Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αφρικάνικο ύφασμα

Η ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΤΣΙΓΓΑΝΑ, 1897, ΑΝΡΙ ΡΟΥΣΟ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αφρικάνικο ύφασμα

  • A-
  • A+

Το είχε δει σε ένα περιοδικό, από αυτά που παλιά τα ονόμαζαν «φιγουρίνια». Ηταν σαν αυτά που έδειχναν «μόδες», την εποχή που ένα καινούργιο φόρεμα προϋπέθετε επίσκεψη σε κατάστημα με υφάσματα και μια καλή μοδίστρα. Από αυτές που έπιαναν ένα άψυχο πανί, ενάμισι ή δύο μέτρα μήκος, και το μεταμόρφωναν σε ρούχο.

Και όχι ρούχο ό,τι κι ό,τι. Αλλά κάτι που ταίριαζε τέλεια στο σώμα αυτής που το φορούσε, στην κυριολεξία κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Οποια κι αν ήταν αυτά. Και το ρούχο αυτό μπορούσε να ζήσει μια μεγάλη ζωή -γιατί έτσι ήταν φτιαγμένο, για να έχει διάρκεια.

Βέβαια, πλέον μπορούσες να βρεις τα πάντα στην αγορά. Σε τιμές για όλες τις τσέπες και ποιότητες για όλα τα βαλάντια. Αλλά να, το χειροποίητο είχε άλλη χάρη.

Κάτι που ήταν σπάνιο, κάτι που ήταν δύσκολο -άντε να βρεις ύφασμα, το σωστό ύφασμα, και μια μοδίστρα που να κάνει σωστά τη δουλειά αυτή. Ασε που κόστιζε κιόλας…

Αλλά εκείνη ήθελε ένα τέτοιο φόρεμα: όσο πρέπει μακρύ, όσο πρέπει δροσερό, που να θυμίζει καλοκαίρι και διακοπές, που να μοιάζει με αγκαλιά, να τυλίγεται τρυφερά γύρω της, χωρίς να σφίγγει πουθενά, χωρίς να εμποδίζει τις κινήσεις της. Να είναι στα μέτρα της, δηλαδή. Και να είναι φόρεμα, με ό,τι σημαίνει η λέξη.

Η μάνα της της είχε δείξει να πλέκει, να κεντάει. Να ράβει είχε μάθει μόνη της -είχε αρχίσει από παιδί, για να ντύνει τις κούκλες της. Αλλά το «πείραμα» πάνω της το έκανε μεγάλη. Μια εποχή που είχε χρόνο πολύ -ήταν άνεργη. Και φυσικά, δεν έπεφτε στα βαθιά…

Πατρόν απλά, ίσια, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις, στην αρχή. Μετά λίγο πιο δύσκολα, αλλά με μέτρο. Δεν είναι να πετάς ούτε λεφτά ούτε υφάσματα. Ασε τη στενοχώρια μετά την αποτυχία… Και δεν της είχαν λείψει κι αυτές.

Το τέλειο αυτό φόρεμα, όμως, ήταν άλλη κατηγορία. Απαιτητική. Οσο απλό φαινόταν, τόσο δύσκολο ήταν. Το ήξερε. Κι ύστερα, είχε βρει στην αγορά παρόμοια φορέματα, που μόλις τα δοκίμαζε, κάπως της φαίνονταν πάνω της, δεν της άρεσαν, σαν ξένα.

«Κλαίει το ρούχο για κορμί και το κορμί για ρούχο», έλεγε η γιαγιά της όταν έβλεπε άνθρωπο να φοράει κάτι που δεν του ερχόταν σωστά. Ε, αυτό πάθαινε και κείνη.

Τώρα όμως το είχε πάρει απόφαση. Ηθελε αυτό το φόρεμα και θα το αποκτούσε. Για την ακρίβεια, θα το έφτιαχνε μόνη της. Και είχε και το ιδανικό ύφασμα. Της το είχε χαρίσει η αδελφή του πατέρα της.

«Είναι από την Αφρική. Μπορείς να κάνεις μια κελεμπία για τη θάλασσα», της είχε πει. Αλλά εκείνη δεν ήθελε κελεμπία, παραήταν καλό το υλικό για να το ασπρίσει το αλάτι και να το φάει ο ήλιος. Και ήταν σκούρο μπλε, με σχέδια και λουλούδια γεωμετρικά τοποθετημένα, σε τέλειες συμμετρίες. Τα χρώματά τους δεν ανταγωνίζονταν το μπλε, το συμπλήρωναν «ήσυχα», αρμονικά.

Και μια Κυριακή, σαν έτοιμη από καιρό, έβαλε μπρος. Τσιγαρόχαρτο για να αντιγράψει το πατρόν, ψαλίδι, μεζούρες, κλωστές, βελόνες, ηλεκτρικό σίδερο στην πρίζα και μια ραπτομηχανή που «μάρσαρε» με κάθε πάτημα του ποδιού της. Δύο «μεροκάματα» της πήρε, αλλά το έφτιαξε.

Αργά, προσεκτικά, με ευλαβική επιμέλεια στις οδηγίες και τις λεπτομέρειες. Πότε πότε το δοκίμαζε, για να βεβαιώνεται ότι όλα πάνε όπως πρέπει. Οταν το αποτέλεσμα την ικανοποιούσε, χαιρόταν, αν και ντρεπόταν να το πει.

Ενα βράδυ Τρίτης το κρέμασε έτοιμο, σιδερωμένο και ατσαλάκωτο έξω από την ντουλάπα της. Σχεδόν δεν πίστευε ότι είναι δικό της, ότι το έχει φτιάξει η ίδια και ότι της έρχεται όπως θα ήθελε -ίσως μια στάλα πιο φαρδύ.

Και παρόλο που το αφρικάνικο ύφασμα μπορεί να ήθελε ένα εβένινο δέρμα για δείξει, κι όχι το δικό της, λευκό, με ελαφριά τάση για φακίδες, θα το φορούσε με περηφάνια. Φέτος και για πολλά καλοκαίρια.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς
Ένα δυνατό φως έπεσε ξαφνικά στον σκοτεινιασμένο δρόμο. Ηταν μια κόκκινη ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς. Την κρατούσε το κορίτσι που γελούσε και έκλαιγε και χόρευε, ακούγοντας μουσική. Το κορίτσι που πέρασε...
Ομπρέλα στο χρώμα της φωτιάς
ΛΕΥΚΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΩΒ, 1957, ΜΑΡΚ ΡΟΘΚΟ 
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μια παγκόσμια μέρα για το μωβ
Πολλά χρόνια πριν, φοιτήτρια ακόμα, διάβασα το «Μωβ». Το πεζογράφημα της Μάγδας Νικολαΐδου για τις γυναίκες, τον αγώνα για τα δικαιώματα, τον φεμινισμό, τον έρωτα, την τρέλα, την ελπίδα.
Μια παγκόσμια μέρα για το μωβ
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ντροπαλοί σαν μανόλιες
Οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν, κυρίως γερνούν εξωτερικά. Στα σώματα και τα πρόσωπά τους συγκεντρώνουν τα σημάδια του χρόνου, αλλά ο πραγματικός εαυτός τους, το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας, παραμένει έως το...
Ντροπαλοί σαν μανόλιες
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ημέρες μειονοτήτων
Ωραίες οι καμπάνιες, λοιπόν, καλά τα διεθνή συνέδρια και οι σύνοδοι στον ΟΗΕ για την ενίσχυση των κοριτσιών. Η πραγματική αλλαγή απαιτεί προσπάθεια στη βάση, στην οικογένεια, στο σπίτι, στο σχολείο. Μια...
Ημέρες μειονοτήτων
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λασπωμένα παπούτσια
Ετριβε τα πόδια της στο χοντρό χορτάρινο πατάκι μπροστά στην πόρτα. Φορούσε γόβες - ένα κομψό ζευγάρι παπούτσια με λεπτό ψηλό τακούνι, από μαύρο δέρμα καλής ποιότητας. Παρά τη λάσπη, φαινόταν καθαρά η καλή...
Λασπωμένα παπούτσια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Απλώς γυναίκες
Ομως, εξακολουθώ να αναρωτιέμαι γιατί η Ιστορία ξεχνάει τις γυναίκες. Γιατί οι ιστορίες τους είναι λιγότερο σημαντικές; Γιατί το να παλεύεις με νύχια και με δόντια να μεγαλώσεις τα παιδιά σου μόνη είναι...
Απλώς γυναίκες

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας