Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Κι όμως
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Κι όμως

  • A-
  • A+

Για να περπατήσεις στην πόλη μας, πρέπει να μη βλέπεις μπροστά σου, αλλά χαμηλά κάτω στη γη. Για να μη σκοντάψεις στα χάσματα από τα σιδερένια καλύμματα της ΕΥΔΑΠ ή στα ροκανισμένα ρείθρα των πεζοδρομίων. Ή ακόμα στα ταλαίπωρα ετερόκλητα πλακάκια.

Οταν ονειρεύεσαι εκτός του κόσμου των ονείρων, όταν δηλαδή περιπλανιέσαι στην πόλη και φαντάζεσαι μια εικόνα, μια κατάσταση, μια στιγμή αλλιώς, έχεις ψηλά το κεφάλι σου. Στη σωστή στάση που σε κάνει άνθρωπο, γιατί τολμάς να ανασαίνεις ελπίζοντας την άλλη, την πιο φωτεινή στιγμή: Δεν σκύβεις για να υπολογίσεις σε ποιο σημείο θα πατήσεις το πόδι σου προκειμένου να μη βγεις βιαίως από το όνειρο και βρεθείς στα επείγοντα ή και στην εντατική κάποιου νοσοκομείου.

Δεν μετράς τις διαφορετικές πλάκες των διαφορετικών χρωμάτων και της διαφορετικής υφής στα πεζοδρόμια, μισοσπασμένες και πάντα βιαστικά ξαναβαλμένες με τα μπαλώματα να είναι περισσότερα από τον συνεχή ιστό τους, μεταμοσχεύσεις που δεν απορροφώνται και παραμένουν εκεί μέχρι την επόμενη επέμβαση, άθλιες, παράξενες και μόνες. Ετσι κι αλλιώς σκοροφαγωμένες, ανηλεείς για τα αβέβαια βήματά σου. Πέφτω δεν πέφτω, αυτό είναι το παιχνίδι σου όσο τολμάς να προχωρείς, όσο δεν παραιτείσαι.

Η μόνη πεζοδρομιακή σειρά που και αυτή δεν απολήγει σε ίσια γραμμή είναι η περίφημη αυλακωτή, αυτή που αυλακώνει τις πατούσες ιδιαίτερα αν δεν φοράς σπορτέξ παπούτσια και είπες κι εσύ να βάλεις ένα τακουνάκι. Η σειρά αυτή παραμένει ανέπαφη, αν και εκ κατασκευής κολοβή, υποτίθεται για να βοηθήσει τους τυφλούς συνανθρώπους μας να μη χάνουν τον προσανατολισμό τους στη ζούγκλα των πεζοδρομίων. Δεν έχω δει ποτέ κάποιο τυφλό να τη χρησιμοποιεί. Η δεν έχω παρατηρητικότητα ή είναι τόσο προβληματική αυτή η σειρά που δεν βολεύει κανέναν.

Το όνειρο, μας λένε οι φρόνιμοι, είναι ανθυγιεινό. Ονειρεύομαι σημαίνει κινδυνεύω να με κατασπαράξουν οι λακκούβες. Η κοινή λογική μάς λέει πως είναι καλύτερα να παρατήσουμε κάθε όνειρο. Κι όμως. Ισως να φταίει το φως που πέφτει στην πόλη και που τις δύσκολες ώρες βάφει ό,τι απομένει από τις βασανισμένες κορυφογραμμές.

Η άνοιξη που επιμένει να μυρίζει αλλιώς σε πείσμα της βρομιάς που ενεδρεύει σε κάθε γωνιά. Τα δέντρα των βασανισμένων δρόμων μας, οι ελιές, οι μουριές, οι μουσμουλιές και οι λεμονιές, που τολμούν ακόμα να ανθίζουν, που επιμένουν αμετανόητα να ετοιμάζουν καρπό, όσο κι αν ξέρουν ότι θα πέσει στο χώμα για να ταΐσει τα περιστέρια ή για να τον ποδοπατήσουν οι περαστικοί. Τέτοιες ώρες, τολμάς να σηκώσεις το κεφάλι και να ονειρευτείς για μια στιγμή την Αθήνα αλλιώς.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Οταν κατρακυλούν οι αξίες τους
Μαζί με την αξία των σπιτιών βουλιάζει και η αξία των ανθρώπων. Μπορεί πολλά σπίτια της Αθήνας να μην έχουν την ομορφιά που αξίζει το τοπίο της, το κλίμα της. Μπορεί οι στέγες της να μην έχουν την ομορφιά που...
Οταν κατρακυλούν οι αξίες τους
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λευκές νύχτες
Περφόρμανς σε νον στοπ συνέχειες με γκεστ σταρ τον καιρό, που έντυσε την Αθήνα στα άσπρα. Παράθυρα που επιμένουν φωτισμένα σβήνουν μόλις ανάψει ο Αυγερινός. Το άστρο αυτό που οδηγεί τις μέρες μας. Τις μέρες...
Λευκές νύχτες
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Τα παπούτσια
Το μαρμάρινο δάπεδο της εισόδου της τράπεζας ήδη βρεγμένο αντανακλά τα φώτα του δρόμου και τους προβολείς των αυτοκινήτων. Χωρίς τίποτε ανάμεσα σ' αυτήν, στο πανωφόρι που ήταν η μόνη προστασία της, χωρίς...
Τα παπούτσια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Υμνος και θρήνος για το κλειστό ελληνικό περίπτερο
Δεν ήταν ανέκδοτο. Ηταν πραγματικότητα. Οταν στις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 οι τουρίστες από τις ανατολικές χώρες, επωφελούμενοι από το σχετικό άνοιγμα, ταξίδευαν στην Αθήνα σήκωναν οτιδήποτε πουλιόταν στα...
Υμνος και θρήνος για το κλειστό ελληνικό περίπτερο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Σαν τις νιφάδες του χιονιού
Χιονίζει σήμερα στην Αθήνα. Νιφάδες που αντιστέκονται στη διάλυσή τους. Να γίνουν ένα τίποτα. Νερό και λάσπη. Σπασμένα κρύσταλλα. Σπασμένες δομές. Πώς θα υπάρξουν μετά απ’ αυτό; Μιαν υπόσταση. Αυτήν ζητούν στο...
Σαν τις νιφάδες του χιονιού
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ο αεροβάτης
Οι γενναίοι δεν αρκούνται στα όνειρα και τις ψυχαναλυτικές ή φιλοσοφικές ερμηνείες. Επιμένουν να πετάξουν αυτοπροσώπως. Οχι κατ' όναρ αλλά καθ’ ύπαρ. Στον ξύπνιο τους!
Ο αεροβάτης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας