Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Στο πορθμείο

FERRY BOAT, ERETRIA, 1969, ΣΠΥΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Στο πορθμείο

  • A-
  • A+

Σουρούπωνε την ώρα που μπήκε στο φέρι. Μια μικρή διαδρομή, λίγο πάνω από είκοσι λεπτά. Αλλά δεν έμεινε στο αυτοκίνητο. Ανέβηκε στο δεύτερο κατάστρωμα και κάθισε σε ένα παγκάκι με θέα την πλώρη του πλοίου, κοιτάζοντας προς την αντίπερα ακτή, τον προορισμό της.

Η θερμοκρασία είχε πια πέσει και το αεράκι μπορούσες να το πεις και ευχάριστο στο ζεστό από τον ήλιο δέρμα, που πια, λίγο πριν από το τέλος του καλοκαιριού, άφηνε στα ξένα βλέμματα την ψευδαίσθηση της ευτυχίας και της ανεμελιάς. Κάποιων διακοπών που μόλις τελείωναν ή ακόμη συνεχίζονταν.

Εκείνη την ώρα δεν πετούσαν ούτε γλάροι. Νύχτωνε, κάπου θα κούρνιαζαν κι αυτοί, αφήνοντας τον σύντροφό τους να συνεχίζει τις διαδρομές του, πέρα-δώθε, έως και το τελευταίο δρομολόγιο. Εκεί, κατά τις δέκα και μισή το βράδυ.

Με ένα ελαφρύ φουστάνι, για να μην τη σφίγγει πολύ, και ένα ζευγάρι δερμάτινα σανδάλια από το Μοναστηράκι -τα αγόρασε αρχές του καλοκαιριού, κατάλοιπο μια επιθυμίας σχεδόν φοιτητικής και από ανάγκη να ξεχνάει τον χρόνο που περνάει αδυσώπητος-, αφέθηκε στην καλοκαιρινή αύρα και στους θορύβους των άλλων ταξιδιωτών.

Κάποιοι έβγαζαν «σέλφι», άλλοι δροσίζονταν με αναψυκτικά και μπίρες, κάποιοι άλλοι κυνηγούσαν τα παιδιά τους, που ήθελαν να δουν τη θάλασσα από τα σκοινιά. Ενα μωρό έκλαιγε, κουρασμένο ίσως, και η μητέρα του το κάλμαρε με λίγο νερό στο μέτωπο και τα μαλλιά, βρέχοντάς το με ένα μπουκάλι που είχε μαζί της.

Οταν το φέρι ξεκίνησε, όλοι οι θόρυβοι είχαν χαθεί, οι άλλοι άνθρωποι δεν υπήρχαν πλάι της. Το μόνο που έβλεπε ήταν το χρώμα του ουρανού που γινόταν όλο και πιο σκούρο, βαθαίνοντας και το χρώμα του νερού και τον ορίζοντα πίσω από τα βουνά να φεγγίζει, λες και πίσω από αυτά τα κοντινά ορεινά κρυβόταν ο ήλιος. Ψευδαίσθηση, η δύση ήταν πίσω τους.

Ηταν πάλι εκείνο το κοριτσάκι που κρεμόταν από τα σκοινιά χαζεύοντας τη θάλασσα και αναρωτιόταν, αν μπορούσε, αν την άφηναν, θα μπορούσε να περάσει απέναντι μόνη της κολυμπώντας; Πόσο βαθιά να ήταν τα νερά;

Μετά έγινε η κοπελίτσα που έφευγε για πρώτη φορά διακοπές με πλοίο, με τις φίλες της, τις συμφοιτήτριές της, για ένα νησί στο Αιγαίο. Και από τότε, αν δεν έμπαινε σε καράβι, ένιωθε ότι δεν είχε ταξιδέψει, ότι δεν είχε φύγει από τη γνώριμη γη, ότι κάτι έλειπε από το καλοκαίρι της.

Κι έπειτα βυθίστηκε σε μνήμες γλυκές, από παιδικά καλοκαίρια με έναν μήνα διακοπές στο εξοχικό, με πρωινό μπάνιο σε μια ήσυχη ακτή πλάι σ’ ένα λιοτρίβι, όπου όλη η θάλασσα ήταν δική της, όλη η ακτή το βασίλειο για τα παιχνίδια της. Παγωτό χωνάκι το απόγευμα και βόλτα στην προκυμαία ή τηγανητές πατάτες και καλαμαράκια στο ταβερνάκι πλάι στη θάλασσα. Εκεί που έτρεχε να πλύνει -και καλά- τα χέρια της από το φαγητό -αφορμή να παίξει πάλι με τη θάλασσα.

Δεν ήξερε αν της έλειπαν πια όλα αυτά. Αν τη ρωτούσες, θα σου έλεγε μάλλον όχι. Αλλα χρειαζόταν, άλλα έδιναν χρώμα στα όνειρα που επέμενε να κάνει, που επέμενε να μην εγκαταλείπει. Κι ας ήξερε -ή και φοβόταν μερικές φορές- ότι κάποια πράγματα έρχονται για λίγο και φεύγουν για να μη γυρίσουν, αφήνοντας την πικρή γεύση μιας υπόσχεσης που δεν αρκούσε για να γίνει στέρεο υλικό.

Αλλά ήταν καλοκαίρι και Αύγουστος. Το φώναζαν όλα γύρω της: το δέρμα που μύριζε ακόμη αντηλιακό, το κοκκίνισμα στους ώμους και στα μάγουλά της, η βαριά μυρωδιά του πλοίου. Και είχε επιθυμήσει δυο σταγόνες ξενοιασιάς και γνήσιας χαράς.

Μέσα στο πορθμείο, στη μικρή διαδρομή ούτε μισής ώρας, έκανε ένα μεγάλο ταξίδι. Οταν έφτασε στη στεριά και μπήκε στο αυτοκίνητο για την Αθήνα είχε νυχτώσει -μισή ώρα δρόμος για το σπίτι, μισή ώρα δρόμος για το παρόν.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ο χορός του ήλιου
Τρίτο, τέταρτο, πέμπτο πρωινό; Ούτε που θυμόταν πόσα ήταν αυτά που, ανοίγοντας τα μάτια το πρωί, θύμιζαν επιεικώς Οκτώβριο – ακόμη και στη θερμοκρασία. Δυο-τρεις φορές έλεγξε και το ημερολόγιο. Μήπως είχε...
Ο χορός του ήλιου
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αδεια βαλίτσα
​Πόσο βαριά ήταν η έρμη η βαλίτσα… Τα περιείχε όλα: κρέμες αντηλιακές, ελαφρά ρούχα, ένα λευκό φουστάνι, άνετα παπούτσια, πετσέτες, ένα καινούργιο μπανιερό. Στην επιστροφή θα αδειάσει λίγο, για να καταφέρει...
Αδεια βαλίτσα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ενας δύσκολος ύμνος στη συνήθεια
Η Μέρι Ολιβερ γεννήθηκε το 1935 και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 2019. Βραβευμένη μεταξύ άλλων με Pulitzer Αμερικανίδα ποιήτρια και δοκιμιογράφος. Ο θάνατός της προκάλεσε ένα κύμα δημοσιεύσεων στα ξένα μέσα, με...
Ενας δύσκολος ύμνος στη συνήθεια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ζωή σαν μανταρίνι
Οταν τη φύτεψαν, είκοσι χρόνια πίσω, ήταν ένα δεντράκι τόσο δα, λεπτό σαν κλαράκι με καμιά δεκαριά πράσινα φρούτα που έπεσαν γρήγορα. Αλλά μετά αποδείχτηκε πολύ προκομμένο, την επόμενη χρονιά έκοψαν αρκετά...
Ζωή σαν μανταρίνι
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
«Δεν είναι εποχές για λικέρ και άλλα ηδύποτα», σκεφτόταν με τον υπολογιστή ανοιχτό στο τραπέζι της κουζίνας και τα εισερχόμενα μηνύματα έως αργά το βράδυ να μιλούν για νεκρούς και τραυματίες. Αλλά όπως κοίταξε...
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δεν θα στολίσω φέτος
Οι βιτρίνες παρέμεναν γεμάτες εορταστικές υποσχέσεις στο περιτύλιγμα ενός πλεκτού, ενός παιχνιδιού, ενός ρολογιού, ενός βιβλίου, μιας πορσελάνινης κούπας για δύο. «Δεν θα στολίσω φέτος» σκέφτηκε. «Αλλά θα...
Δεν θα στολίσω φέτος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας