Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Καλή συνέχεια…»

«Καλή συνέχεια…»

  • A-
  • A+

Οι μεγάλες αλλαγές που συμβαίνουν στη ζωή μιας κοινωνίας είναι συνήθως δύσκολο να συνειδητοποιηθούν από τα υποκείμενα αυτής της ζωής εν πλω, ενόσω δηλαδή το μεγάλο καράβι του βίου ταξιδεύει πρόσω ολοταχώς και ο καθένας σε διατεταγμένη υπηρεσία, σκαρφαλωμένος σε ξάρτια, πρυμάτσες κι ανεμόσκαλες κι ανάμεσα στους αέρηδες που λυσσομανάνε, διεκπεραιώνει τον ρόλο που έχει αναλάβει ή του έχει ανατεθεί.

Ο βιολογικός χρόνος προχωρά ανεπαισθήτως, ντυμένος τη συνηθισμένη ρότα του ήλιου, στα χνάρια μιας γνωστής καθημερινής διαδρομής και οι μεγάλες αλλαγές της ζωής, που διαφεύγουν την ενσυνείδητη πράξη του ατόμου, προχωρούν κι αυτές ανεπαισθήτως και μάλιστα με το σταθερό βήμα και τον αέρα της κανονικότητας.

Μα έρχεται καμιά φορά η γλώσσα από την πίσω πόρτα να καταγράψει την αλλαγή.

Και το πρόσεξες τελευταία, όχι επειδή απαραιτήτως ακούς τα λόγια που σου απευθύνουν στον βιαστικό πάγκο απ’ όπου αγοράζεις κάθε πρωί τον μέτριο γαλλικό σου ή στο εκδοτήριο παραλαμβάνοντας τα εισιτήρια της καθημερινής ταλαιπωρίας σου.

Το πρόσεξες, γιατί η επίμονη επανάληψή του σε ανάγκασε επιτέλους να το αντιληφθείς. Γιατί έχεις την εντύπωση ότι το ακούς από το πρωί ώς το βράδυ σαν πεισματάρικη υπενθύμιση, σαν υπόμνηση περίπου καταναγκαστική: «Καλή συνέχεια»!

Σκέφτεσαι βέβαια ότι αυτή η φράση μοιάζει αθώα και εκ προθέσεως ευγενική.

Ελα, όμως, που εσένα σου θυμίζει μια ηλεκτρονική συσκευή που ζει συνδεδεμένη με την πρίζα όλη τη ζωή της, έναν ιμάντα σε μια αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής, το συνεχές και ανελέητο ωράριο των καταστημάτων, τις αλυσίδες που ακόμα και τα Σαββατόβραδα κατεβάζουν τα κεπέγκια τους στις εννιά, τις Κυριακές της ασυνείδητης κατανάλωσης, τα νέα παιδιά που δουλεύουν μαγκανοπήγαδο για ψίχουλα και καμία προοπτική.

Αυτή η φράση σού ακούγεται σαν επισφράγιση μιας βάρβαρης αλλαγής, όπου για ακόμα μια φορά ο άνθρωπος έχει πεταχτεί από την πλώρη στ’ αμπάρια της ζωής, για να τραβάει ρυθμικά και ασταμάτητα κουπί σε ένα σκαρί που μόνο εξωτερικά δεν μοιάζει με γαλέρα.

Δεν ξέρεις αν είναι ντόπια εφεύρεση ή προϊόν εισαγόμενο τελευταίας εσοδείας, μοδάτη υιοθέτηση των τηλεπερσόνων που αντιγράφουν σαλιαρίζοντας τις ενδυματολογικές και γλωσσικές ατραξιόν της μαζικής κουλτούρας.

Μα εσύ θυμάσαι την προτροπή του Αλεξανδρινού ποιητή «εδώ ας σταθώ»… Θυμάσαι και τη «Βραδύτητα» του Κούντερα και σκέφτεσαι ότι ίσως μονάχα αυτή μπορεί να σε βοηθήσει να ζήσεις ορισμένες βασικές απολαύσεις μέσα στο, έτσι κι αλλιώς γρήγορο, ταξίδι της ζωής.

Και σου προκύπτει αυθόρμητα, μια που είναι και καλοκαιράκι, να ευχηθείς όχι «Καλή συνέχεια», αλλά… «Καλές διακοπές!».

* συγγραφέας

   

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πότε ξεκίνησε η μέρα
Προχθές βράδυ ονειρεύτηκα ότι ταξίδευα. Οτι ήμουν σε ένα πλοίο και πήγαινα σε ένα νησί. Καλοκαίρι μάλλον, γιατί αν και ήταν πολύ πρωί και έκανε ψύχρα, τα ρούχα μου ήταν ελαφρά -έτσι τα ένιωθα.
Πότε ξεκίνησε η μέρα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Τα γεφύρια και το «θηρίο»
Σφυροκοπούν οι ήχοι του βιολιού την ταραχή αλλά και την αταραξία του χάους, αλυσοδένουν τα συναισθήματα, τις κραυγές, διαχέουν τη μουσική του πόνου και της ελπίδας. Μικρά, κομψά τα γεφύρια της (της ελπίδας) με...
Τα γεφύρια και το «θηρίο»
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Σσσς, σιωπή…
Συνήθιζε να κάνει πράγματα μόνος του. Πήγαινε σινεμά συχνά χωρίς παρέα. Στις διακοπές με τους φίλους το καλοκαίρι τού άρεσε πότε πότε να κάνει μακρινές βόλτες, να βγάζει φωτογραφίες όταν οι άλλοι κοιμούνταν ή...
Σσσς, σιωπή…
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αδεια βαλίτσα
​Πόσο βαριά ήταν η έρμη η βαλίτσα… Τα περιείχε όλα: κρέμες αντηλιακές, ελαφρά ρούχα, ένα λευκό φουστάνι, άνετα παπούτσια, πετσέτες, ένα καινούργιο μπανιερό. Στην επιστροφή θα αδειάσει λίγο, για να καταφέρει...
Αδεια βαλίτσα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Αμλετ της Αθήνας
Παρατήρησα. Φωτογράφισα. Σκέφτηκα… Δεν λέω ότι φρίκαρα. Γέλασα μόνο. Από μέσα μου. Πικρά. Με την πόλη μου. Και την πόλη τους: Πώς τη μεταχειρίζονται οι διάφοροι φιγουρατζήδες.
Αμλετ της Αθήνας
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
«Δεν ξέρω, δεν είχα γεννηθεί τότε...»
Τα τελευταία 20-30 χρόνια η έννοια της Ιστορίας έχει χαθεί. Η ίδια η γέννηση της Ιστορίας πηγαινοέρχεται ανάλογα με το πότε έχει γεννηθεί κάποιος και συγκεκριμένα ο κάποιος που ερωτάται κάθε φορά.
«Δεν ξέρω, δεν είχα γεννηθεί τότε...»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας