Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα μολύβια
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τα μολύβια

  • A-
  • A+

-Τι δώρο θέλεις για τη γιορτή σου;

Η ερώτηση της θείας προκάλεσε την αντίδραση της μαμάς.

-Δεν χρειάζεται τίποτα. Να μην πάρεις τίποτα. Εχουμε πει ότι δεν ζητάμε τίποτα.

Η μικρούλα έριξε δειλά βλέμματα. Μια προς τη μαμά, μια προς τη θεία.

-Γενικά δεν ζητάμε, σωστά, αλλά όταν η θεία θέλει να πάρει ένα δώρο στην ανιψιά της που πάει πρώτη φορά σχολείο, στο σχολείο που θα μάθει γράμματα και πολλά πολλά ακόμα, δεν πειράζει να ζητήσει κάτι.

Η μαμά δεν αντέδρασε. Η θεία ήταν αποφασισμένη, η κόρη της ενθουσιασμένη.

-Λοιπόν; Ξαναρώτησε η θεία.

-Μολύβια, πολλά χρωματιστά μολύβια. Και νερομπογιές, και μπλοκ, και πινέλα, και μια τσάντα να τα βάζω μέσα, είπε το κοριτσάκι με ζέση.

-Μα, σου πήραμε. Ηταν στη λίστα για το σχολείο, απάντησε η μαμά.

-Ναι, αλλά εγώ θέλω να έχω τα δικά μου.

-Δικά σου είναι κι αυτά.

-Οχι, αυτά είναι του σχολείου. Θέλω τα δικά μου, αυτά που θα ζωγραφίζω ό,τι θέλω, όχι ό,τι θα μου λένε.

Ηταν η ώρα να παρέμβει η θεία, που είχε γίνει πάλι 6 ετών, τότε που κι εκείνη ήθελε να μπορεί να ζωγραφίζει όσο θέλει, όποτε θέλει, όχι μόνο όσο όριζε το σχολικό πρόγραμμα. Αυτό που όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο πιεστικό.

Της άρεσε το σχολείο, αλλά μέχρι που το τελείωσε –μαζί με το πανεπιστήμιο– ποτέ δεν είχε προλάβει να χαρεί τα δικά της μολύβια και μπλοκ. Από μικρό παιδί είχε την αίσθηση του καθήκοντος –χαρακτήρας; Της το έμαθαν;– αυτά που την ευχαριστούσαν τα στρίμωχνε στις ώρες της ξεκούρασης. Ετσι, άρχισε να ζωγραφίζει όσο ήθελε μετά, μεγάλη, έχοντας ήδη πιάσει δουλειά.

-Εχει δίκιο το κορίτσι. Πρέπει να έχει δικά του χρώματα και μπλοκ, άλλα από του σχολείου. Αυτό θα είναι το δώρο σου.

Η μαμά γέλασε –καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και κείνη, καταλάβαινε.

Δύο μέρες μετά, η θεία πήγε στο χαρτοπωλείο. Διάλεξε ένα ωραίο μαγαζί. Από εκεί που ψώνιζε συχνά τη δική της γραφική ύλη: το αναγκαίο σημειωματάριο που δεν εγκατέλειπε ποτέ την τσάντα της –πάντα είχε την απορία γιατί όσο πάλιωναν τα σημειωματάρια αυτά γίνονταν πιο βαριά–, στιλό, φακέλους, τέτοια πράγματα.

Της άρεσε αυτό το μαγαζί γιατί δεν έμοιαζε με τα βιβλιοπωλεία-πολυκαταστήματα, που πουλάνε τα πάντα, από γόμες και ξύστρες μέχρι ηλεκτρονικούς υπολογιστές και φωτογραφικές μηχανές. Της άρεσε και η μυρωδιά του, χαρτί και μελάνι, μια αδιόρατη αίσθηση αποσμητικού χώρου που θύμιζε ξύλο και δέντρα, κέδρο ίσως, ή πεύκο. Δεν ήταν σίγουρη.

Κι ύστερα, θα της έφτιαχναν ένα ωραίο δέμα το δώρο, με όμορφο χαρτί περιτυλίγματος, που δεν θα είχε τη σαρωτική φίρμα μιας εταιρείας, αλλά θα προϊδέαζε για κάτι άλλο, πιο προσωπικό, που θα είχε λίγη φροντίδα παραπάνω.

Στο χαρτοπωλείο την γνώριζαν. Της έδωσαν ένα καλαθάκι και την άφησαν να διαλέξει: μπλοκ ακουαρέλας, μπλοκ ιχνογραφίας, νερομπογιές και τέμπερες, πινέλα και μολύβια, γόμες και ξύστρες, μαρκαδόρους, και φυσικά ξυλομπογιές. Ενιωθε σαν παιδάκι σε πάρκο με ζαχαρωτά. Αν ήταν για κείνη, θα ήταν πιο φειδωλή, πιο προσεκτική, αλλά για τη μικρή...

Την ώρα που ετοίμαζαν το δώρο, προσεκτικά και με μαεστρία, σκεφτόταν πόσο χαρούμενη ήταν. Οχι μόνο γιατί όταν προσφέρεις χαρά, η μισή τουλάχιστον είναι δική σου, αλλά γιατί ήξερε τη δύναμη που κρύβουν τα χρώματα και τα μολύβια. Είναι σαν αυτή των βιβλίων: σε βάζουν στο καράβι της φαντασίας και σε ταξιδεύουν σε κόσμους που μόνο εσύ είδες και που δεν θα δει ποτέ κανείς άλλος, ούτε ο πιο παρατηρητικός θεατής της εικόνας. Κάθε ζωγραφιά, κάθε πίνακας ζωγραφικής κρύβουν τη χαρά σου, τη λύπη σου, τις σκέψεις που σε βασάνιζαν όταν τα έφτιαχνες και τις ελπίδες που έσπρωχναν τον χρωστήρα σου.

Οταν πήγε το δώρο στην ανιψιά της της είπε μόνο:

-Τα μολύβια σου. Καλό ταξίδι.

ΥΓ. Τώρα μπορείτε να πάτε στη διπλανή στήλη και στη γενναιόδωρη Νόρα. + ΑΥΤΟ

 

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κίτρινο υποβρύχιο
- Δεν υπάρχει κίτρινο υποβρύχιο, θεία. Γι’ αυτό θα κάνω το δικό μου. - Κι όμως υπάρχει, απάντησε η θεία. Είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε πολύ καιρό πριν. Προτού γεννηθώ εγώ, πριν γεννηθούν η μαμά κι ο μπαμπάς...
Κίτρινο υποβρύχιο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πολιτικός μηχανικός και ζωγράφος
Συνεχίζω να ζωγραφίζω, λιγότερο πια, συνεχίζω να γράφω –σε καθημερινή βάση, είναι η δουλειά μου- και συνεχίζω να διαβάζω και να μαθαίνω πράγματα. Και ξέρω πως μπορεί να μην ήταν αυτές που μου εξασφάλισαν...
Πολιτικός μηχανικός και ζωγράφος
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η εποχή του εκφοβισμού;
Τα φαινόμενα bullying αυξάνονται συνεχώς, τουλάχιστον μαθαίνουμε συχνότερα γι’ αυτά. Δεν είναι μόνο σημείο των καιρών, ούτε κάνουν διακρίσεις κοινωνικής τάξης ή μορφωτικού επιπέδου: εμφανίζονται παντού, σε...
Η εποχή του εκφοβισμού;
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ταξίδι με χρώματα κιμωλίας
Μια αμμουδερή ακτή. Μια θάλασσα ίσα που κινείται, ανοιχτή πράσινη στην αρχή και όσο βαθαίνει γίνεται όλο και πιο έντονη, όλο και πιο πράσινη, έως ότου ένα σκούρο μπλε ντύνει τα βάθη και τα πλάτη της.
Ταξίδι με χρώματα κιμωλίας
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κακό όνειρο
Την έπιασαν τα κλάματα, αληθινά αυτήν τη φορά. Οταν ηρέμησε, ορκίστηκε να μην αφήσει τη ζωή να φύγει έτσι, να τη γεμίσει και με άλλες χαρές και άλλες εμπειρίες.
Κακό όνειρο
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Το κίτρινο τετράδιο
Αλίμονο αν έπεφτε σε ξένια χέρια. Δεν είχε σημασία αν ο απρόσκλητος αναγνώστης καταλάβαινε κάτι από τα γραφόμενα. Αυτό που την τρόμαζε στην απώλειά του ήταν ότι μαζί του θα χανόταν και η μνήμη… Και τότε τι θα...
Το κίτρινο τετράδιο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας