Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το άγγιγμα

Το άγγιγμα

  • A-
  • A+

Ο Ομηρος τραγούδησε στην Ιλιάδα τον θυμό, την μήνιν, του Αχιλλέα. Ηταν ο θυμός αυτός, ο δίκαιος, ενάντια στον Αγαμέμνονα, το πρώτο ποιητικό κινούν του έπους αυτού που, όπως και η Μαχαμπαράτα, έχει αγγίξει την κατ’ εξοχήν φονική επιδημία, αυτήν του πολέμου.

Ο Αχιλλέας δεν ήθελε να πάει στον πόλεμο.

Τον αδελφοκτόνο αυτόν πόλεμο, όπου φίλοι και εχθροί έχουν τους ίδιους θεούς, μιλούν την ίδια γλώσσα. Κάνει τα πάντα για να μην πάει. Δεν τα καταφέρνει.

Βρίσκεται λοιπόν παρά τη θέλησή του εκεί, στις όχθες της Τροίας, όχθες που θυμίζουν την είσοδο στην Αχερουσία και στον Αδη, χωμένος στη σκηνή του να μην ξέρει τι κάνει και πού βρίσκεται.

Μέχρι που ο πόνος, ο βαθύς πόνος της απώλειας του αγαπημένου φίλου, του Πάτροκλου, τον αναγκάζει να βγει από την απάθειά του, την αποχώρησή του από τα πολεμικά εγκόσμια και να πάρει μέρος στη μάχη, σκοτώνοντας τον Εκτορα.

Επειτα από αυτό, φτάνει και η σειρά του. Το σώμα του, το ανέγγιχτο από τον θάνατο, το σώμα του το σχεδόν αθάνατο, πληγώνεται στο αδύνατό του σημείο: τη φτέρνα του. Το μόνο μέρος του που είναι θνητό.

Ανεβαίνοντας την οδό Αχιλλέως για το νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης δεν είναι το φονικό άγγιγμα ενάντια στον παλιό Αχιλλέα που θυμάμαι, αλλά το θεραπευτικό άγγιγμα του Αχιλλέα Μέντζου, του δικού μας τολμώ να πω Αχιλλέα, που έχει βοηθήσει δεκάδες, εκατοντάδες ανθρώπους να ξαναβρούν το σώμα τους.

Γι' αυτό και στην εκκλησία την ώρα που ψαλλόταν η λειτουργία για να τον συνοδεύσει στο έσχατο πέρασμά του, άκουγες αυτόν τον υπόκωφο, αδιάκοπο λυγμό, ήχο που θύμιζε τους πόνους που αυτός είχε γιατρέψει.

Ο λιτός επικήδειος εξέφρασε με έναν μοναδικό τρόπο τον ομαδικό πόνο για την απώλεια. Λόγια διστακτικά και γι' αυτό πιο πειστικά, με θαυμαστή οικονομία, με ένα συναίσθημα γυμνό και μεταδοτικό που δεν έχανε στιγμή το μέτρο.

Ηταν ιδιαίτερο το άγγιγμα του Αχιλλέα. Είχε το χάρισμα του θεραπευτή, που δεν ήθελε εξαρτημένους από τη θεραπεία που παρείχε με τη γνώση και την εμπειρία του ανθρώπους.

Τους ωθούσε να αναλάβουν και οι ίδιοι ένα μέρος της θεραπείας τους και έξω από το κέντρο φυσικοθεραπείας του.

Οχι με λόγια και συνταγές στις οποίες λίγο πίστευε. Αλλά με μια επίγνωση της ιδιαιτερότητάς τους, με μία απόφαση να αντιμετωπίσουν το όποιο πρόβλημα, να του δώσουν χώρο στη νέα τους πραγματικότητα. Εμοιαζε ο ίδιος άτρωτος. Κι όμως, το βέλος βρήκε τον δρόμο για να μας τον στερήσει.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα
Η κηδεία σου δεν θα είναι πάνδημη. Η πανδημία, που κάνει το αλόγιστο θάρρος επικίνδυνο θράσος, μας υποχρεώνει να σε τιμήσουμε από μακριά. Κι όμως πας ο δήμος -αυτή η λέξη που είναι τόσο πιο πολύ από λέξη- θα...
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Στον Νάνο Βαλαωρίτη
Ησουν σοφός και πιο σοφός γιατί μέχρι τέλους είχες το παιδικό χάρισμα του απορείν, που είναι η βασιλική οδός προς τη γνώση. Σου προτείναμε σκέψεις και δράσεις που τις νομίζαμε τολμηρές και αποδεικνυόσουν...
Στον Νάνο Βαλαωρίτη
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αγία Σοφία: σύμβολο και πραγματικότητα
Θα μπορούσαν κάποιοι να αναρωτηθούν αν η τοποθέτηση αυτή του Κυρίλλου εγγράφεται και σε διεκδικήσεις από τη ρωσική Εκκλησία στον χώρο της Ορθοδοξίας με όλα τα πολιτικά συμφραζόμενα και με δεδομένο τον...
Αγία Σοφία: σύμβολο και πραγματικότητα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ξυπόλητοι άγιοι
Εκείνη τη φορά μέσα σε μια εκκλησία βρήκε τον παπά. Εκείνος τον καλημέρισε λέγοντάς του πατρικά: Γιατί δεν φοράς παπούτσια; Δεν θα ήταν τιμή για τον άγιο που έρχεσαι να προσκυνήσεις; Κι εκείνος αφού κοίταξε...
Ξυπόλητοι άγιοι
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Στον αστερισμό του κιτς
Το σποτ που κυκλοφόρησε η αξιωματική αντιπολίτευση για να στηλιτεύσει την αδιαφάνεια των κυβερνητικών επιλογών σχετικά με τη χρηματοδότηση διαφημιστικών στην πρόσφατη περίοδο της καραντίνας είναι απαράδεκτο.
Στον αστερισμό του κιτς
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Περί Ελλήνων και άλλων δαιμονίων
Προτιμώ να θυμηθώ μόνο τον Μωάμεθ τον Πορθητή (τον ορίτζιναλ, όχι τον γιαλαντζί) που είχε δηλώσει -μαρτυρεί ο Κριτόβουλος- ότι με την άλωση της Πόλης εκδικήθηκε τους Ελληνες για τα όσα είχαν κάνει στους,...
Περί Ελλήνων και άλλων δαιμονίων

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας