Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η χαμένη αγαπημένη πόλη
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η χαμένη αγαπημένη πόλη

  • A-
  • A+

Πάντα μου άρεσε να διασχίζω περπατώντας βράδυ το κέντρο της Αθήνας. Ιδιαίτερα απολαμβάνω τη διαδρομή Σύνταγμα – Ομόνοια, διαλέγοντας ανάλογα τη Σταδίου, την Πανεπιστημίου (κυρίως αυτή) ή την Ακαδημίας.

Αλλοτε η περιοχή αυτή έσφυζε από ζωή. Κι αυτό το χρωστούσε σε μεγάλο βαθμό στους κινηματογράφους της, που ξεφύτρωναν κυριολεκτικά κάθε εκατό μέτρα και με τις φωτεινές επιγραφές τους έκαναν τη νύχτα, μέρα. Θα ήταν καμιά εικοσαριά (!) μέσα σε μια περιοχή λίγων εκατοντάδων μέτρων.

Θλίβομαι γιατί σήμερα οι κινηματογράφοι του κέντρου, που έχουν απομείνει, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και δεν θλίβομαι μόνο από νοσταλγία γι’ αυτά τα λούνα παρκ του σινεμά, με τις γιγάντιες αφίσες που προκαλούσαν μικρούς και μεγάλους να χαθούν στο άνοιγμά τους. Κάποτε κι ο κινηματογράφος θα γινόταν ιδιωτική υπόθεση για να μπορεί να τον απολαμβάνει κανείς (και) στον χώρο του.

Θλίβομαι πιο πολύ γιατί τα σινεμά που χάθηκαν, όσα δεν κατεδαφίστηκαν, έγιναν σούπερ μάρκετ, επώνυμα πολυκαταστήματα ή τράπεζες (πόσο προφητικός υπήρξε ο Γκοντάρ στην αριστουργηματική «Περιφρόνηση»!). Από ναοί της τέχνης και της συλλογικής απόλαυσης, κατέληξαν, ερήμην τους, κήρυκες του πιο ακραίου καταναλωτισμού. Και μαζί τους, με τη βοήθεια και της κρίσης των τελευταίων χρόνων, χάθηκε σιγά σιγά από το κέντρο της πόλης και καθετί που το κρατούσε ζωντανό.

Μετακόμισε η Εθνική Βιβλιοθήκη. Και η Λυρική Σκηνή.

Αντε να τα βρεις τώρα, μια ώρα δρόμο μέχρι τη θάλασσα, αντί να έχεις άμεση και εύκολη πρόσβαση σε αυτά. Το «Αττικόν» και ο «Απόλλων», κάθε φορά που περνάω από μπροστά τους, μου θυμίζουν πόσο πολύ κάποιοι κάτοικοι της Αθήνας μίσησαν την πόλη τους. Και το υπέροχο κτίριο του «Ρεξ», μόλις πρόλαβε να διασωθεί πριν γίνει ναός του τουρκομπαρόκ!

Οσο για τις πλατείες… Η Ομόνοια; Μετά το ωραιότατο σιντριβάνι της δεκαετίας του '60 και τα διάφορα αποτυχημένα λίφτινγκ που ακολούθησαν, έχει μεταλλαχθεί σήμερα σε μνημείο κακογουστιάς (και μη νομίζετε ότι είναι ταξικό το πρόβλημα, αισθητικό είναι, γιατί και η πλατεία στο Κολωνάκι δεν πάει πίσω). Μια υποτιθέμενη «πλατεία» απέναντι από το «Ρεξ», άθλια και εγκαταλειμμένη, προκαλεί λύπηση. Η πλατεία Κλαυθμώνος; Τόσο απρόσωπη, ώστε απλώς να υπάρχει για να «ντύνεται» ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες (εκλογικές, διαφημιστικές κ.λπ.). Εκτός από το Σύνταγμα, που λόγω θέσης και έκτασης εξυπηρετεί κάποιες ανάγκες, πού να βρει κανείς στο κέντρο ένα φιλόξενο μέρος να καθίσει, να ξεκουραστεί, να σκεφτεί, να μιλήσει με κάποιον…

Το κέντρο, μόλις νυχτώσει, ερημώνει. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί ποτέ δήμαρχος με σχέδιο για να το αναστήσει και πόσοι πολίτες θα αγκαλιάσουν μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί το κέντρο της πόλης είναι η καρδιά της, ο σφυγμός της, η ζωή της, το πραγματικό της πρόσωπο.

Ακόμα και σήμερα, πολύ συχνά, μόλις πέσει το βράδυ, περιπλανιέμαι στο κέντρο της Αθήνας. Ονειρεύομαι φώτα, κίνηση και κόσμο έξω από σινεμά και καφέ. Φτηνά σινεμά και φτηνά καφέ. Μια πόλη που δεν υπάρχει ή που έπαψε πια να υπάρχει. Είναι η πόλη που αγαπώ.

*Σκηνοθέτης, συγγραφέας και καθηγητής κινηματογράφου

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά
«Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά» (1947). Πετάξτε τις κριτικές και δείτε αυτή την υπέροχη, αταξινόμητη ταινία, που διαπερνά το ερωτικό μελόδραμα, το ψυχολογικό δράμα και το φιλμ νουάρ, χωρίς να ανήκει σε κανένα....
Η γυναίκα στην ακροθαλασσιά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Μοιραία ομοιομορφία
Δεκατρία κτίρια θα πρέπει να κατεδαφιστούν, αποφάσισε ο Δήμος Αθηναίων. Είναι παρατημένα και επικίνδυνα. Πιθανόν να έχουν κριθεί διατηρητέα, αλλά πόσα χρόνια τώρα ισχύει αυτός ο νόμος για τα διατηρητέα; Πάνω...
Μοιραία ομοιομορφία
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
«Κλασσικά» αγαπημένα
Απ’ όλα τα νεανικά μου αναγνώσματα, τα «Κλασσικά εικονογραφημένα» είναι εκείνα που αναπολώ πιο συχνά. Ισως γιατί τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια που πέρασαν, μπορώ και συνειδητοποιώ την πραγματική τους αξία.
«Κλασσικά» αγαπημένα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κι όμως
Για να περπατήσεις στην πόλη μας, πρέπει να μη βλέπεις μπροστά σου, αλλά χαμηλά κάτω στη γη. Για να μη σκοντάψεις στα χάσματα από τα σιδερένια καλύμματα της ΕΥΔΑΠ ή στα ροκανισμένα ρείθρα των πεζοδρομίων. Ή...
Κι όμως
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το καρναβάλι του τρόμου
Ο δημοσιογράφος Τσαρλς Τέιτουμ (Κερκ Ντάγκλας) δουλεύει σε μια μικρή τοπική εφημερίδα στο Αλμπουκερκ του Μεξικού, αλλά θα έκανε τα πάντα για να πάρει προαγωγή σε ένα μεγάλο έντυπο. Η «φιλοσοφία» του είναι...
Το καρναβάλι του τρόμου
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Για την αναγέννηση της Αθήνας
Είναι δυνατή σήμερα μια αναγέννηση της πόλης των Αθηνών; Σε αυτό να απαντήσουν οι επίδοξοι άρχοντές της -όλα τα υπόλοιπα είναι για κατανάλωση, σκέτες λεκτικές πομφόλυγες. Μπορεί να ανασυγκροτηθεί παραγωγικά η...
Για την αναγέννηση της Αθήνας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας