Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αγριο καρναβάλι
MOTION TEAM / ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Αγριο καρναβάλι

  • A-
  • A+

Ας μπορούσε η Αποκριά να μας κατακτήσει όπως οι μεγάλες ιδέες. Αξιζε μεγαλύτερη προσοχή η παράσταση που πέτυχα τελείως τυχαία στο πάρκο, περνώντας για κάτι σοβαρότερο, στο κλίμα πια της πόλης κι εγώ, άκαμπτη, αγέλαστη, απαρατήρητη, ευτυχώς όχι αβάδιστη ακόμα. Βαδίζω και παραμιλώ.

Εκεί λοιπόν στην αμήχανη πλατεία του Κωνσταντίνου βασιλέα των Ελλήνων, του εφίππου, που πια τον βάζω στον εαυτό μου ως τεστ μνήμης, θυμάσαι ποιος ήταν ο πατέρας του, ποιος ο γιος του, όχι τη διαμάχη με τον Βενιζέλο, αυτή δεν την ξεχνάω ποτέ, δυστυχώς, μας σημαδεύουν οι διχασμοί, δεν γλιτώνουμε με τίποτε.

Εχουν φέρει καρέκλες για το καρναβάλι του δήμου, έχει και ήλιο αλλά με δόντια, τι αμφίεση κι αυτού εκ μέρους του. Πίσω από τους καθήμενους περιφέρονται οι επόμενοι καρναβαλιστές, κορίτσια που φοράνε βράκες, άνδρες με μαντίλια, διάφορες τοπικές ενδυμασίες, νέοι κυρίως, κάπως αδιάφοροι, ή προσπαθούν να δείχνουν ότι δεν τρέχει και τίποτε που φόρεσαν ένα μουστάκι και το καπέλο του παππού, είναι κουλ, σχεδόν αθέατοι.

Κι όμως έχουν προετοιμαστεί επί ώρα, έχουν ψάξει στα πατάρια τους κι έχουν δανειστεί ρούχα που οι άλλοι τρέμουν ίσως μην τα χαλάσουν, έχουν κοιταχτεί στον καθρέφτη με τις ώρες, έχουν αλλάξει, έχουν γελάσει, έχουν διστάσει κι έχουν νικήσει τον δισταγμό, έχουν προβάρει τραγούδια και χορό, σαν αυτή την παρέα αντρών από τον Μόλυβο Λέσβου, που ντυμένη με παππουδίστικες φανέλες και σώβρακα και πρόσωπα μουντζουρωμένα από κάπνα εμφανίζεται τώρα στην αυτοσχέδια σκηνή κουβαλώντας με άνεση ολόκληρη βάρκα και κραδαίνοντας τα απαραίτητα φαλλικά της σύμβολα σε κυκλική μιμική που ποιος ξέρει τι μυστήρια συμβολίζει πριν καταλήξει σε οικείο χορό.

Αν και ξέρουμε όλοι κατά βάθος τι συμβολίζει η μιμική, ξέρουμε πού αναφέρονται τα παμπάλαια μυστήρια, τι αναβιώσεις ανακαλούν μετά φόβου και θράσους, τι τελετές μαγικές που σκεπάζουν το άγριο παρελθόν αφήνοντάς το ελάχιστα να ξεσκεπαστεί στο άγριο καρναβάλι. Υπήρξαν κάποτε οι άνθρωποι φριχτοί πολύ, έτρωγαν συνανθρώπους, έσφαζαν κι έκαιγαν και βίαζαν και λεηλατούσαν, σκότωναν κι απειλούσαν, καταπιέζει βέβαια τις πρωτόγονες δυνάμεις ο πολιτισμός αλλά τους δίνει και μια χαραμάδα να εμφανίζονται για να ξορκίζονται.

Θαυμάζω τον ρυθμό του χορού που ξαναβρίσκουν οι άντρες μετά τα μαγικά τους, τι ωραία που χορεύουν τα νησιώτικα κραδαίνοντας τα ρόπαλα και τα κουδούνια τους, πόση χάρη έχει η επιστροφή τους στον ρυθμό που ξέρουμε κι αναρωτιέμαι μήπως η Αποκριά χάνει την αίγλη της όχι μόνο επειδή στη μεγάλη πόλη δεν έχουμε τρόπο να οργανώσουμε την αγριάδα μας με ασφάλεια αλλά για το αντίθετο, επειδή δηλαδή τόσο αγριέψαμε ή επιθυμούμε και υμνούμε τον πρωτογονισμό και τη βαρβαρότητα που η γιορτή χάνει το νόημά της.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ηδονή της ταλαιπωρίας
«Μήπως μπορείτε να χαμηλώσετε λίγο τη μουσική;» Ο σερβιτόρος μάς κοιτάζει απλανώς, σαν να μη μας βλέπει, να είμαστε διαφανείς, να μην πιστεύουν τ' αυτιά του αυτό που άκουσε. Να χαμηλώσει τη μουσική; Πώς είναι...
Ηδονή της ταλαιπωρίας
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Καρναβαλικά
Το καρναβάλι, σημειώνει ο Μπαχτίν, δεν το παρακολουθείς - το ζεις. Η κάθε γιορτή είναι μια πολύ σημαντική πρωτομορφή της ανθρώπινης κουλτούρας. Δεν έχει σχέση με την ανάπαυλα τάχα· θεωρείται χυδαία μια τέτοια...
Καρναβαλικά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αποκριά των λέξεων
Οι μεγάλες λέξεις με τρομάζουν, ειδικά όταν μπαίνουν σε φράσεις που ενισχύουν τη μεγαλειότητά τους. Η εθνική αξιοπρέπεια είναι ήδη μεγάλη κουβέντα, άμα την πεις και «αδιαπραγμάτευτη» φουσκώνει κι άλλο.
Αποκριά των λέξεων
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει
Στην πλατεία Βικτωρίας είχε ωραία, σύγχρονα παγκάκια, μεταλλικά, ατομικά, και τα κλασικά ξύλινα. Μεγάλη πλατεία, πολλά δρομάκια ανάμεσα στα παρτέρια, πολλά παγκάκια.
Κάτι πολύ σάπιο υπάρχει
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Εδώ ήρθαμε
Αλίμονο, δεν απομακρυνόμεθα από τας παραδόσεις. Κι έτσι το πρωί του Σαββάτου η Πρόεδρος της Δημοκρατίας εγκαινιάζει το μικρό μνημείο των θυμάτων στη Μαρφίν δηλώνοντας ότι ελπίζει ποτέ πια να μην έχουμε θύματα...
Εδώ ήρθαμε
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ιδρυματισμός
Το βήμα που πάει να βγει έξω, ξάφνου διστάζει σαν να φοβάται το κενό. Κανονικά το κενό είναι μέσα, στη μοναξιά, στον εγκλεισμό, στην έλλειψη νοήματος της ύπαρξης που καιροφυλακτεί στην απραγία.
Ιδρυματισμός

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας