Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Να χάνεσαι…

Χοακίν Σορόγια, «Μεσημέρι στην παραλία της Βαλένθια», 1904

Να χάνεσαι…

  • A-
  • A+

Μέρες καλοκαιριού που ακόμα είναι θαλερό. Φέτες καρπούζι και σύκα μαύρα. Τα πρώτα σταφύλια, προπομπός του Σεπτεμβρίου. Αυτού του μήνα που πάντα ήταν μια αρχή – ίσως και ένα τέλος.

Χθες έβρεξε. Αλλά είναι ακόμη καλοκαίρι. Και η πόλη είναι ευτυχισμένη που είναι άδεια, που οι λίγοι εναπομείναντες φορούν ρούχα ελαφρά. Τη χρειαζόταν αυτή την ανάπαυλα από τον θόρυβο, από λάστιχα που στριγκλίζουν στο φρενάρισμα, από τον συνωστισμό σε δρόμους, λεωφορεία και βαγόνια του μετρό.

Κι εσύ ξυπνάς και πίνεις καφέ στο μπαλκόνι με το νυχτικό χωρίς να φοβάσαι τα αδιάκριτα βλέμματα, κλείνεις τα μάτια, για να αφήσεις τις άλλες αισθήσεις να προπορευτούν: τα αυτιά, τη μύτη.

Ο αέρας είναι πιο καθαρός, ακούς κάπου δυο τζιτζίκια να τραγουδάνε, νομίζεις ότι φτάνουν στα αυτιά του και οι βαριές πατημασιές του γάτου, που βαριέται ακόμη και να φάει με τη ζέστη, άρωμα από γιασεμί έρχεται από κάπου κοντά – αλήθεια, πού κρυβόταν τόσο καιρό;

Κι ενώ έχεις ξυπνήσει καλά, το όνειρο τρέχει μπροστά από τα μάτια σου: έχεις μεταφερθεί αλλού. Εκεί που μέρες ή μήνες ή χρόνια πριν αφέθηκες να χαθείς.

Σε ένα στενό κάτω από το κάστρο στην Αστυπάλαια. Περπατούσες πάνω σε πεσμένες βελόνες και κεδρόμηλα. Κάθε πάτημα γέμιζε την όσφρησή σου αρώματα πικρά και ζεστά μαζί.

Σε έναν μεσημεριανό ύπνο κάτω από ένα αρμυρίκι στην Πάτμο. Ο ήλιος τρύπωνε μέσα από τα κλαδιά και σου γαργαλούσε την πατούσα. Δεν σε ένοιαζε. Ονειρευόσουν και δεν ήθελες να ξυπνήσεις.

Στο μαγικό νερό της Ηρακλειάς, εκεί που κολυμπούσες εσύ και δυο μικρά παιδιά στην άλλη άκρη της παραλίας. Σαν το ψάρι στο φυσικό του περιβάλλον, σε μια θάλασσα μικρή, σε ένα αρχιπέλαγος.

Σε ένα σκεπασμένο με μπουκαμβίλιες καφενείο στην Ιο, που το μολύβι σου είχε πάρει φωτιά και έκανε το χέρι σου να καίει. Και δεν άκουγες ούτε έβλεπες τίποτα άλλο παρά το λευκό και το ροζ και το πράσινο των φύλλων, αλλά να τα περιγράψεις δεν μπορούσες.

Στη μεσημεριανή βουτιά στο λιμανάκι του Αβλέμονα, με τα βράχια και τα πράσινα νερά και τα καΐκια, όπου ορκίστηκες να επιστρέψεις.

Στην παραλία της Αιγιάλης μετά τη βόλτα στα Θολάρια. Στεγνώνεις στον ήλιο καθιστή στην άμμο. Τη σκάβεις με τα πόδια σου ώσπου να βυθίσεις μέσα την πατούσα σου για να συγκρίνεις το χρώμα σου με το δικό της. Οι κόκκοι που κόλλησαν στο χέρι σου είναι χρυσοί.

Στα βουνά της Ηπείρου και στον κρύο Βοϊδομάτη, που πάγωσε τα πόδια σου ώς τα γόνατα, κι εσένα δεν σε ένοιαξε. Εμενες εκεί, γιατί το νερό έκανε το αίμα σου να τρέχει και να φτάνει πιο γρήγορα στην καρδιά.

Αλλά και σε κείνη τη «μυστική» γωνιά της Σκύρου, όπου τα πεύκα και οι βράχοι και η θάλασσα έχουν τόσο αρμονικά αγκαλιαστεί. Ο παράδεισος έτσι θα μοιάζει, σκεφτόσουν. Με το βοριαδάκι να πνίγει τη φλόγα του καύσωνα κάτω από τα δέντρα – μόνο τα τζιτζίκια πρόδιδαν τη ζέστη.

Στις γωνιές αυτές δεν μιλάς, δεν πρέπει να μιλάς, θα σπάσεις τη μαγεία. Δεν συζητάς καν με τον έσω εαυτό, δεν ακούς τίποτα -ίσως ένα κύμα που σκάει λίγα μέτρα πιο κει- και περιμένεις να δεις ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα.

Ενα δάκρυ στέκεται στην άκρη των ματιών σου. Δεν είναι λύπη, δεν είναι χαρά, δεν ξέρεις τι είναι. Ψυχή τε και σώματι ζεις το θαύμα: όλη η γνώση είναι δική σου, το πριν, το τώρα, το μετά σού έχουν αποκαλυφθεί. Δεν κάνεις ερωτήσεις, δεν παίρνεις απαντήσεις. Δεν χρειάζεται. Ξέρεις, αλλά και αν δεν ξέρεις δεν σε νοιάζει.

Η ανυπέρβλητη απέραντη ομορφιά σε κατακλύζει και καμιά λέξη, καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να αποδώσει την αλήθεια, την τόσο ανάλαφρη, την τόσο πλήρη. Είχες την ευκαιρία να βυθιστείς στην ιερή σιωπή, την ευκαιρία να χαθείς.

  

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η δική μου Αμοργός
Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στα Κατάπολα, βγαίνοντας από το πλοίο, ήξερα ότι το νησί με είχε κατακτήσει. Μαγνήτης. Εκεί τόλμησα για πρώτη φορά να βουτήξω με μάσκα στα κάθετα βράχια της Πλάκας με τα...
Η δική μου Αμοργός
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Η αληθινή σου μέρα
Αργά κυλούν οι μέρες του φθινοπώρου, τόσο αργά που η εβδομάδα έρχεται και φεύγει χωρίς να καταλάβεις πώς, χωρίς να ξέρεις γιατί. Μικρά και μεγάλα γεγονότα περιστρέφονται γύρω σου, δημιουργώντας δίνες που σε...
Η αληθινή σου μέρα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αλώβητη στην επιφάνεια
Πώς καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες; Δύσκολη ερώτηση, αλλά έρχεται μια μέρα που το ξέρεις. Δεν είναι τα μαλλιά, που πλέον τα βάφεις τακτικά - η έρμη η κληρονομικότητα το ’θελε και από 25 ετών είχες περισσότερες...
Αλώβητη στην επιφάνεια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Παράθυρο στη θάλασσα
Ανοιξε τα μάτια ιδρωμένη. Ημίφως. Ο ήλιος δεν είχε βγει ακόμα, αλλά αισθανόταν την ύπαρξή του, σαν να τον έβλεπε έτοιμο να σκάσει πίσω από το βουνό.
Παράθυρο στη θάλασσα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δύσπλαστα υλικά
Ζωγράφιζε ασταμάτητα, για δύο ή τρεις ώρες. Για χρώματα χρησιμοποίησε ένα κουτί σχολικές νερομπογιές. Τη δυσκόλευαν αρκετά, είχε μάθει άλλα υλικά, πιο εύπλαστα, με περισσότερες δυνατότητες, αλλά επέμενε. Οταν...
Δύσπλαστα υλικά
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ακραία καιρικά φαινόμενα
Η πρόγνωση του καιρού από το βράδυ της Κυριακής δεν ήταν και πολύ ενθαρρυντική. Πώς να ξυπνήσεις το πρωί, Αύγουστο μήνα -στα τέλη του, αλλά Αύγουστος- και να πας στη δουλειά με βροχή; Βέβαια, από το...
Ακραία καιρικά φαινόμενα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας