρό με ένα ζευγάρι ακουστικά στ’ αυτιά. Δεν χάνω τα μονόλεπτα δελτία ειδήσεων, ακόμη κι αν συχνά είναι απολύτως ταυτόσημα και επαναλαμβανόμενα: «Ο υπουργός Τάδε...
Υπάρχει ελπίδα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η γλώσσα και τα τραγούδια [μας]
Τα τραγούδια, όπως και η γλώσσα, είναι εθνικοί τόποι, φαίνεται όμως να έχουν μεγαλύτερη διεισδυτικότητα από τη γλώσσα στα έγκατα των πολιτών, είτε σε πόλεις διαβιούν είτε σε χωριά - η μουσική δεν κάνει...
Η γλώσσα και τα τραγούδια [μας]
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κλιματική αλλαγή
Ηθελε έναν Νοέμβριο από τα παλιά, με τις βροχούλες του, τις ψύχρες του, τα πρώτα ζεστά πουλόβερ και φοιτητικά δετά μποτάκια της, τα ζεστά καφέ, όπου η μηλόπιτα μυρίζει πριν ακόμη μπεις στην πόρτα, και το...
Κλιματική αλλαγή

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας