Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η πρώτη εφημερίδα τοίχου

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

Η πρώτη εφημερίδα τοίχου

  • A-
  • A+

Ας αρχίσουμε με ένα αφελές ερώτημα. Γιατί διαβάζουμε εφημερίδες; Για τα αθλητικά; Για τις καλλιτεχνικές σελίδες; Για τους κινηματογράφους, τα φαρμακεία, για το σκάκι ή το Sudocu; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ειδικά ενδιαφέροντα και αγοράζουν μια εφημερίδα μόνο και μόνο για να ζήσουν το πάθος τους. Το έντυπο που αγοράζουν τους προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. Δεν έχω υπόψη μου καμιά έρευνα που να μας εξηγεί τους ακριβείς λόγους που οι άνθρωποι αγοράζουν μια εφημερίδα. Εμπειρικά μπορώ να πω, και δεν μου έχει τύχει ούτε μία φορά να συναντήσω ανθρώπους που αγοράζουν μια εφημερίδα αντίθετη με τα πολιτικά τους φρονήματα γιατί έχει καλές καλλιτεχνικές ή αθλητικές σελίδες. Και ακόμα για τα έξυπνα παιχνίδια.

Η εφημερίδα, θεωρητικά, είναι η παγκόσμια Ιστορία της μιας μέρας. Εκφράζει αυτούς που δεν έχουν φωνή και είναι ανεξάρτητη από πολιτικούς, θρησκευτικούς ή οικονομικούς κύκλους. Ενημερώνει αντικειμενικά τους πολίτες για να έχουν τη γνώση που χρειάζεται για να ασκήσουν τα καθήκοντά τους και να μάθουν τα δικαιώματά τους. Με άλλα λόγια, μια εφημερίδα που δεν είναι κριτική απέναντι στην εξουσία, παύει να είναι εφημερίδα και γίνεται προπαγανδιστικό όργανο και εκφραστής της εξουσίας. Της όποιας εξουσίας. Κρατικής, θρησκευτικής, οικονομικής ή κομματικής. Ο πολίτης δεν διαμορφώνει ελεύθερη σκέψη και κριτικό πνεύμα, αλλά πείθεται για αιώνιες αλήθειες και γίνεται «πιστός». Καμία κρίση. Μόνο την «ορθοδοξία» υποστηρίζει, άσχετα αν αυτή είναι εναντίον των συμφερόντων του. Η εφημερίδα, όπως την προσδιορίσαμε παραπάνω, είναι εκ φύσεως δημοκρατική και είναι ο μακρινός απόγονος των νόμων της Αθηναϊκής Δημοκρατίας. Οι νόμοι είχαν χαραχτεί πάνω σε πλάκες και έτσι μπορούσε να τους διαβάσει ο κάθε πολίτης. Από αυτήν την άποψη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «εφημερίδα του τοίχου» γιατί ο πολίτης μάθαινε πώς λειτουργεί η πολιτεία του και έπαιρνε μέρος στη λειτουργία της ισόνομα. Πόσοι άραγε Νεοέλληνες να έχουν διαβάσει το Σύνταγμα, τους βασικούς νόμους ή τα μνημόνια; Ο Τύπος από την αρχή που καθιερώθηκε με τη μορφή που ξέρουμε σήμερα, έχει υποστεί φοβερές λογοκρισίες, φυλακίσεις και εκτελέσεις δημοσιογράφων και ακόμα απαγόρευση κυκλοφορίας. Να είναι τυχαίο πως ακόμα και σήμερα σκοτώνονται 100-150 δημοσιογράφοι και πως υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιογράφοι στις φυλακές σε όλο τον κόσμο;

Η εξουσία όμως ξέρει να προσαρμόζεται. Αντί να διώκει τον Τύπο, βρήκε μια καλύτερη μέθοδο. Τον αγοράζει με τον μανδύα του επενδυτή. Είναι γνωστό πως σε όλο τον πλανήτη οι εφημερίδες περνούν κρίση. Οι πωλήσεις τους μειώνονται και οι διαφημίσεις λιγοστεύουν δραματικά. Για ποιο λόγο όλοι αυτοί οι μεγιστάνες του πλούτου τοποθετούν λεφτά σε μια τόσο επισφαλή επένδυση; Διαφωτιστικό είναι το παράδειγμα της Γαλλίας*. Οταν η εφημερίδα που ίδρυσε ο Σαρτρ, η «Liberatiόn», άρχισε να παίρνει την κατιούσα, επικράτησε η άποψη να βρεθεί επενδυτής, παρά τις αντιρρήσεις των συντακτών που έβλεπαν καπιταλιστικοποίηση της εφημερίδας. Και αυτό έγινε. Η εφημερίδα δεν σώθηκε. Μπαίνει μέσα 20.000 ευρώ την ημέρα. Εντούτοις, ο επενδυτής την κρατάει. Και θα την ενισχύσει με 14 εκατομμύρια ευρώ επιπλέον. Αλλά δεν είναι μόνο ο Ντράι που αγόρασε τη «Liberatiόn». Σχεδόν το σύνολο του γαλλικού Τύπου έχει περάσει στους πιο πλούσιους ανθρώπους της Γαλλίας. Κλασικές εφημερίδες και περιοδικά, όπως η «Monde», η «Figaro», ο «Le Nouvel Observateur» και πλήθος άλλων ΜΜΕ έχουν περάσει σε χέρια ολιγαρχών, όπως ο Ντασό και ο Νιέλ. Και το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να απολύουν δημοσιογράφους -για λόγους λιτότητας βέβαια- και να παίρνουν παπαγαλάκια, ιδίως στις οικονομικές σελίδες, και να αντικαθιστούν αναλυτές και αρθρογράφους κύρους με γνωστούς αλλά πουλημένους δημοσιογράφους της σειράς. Και η Ακροδεξιά ανεβαίνει. Βρίσκεται σε φιλικό περιβάλλον με τους μεγιστάνες.

Και εδώ νομίζω βρίσκεται η κρίση του Τύπου. Αυτό που έγινε στη Γαλλία έχει συμβεί προ πολλού σε μας και είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Οταν κάποιος θέλει να αποβλακωθεί, για ποιο λόγο να πληρώνει την αποβλάκωσή του; Την έχει τσάμπα από την τηλεόραση. Μόνο οι ανεξάρτητες εφημερίδες που υπηρετούν τα συμφέροντα της κοινωνίας έχουν προοπτική. Αλλά γι’ αυτό απαιτούνται και ανεξάρτητοι πολίτες με δική τους σκέψη. Πόσοι να έχουν απομείνει σ’ αυτήν την εποχή ζόφου και παραπληροφόρησης;

Πηγές: «Monde Diplomatique» του Οκτωβρίου 2014 (ελπίζω η «Αυγή» να δημοσιεύσει αυτό το άρθρο του Σερζ Αλιμί).

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Αριστερά και Δεξιά
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, θεωρητικά τουλάχιστον, θα έπρεπε να είχαν προκαλέσει αναταραχή στη δημοκρατική Ευρώπη. Η Ακρα Δεξιά, σε όλες τις μορφές της, πέτυχε σημαντικές νίκες...
Αριστερά και Δεξιά
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Koτόπουλο με χλωρίνη
Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έχει δεχτεί πολλούς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς από την αντιπολίτευση, έχει την πλήρη αποδοκιμασία της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτού του λαού...
Koτόπουλο με χλωρίνη
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Μπορούμε ή δεν μπορούμε;
Συχνά, ένας ορισμός γίνεται η πιο βλακώδης αποσαφήνιση ενός φαινομένου. Το ορίζει, το περιορίζει και από κει οδηγεί στην απαγόρευση. Φανταστείτε ένα φασιστικό καθεστώς, που πιστεύει στην καθαρότητα της φυλής...
Μπορούμε ή δεν μπορούμε;
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Η επανάσταση της μπαγκέτας
Κάνοντας ζάπινγκ έπεσα σε ένα πάνελ και από αρρωστημένη περιέργεια θέλησα να δοκιμάσω τα νεύρα μου. Ακουσα κάποιον κύριο, προφανώς βουλευτή, να λέει την άποψή του για το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων». Δεν...
Η επανάσταση της μπαγκέτας
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Οι αμυντικές και επιθετικές μίζες
Τι θα γίνει με τη Νovartis; Τίποτα παραπάνω από μια υπόθεση ρουτίνας. Θα πληρώσει ένα πρόστιμο, θα απαλλαγεί ο πολιτικός κόσμος και ίσως μπορεί να την πληρώσει κάποιος άτυχος πολιτικός ή κάποια δευτερεύοντα...
Οι αμυντικές και επιθετικές μίζες
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
H πρέζα της εξουσίας
Σε αυτό το σημείωμα δεν θα ασχοληθώ με τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος, αλλά με την ανθρωπολογία του. Σαν ένα είδος ερασιτέχνη ανθρωπολόγου που παρατηρεί τη φυλή των «πολιτικών» και προσπαθεί να...
H πρέζα της εξουσίας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας