Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
H μειοψηφία κυβερνά και η πλειοψηφία χτενίζεται
EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

H μειοψηφία κυβερνά και η πλειοψηφία χτενίζεται

  • A-
  • A+

Ολοι μιλούν για πρόοδο, ανάπτυξη και επενδύσεις. Και υπάρχει παράδοση σε αυτή τη χώρα, όσο πιο άσχετος είναι κάποιος τόσο πιο περιζήτητος να γίνεται στα κανάλια. Ας ενταχθώ κι εγώ σε αυτό το κυρίαρχο ρεύμα και ας θέσω ένα ερώτημα: Θα αγόραζε κάποιος μια επιχείρηση που έχει χρέος 359 εκατ. και τζίρο 184 εκατ.;

Επιπλέον, θα υπήρχε ένα κυμαινόμενο ποσό που θα έπρεπε να καταβάλλεται ετησίως στους δανειστές και που θα έφτανε μέχρι και τα 12,2 εκατ. Και αυτή η κατάσταση θα ήταν σταθερή μέχρι το 2060. Στις μεγάλες επιχειρήσεις που λειτουργούν στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού, τα πράγματα κινούνται τελείως διαφορετικά. Βάζουν στόχο ένα υψηλό ποσοστό κέρδους 500%-1.000% ή ακόμα παραπάνω για το τρέχον οικονομικό έτος.

Αν αυτό δεν επιτευχθεί, ο διευθύνων σύμβουλος πάει στο σπίτι του. Και όταν μιλούν για ζημιές ύψους 30%-50% δεν είναι πραγματικές ζημιές αλλά είναι από τα κέρδη που έχασαν και τα θεωρούσαν δεδομένα. Αυτήν λοιπόν την υπερχρεωμένη επιχείρηση δεν θα την αγόραζε κανένας και θα την άφηναν στην τύχη της.

Αν δούμε όμως έναν εξοντωτικό αγώνα μεταξύ δύο ανταγωνιστών που να θέλουν με κάθε θυσία αυτήν την καταδικασμένη σε θάνατο επιχείρηση, τότε να είμαστε σίγουροι πως δεν είναι επιχειρηματίες αλλά πολιτικοί. Αν τώρα τα εκατομμύρια τα κάνουμε δισεκατομμύρια, θα έχουμε την εικόνα της Ελλάδας, με το δημόσιο χρέος, το ΑΕΠ και τις δόσεις που πρέπει να πληρώνουμε μέχρι το 2060. Οι ανταγωνιστές είναι η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν μια θέση «εξυπηρετητή χρέους». Βέβαια, επιχειρήσεις και κράτη δεν είναι το ίδιο. Αλλά έχουν κοινά χαρακτηριστικά.

Και οι δύο οργανισμοί έχουν πάγια έξοδα και πάγιες υποχρεώσεις προς τους δανειστές. Αλλά έχουν και διαφορές. Μια επιχείρηση παράγει ένα προϊόν, αδιάφορο αν είναι απαραίτητο ή χρήσιμο για την κοινωνία, με σκοπό το ύψιστο δυνατόν κέρδος, χωρίς απολύτως κανέναν ηθικό φραγμό. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η μείωση του κόστους παραγωγής στο ελάχιστο (κυρίως απλήρωτη εργασία και χωρίς δικαιώματα).

Το κράτος δεν παράγει τίποτε. Επομένως, δεν μπορεί να έχει κανένα κέρδος. Εχει όμως τεράστια πάγια έξοδα (Υγεία, Παιδεία, Αμυνα, Αστυνομία, Δικαιοσύνη, Υποδομές). Χωρίς αυτά, δεν λογίζεται πολιτισμένο κράτος. Και επειδή αυτές οι υπηρεσίες δεν είναι κερδοφόρα προϊόντα (άσχετα αν σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται με τη διαφθορά), κάποιος πρέπει να τις πληρώσει. Και αυτός είναι ο φορολογούμενος, που θεωρητικά πρέπει να πληρώνει τις κοινωνικές παροχές ανάλογα με το εισόδημά του. Στην ουσία εργοδότης του κράτους είναι ο φορολογούμενος που αγοράζει υπηρεσίες.

Αλλά στην πράξη, μερικές φορές τα πράγματα βγαίνουν διαφορετικά. Πληρώνεις τον αστυνομικό για να είσαι ασφαλής και αυτός με το δημόσιο κλομπ σού ανοίγει το κεφάλι και σε στέλνει στο νοσοκομείο με διάσειση. Το ίδιο και ο στρατιωτικός. Του καταβάλλεις τον μισθό του κι αυτός, αντί για ευχαριστώ, κάνει πραξικόπημα, σε συλλαμβάνει και σε φυλακίζει.

Αλλά αυτά ευτυχώς δεν γίνονται κάθε μέρα. Γίνονται όμως άλλα χειρότερα και αφορούν το βιοτικό επίπεδο του λαού. Καλείται να πληρώσει δυσθεώρητα δημόσια χρέη με τίμημα τη βέβαιη πορεία του προς τη φτώχεια. Με την αθόρυβη επανάσταση του νεοφιλελευθερισμού και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του αρπακτικού καπιταλισμού, η κεϊνσιανική χρυσή τριακονταετία που ακολούθησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ανατράπηκε σταδιακά.

Ο,τι είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι θεωρήθηκε αρχαϊκή μορφή εργασίας, κάθε μέτρο προστασίας της εργασίας καταργήθηκε, είτε με νόμους είτε ντε φάκτο, και τα συνδικάτα εξαφανίστηκαν. Αυτή η καταστροφή δεν έγινε μόνο από την παραδοσιακή Δεξιά. Οι σοσιαλιστές και οι μεταλλαγμένοι κομμουνιστές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Π.χ. ο Μπερλινγκουέρ, ο Μωυσής του ευρωκομμουνισμού, πίστευε πως η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι στάδιο της ιστορικής εξέλιξης, αλλά πανανθρώπινο και διαχρονικό σύστημα αξιών.

Και ο σοσιαλισμός μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Δηλαδή ο κλασικός διαχωρισμός που έχει κάθε κοινωνία, Αριστερά- Δεξιά, έπαψε να υφίσταται και έγινε Δεξιοαριστερά. Αποτέλεσμα: η αναβίωση του νεοφασισμού, με διάφορες μορφές και ενδύματα, που αποτελεί την εναλλακτική πολιτική λύση του νεοφιλελευθερισμού. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων δεν κατάλαβε αυτές τις αλλαγές παρά μόνο όταν ήταν πολύ αργά και όταν ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στην τσέπη του.

Με θλίψη διαπίστωσε πως οι πολιτικοί της εξουσίας είναι όλοι ίδιοι και υπηρετούν το ίδιο σύστημα του νεοφιλελευθερισμού. Στις αποχρώσεις διαφέρουν, όπως το βλέπουμε στη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ. Πούρος νεοφιλελευθερισμός η πρώτη, νεοφιλελευθερισμός με φιλοδώρημα ο δεύτερος.

Εκλογές αύριο. Αλλά για ποιους; Μόνο γι’ αυτούς που έχουν πειστεί από την τηλεόραση -που βρίσκεται στα χέρια του αρπακτικού κεφαλαίου και υπηρετεί τα συμφέροντά του- και πιστεύουν πως η ψήφος έχει κάποια αξία. Είναι αυτό αλήθεια για όλους;

Για να δούμε το έμπρακτο γκάλοπ των ευρωεκλογών. Αποχή 41,31%. Αν προσθέσουμε και αυτούς που πήγαν στις κάλπες και ψήφισαν λευκό ή άκυρο, έχουμε ακόμα ένα 4,46%. Μας μένουν οι «λοιποί» που συγκέντρωσαν ένα 21%. Συνολικά μας κάνουν 5.911.827 πολίτες, ήτοι το 60% του εκλογικού σώματος. Με άλλα λόγια: Εξι στους δέκα πολίτες δεν εμπιστεύονται το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπούν τα κόμματα εξουσίας και αυτά που έχουν μόνιμη παρουσία στη Βουλή. Αυτό δεν δημιουργεί καμία σκέψη;

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Κόμματα-supermarkets
Ολες οι έρευνες, ελληνικές ή διεθνείς, αυτό δείχνουν. Η θρησκοληψία και η δεισιδαιμονία είναι στα ύψη. Ολοι οι κρατικοί θεσμοί είναι αξιόπιστοι (στρατός, αστυνομία κ.λπ.) και φυσικά είμαστε ανώτεροι από όλους...
Κόμματα-supermarkets
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
H ψήφος ως μίζα
Ο ψηφοφόρος δεν ψηφίζει για κάποια ιδανικά, αλλά για τη βόλεψή του. Αλλά στα κοινά δεν συμμετέχει και αποποιείται το δικαίωμά του ως πολίτη. Δίνει την ψήφο του μίζα στους πολιτικούς.
H ψήφος ως μίζα
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Ν.Δ.: από την Kεντροδεξιά στην Aκροδεξιά
Οι εκλογές γίνονται σε κλίμα μελαγχολίας και θα έλεγα αδιαφορίας. Το ποσοστό των αναποφάσιστων παραμένει το πρώτο κόμμα και ίσως και πάλι η αποχή να βγει η πραγματική θριαμβεύτρια των εκλογών. Εντούτοις αυτές...
Ν.Δ.: από την Kεντροδεξιά στην Aκροδεξιά
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Υπάρχει καλή και κακή εξουσία;
Εκλογές έρχονται και η κινητικότητα των πολιτικών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Αν κανείς δεν είναι εξοικειωμένος με τις μεταγραφές των ποδοσφαιριστών, χάνει τα αυγά και τα πασχάλια. Στους επαγγελματίες...
Υπάρχει καλή και κακή εξουσία;
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Τύπος και υπογραμμός
Η σημερινή κρίση του Τύπου, που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, οφείλεται στην αναξιοπιστία του και στο ιδιοκτησιακό του καθεστώς που είναι μεγιστάνες. Οποια εφημερίδα αξιοποιεί το καλύτερο δυναμικό μιας...
Τύπος και υπογραμμός
ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
Πολιτικοί παντός κόμματος
Τα κομματικά στελέχη έχουν κάποια ιδεολογία; Εχουν κάποιες αρχές; Πιστεύουν σε κάποιο Θεό; Και αν αυτό συμβαίνει, πώς εξηγείται αυτό το μεταναστευτικό ρεύμα από την Αριστερά προς τη Δεξιά;
Πολιτικοί παντός κόμματος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας