Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τέσσερις αφιερώσεις σε αναμονή
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τέσσερις αφιερώσεις σε αναμονή

  • A-
  • A+

Σε μια διαφήμιση του βιβλιοπωλείου «Πολιτεία» τον είδα και θυμήθηκα ότι μου χρωστάει. Μου χρωστάει κι όμως χαμογελάει... κι εγώ να ξέρω πως δεν πρόκειται να τα πάρω ποτέ πίσω, αν και απλόχερα του τα έδωσα.

Το τσιμπούκι του ανάμεσα στα δόντια κάνει το γέλιο του συγκρατημένο και κάτω από τη φωτογραφία του ένα κείμενο που η αρχή του με θυμώνει: «Θέλω να σου μιλήσω για τα παλιά». Κι εγώ, Χρόνη μου, για τα παλιά αλλά και τα χρωστούμενα θέλω να σου πω, να διευθετήσουμε το θέμα, να μπουν όλα στη θέση τους, στο ράφι τους, αλλά δεν είσαι εδώ.

Και εξηγούμαι. Πριν από χρόνια αποφάσισα να στείλω το παιδί μου σε κάποια κατασκήνωση στον Κάλαμο. Πηγαίνοντας με έναν φίλο να το «παραδώσουμε» στα... ξένα χέρια και διασχίζοντας το Καπανδρίτι, μου λέει ο φίλος που γνώριζε τα διαβάσματά μου: «Εδώ κάπου μένει ο Μίσσιος». «Και πώς τον βρίσκω;» «Χαρά στο πράγμα. Οποιον και να ρωτήσεις εδώ τον ξέρουν». Το σταματήσαμε εκεί αφού η στιγμή απαιτούσε -και την είχε- τη θλίψη του επερχόμενου αποχωρισμού του παιδιού από τη μάνα. Δράμα η επιστροφή, τα ξέρετε...

Ετοιμη για το πρώτο επισκεπτήριο και εκτός από ρούχα, σεντόνια, μπισκότα, φαγάκια, «παγωτό θα σου πάρω από εκεί γιατί θα λιώσει», βάζω στο αυτοκίνητο και όσα βιβλία είχα του Χρόνη Μίσσιου: «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς», «Χαμογέλα, ρε... τι σου ζητάνε», «Τα κεραμίδια στάζουν», «Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι».

Πράγματι δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρω το σπίτι του. Φτάνω μπροστά στη σιδερένια πόρτα του κήπου-κτήματος και τα σκυλιά με τα γαβγίσματά τους σήκωσαν τον τόπο οπότε δεν χρειάστηκε να χτυπήσω κανένα κουδούνι.

Ο Μίσσιος εμφανίστηκε αμέσως, απορημένος μα χαμογελαστός. Ολοι οι πιθανοί διάλογοι που... ετοίμαζα στη διαδρομή («θα του πω... κι αν θα μου πει... θα του απαντήσω...») άχρηστοι. Εξηγώ αμήχανα τον λόγο της –φυσικά απρόσκλητης- επίσκεψής μου και ευγενικά αυτός μου λέει πως «ευχαρίστως ναι, αλλά όχι», επειδή είχε μια δουλειά και σε λίγο έπρεπε να φύγει. Για να μη χάσω την ευκαιρία τού προτείνω να αφήσω τα βιβλία, να μου γράψει τις αφιερώσεις και περνώντας το επόμενο Σαββατοκύριακο για την κατασκήνωση να τα πάρω. Το δέχτηκε με χαρά.

Ελα όμως που ο μικρός αρρώστησε –δεν μας πήγε καλά εκείνη η κατασκήνωση– και πήγα να τον πάρω εσπευσμένα, οπότε έμειναν τα βιβλία στο εξοχικό του Μίσσιου. Σήμερα θα πάω, αύριο θα πάω, βαρέθηκε κι εκείνος να με περιμένει κι έφυγε... Τα βιβλία μου χάθηκαν με τον συγγραφέα τους.

Ο Χρόνης Μίσσιος πέθανε το 2012, στα 82 του. Γεννημένος στην Καβάλα, έζησε δύσκολη ζωή, με φτώχεια και αβάσταχτη πείνα. Μικροπωλητής, μ’ ένα κασελάκι στους δρόμους, που τον παράτησε το σχολείο από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού γιατί πολύ πεινούσε. Στα 14 γίνεται σύνδεσμος συντάγματος του ΕΛΑΣ, σύντομα στέλεχος της ΕΠΟΝ. Το 1947 συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο επειδή στον εμφύλιο ήταν με τους «άλλους».

Μετά εξορία στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη, ξύλο, βασανιστήρια και απομόνωση, εξοντωτικός τουρισμός σε όλες τις φυλακές (Φυλακές Αβέρωφ, Κέρκυρας, Κορυδαλλού) που τις μετέτρεψε σε σχολειό, εκεί μέσα έμαθε γράμματα, και αποφυλάκιση το 1973. Πάντα προς τα αριστερά ο καθαρός βηματισμός του.

«Οταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να /αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι / να μην με αλλάξει αυτό. / Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό / είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να /μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα / αυτής της εποχής. Να μπορείς να / παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα».

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η «Λαιμητόμος»
Διάβαζα ένα υπέροχο μυθιστόρημα, με υπόθεση και πλοκή, που κρατούσε το ενδιαφέρον, με γλώσσα στρωτή, χωρίς ακροβατισμούς και εξυπνακισμούς, με ήπια περιγραφή χαρακτήρων και επιτέλους καθόλου «μοντέρνο». Ο...
Η «Λαιμητόμος»
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ατσάκιστες σελίδες
Και αρχίζει η γλυκιά ανάγνωση. Σε απόλυτη ευχαρίστηση, σε στιγμές συγκίνησης, σε κάποιο χαμόγελο, σε φευγαλέες σκέψεις, σε συγκρίσεις, σε απόλαυση; Αυτά κι ακόμη περισσότερα· όλο το φάσμα των συναισθημάτων και...
Ατσάκιστες σελίδες
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αλφαβητάρι για μεγάλους*
Θα περίμενε κανείς στο ιδιόμορφο αυτό αλφαβητάρι του ο συγγραφέας Βένιος Αγγελόπουλος να είχε εγκύψει σε περισπούδαστες έννοιες. Αντ’ αυτού, βρισκόμαστε μπροστά σε τετριμμένες, «ταπεινές» έννοιες, όπως...
Αλφαβητάρι για μεγάλους*
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το χαμόγελο του Ουίνστον Σμιθ
Ημουν πολύ τυχερή, σκεφτόταν κλείνοντας εκείνο το βράδυ την τηλεόραση –την άνοιγε συνήθως μόνο για τις ειδήσεις– αφότου είχε παρακολουθήσει το «1984», την ταινία που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του...
Το χαμόγελο του Ουίνστον Σμιθ
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ο κίνδυνος της εξημέρωσης
Θυμήθηκε τον Μικρό Πρίγκιπα, που δέχτηκε το δηλητήριο για να μπορέσει να επιστρέψει στο δικό του τριαντάφυλλο. Εκείνον που μια αλεπού του δίδαξε τι είναι ευτυχία και πως το να δημιουργείς δεσμούς σημαίνει ότι...
Ο κίνδυνος της εξημέρωσης
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το άλογο του Αριστοτέλη
Διαχρονικούς συνειρμούς, συμβολισμούς και συνδηλώσεις αναδεικνύει η έμμετρη μετάφραση της μεσαιωνικής, ποιητικής αλληγορίας «Το τραγούδι του Αριστοτέλη ή Αριστοτέλης και Φυλλίς» (εκδόσεις Αγρα). Στο εισαγωγικό...
Το άλογο του Αριστοτέλη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας