Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το σακί με τον θησαυρό του ναυτικού
Αρχείο ΕΡΤ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το σακί με τον θησαυρό του ναυτικού

  • A-
  • A+

Ο μέγιστος ελάσσων ποιητής μας και μείζων «εραστής των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων», ο Νίκος Καββαδίας για όποιον δεν έπιασε το υπονοούμενο, που γεννήθηκε τέτοια μέρα πριν από εκατόν δέκα χρόνια στην απώτατη Ανατολή, αμφοτεροβαρώς προς τα γραπτά του, υπήρξε παραμυθάς ολκής, τουτέστιν μαγικός αφηγητής, και στο κουβεντολόι με τις παρέες του. Με διαβεβαιώνουν γι’ αυτό δυο φίλοι αμφοτέρων των φύλων, που ’χαν την τύχη να αιωρούνται ενεοί απ’ τα χείλη του κάθε δεύτερο Σάββατο την εποχή κατά την οποία ξεμπαρκάριζε στάγδην, διαπλέοντας με ποστάλια τη Μεσόγειο. Τον ξετρύπωσε ζαλισμένο στη στεριά ομάδα φοιτητών της Παντείου με ψαγμένα λογοτεχνικά και οπωσούν λαϊκότροπα γαστρονομικά ενδιαφέροντα. Γύρευε μέσω ποιου κοινού γνωστού βρέθηκε κάποτε στο τραπέζι τους και κόλλησε μαζί τους ο Κόλιας – όπως τον αποκαλούσαν οι οικείοι του, κατά το ηγεμονικό υποκοριστικό του Νικόλας στην αυτοκρατορική Ρωσία, τη γενέτειρά του. Ειδοποιούσε απ’ το βαπόρι μεσοβδόμαδα, μετά τον απόπλου απ’ τη Νάπολη, και το ραντεβού οριζόταν σαββατόβραδο στο πλακιώτικο ταβερνείο της Χήρας. Το άκρατο κεχριμπάρι του βαρελιού, οι ζεστοί μεζέδες και τα δροσερά κορίτσια άνοιγαν τις καρδιές και έλυναν τα στόματα.

Σιγή ασυρμάτου επικρατούσε καθώς ο Κόλιας έβγαζε τον κούκο του, δίνοντας το σύνθημα πως άρχεται δοξαστικά η διήγηση άναρχων και παράδοξων ναυτικών ευτράπελων. Ανεξάλειπτη εντύπωση, που διαρκεί έως σήμερα, προκαλούσε η παρακάτω ιστορία, την οποία ο αφηγητής, έπειτα από πιέσεις της ομήγυρης, επαναλάμβανε κατά καιρούς, πάντοτε με αισθητές παραλλαγές. Τολμώ να την αναπαραστήσω μόνο και μόνο επειδή τη διασταύρωσα από δύο επίλεκτα μέλη της συντροφιάς σε άσχετο τόπο και χρόνο. Ιδού:

Τάμα το ’χε ο Καββαδίας να φέρει κάποτε στην Κεφαλονιά τα οστά του πατέρα του Χαρίλαου από το Νίκολσκ Ουσουρίσκι, μεταξύ Ματζουρίας και Βλαδιβοστόκ, όπου είχε ταφεί. Στα πρώτα του μπάρκα, ωστόσο, τα καράβια στα οποία διακονούσε δεν έδεναν σε λιμάνια της περιοχής. Ωσπου ύστερα από χρόνια το ’φερε η μοίρα να καταπλεύσουν εκεί κοντά για να φορτώσουν ξυλεία. Με την πρόφαση πως θα επισκεφθεί συγγενείς κίνησε την τελευταία τους μέρα με το τρένο να εκπληρώσει τον ιερό του σκοπό. Βρήκε χορταριασμένο το μνήμα στο κοιμητήριο, κανόνισε τα της εκταφής και στο τέλος ο νεκροθάφτης του παρέδωσε το λείψανο σε ξύλινο κασελάκι.

Αποκλείεται να ’μπαζε τέτοιο πράγμα στο παπόρι, σκέφτηκε. Οι δεισιδαίμονες συνάδελφοί του θα σήκωναν παντιέρα και το πατρικό σκήνωμα αργά ή γρήγορα θα κατέληγε στις υδάτινες πραιρίες. Ζήτησε και του ’βαλαν τα κόκαλα σε πυκνοπλεγμένο τσουβάλι ώστε να περάσουν απαρατήρητα. Το ζαλικώθηκε στον ώμο, σκοπεύοντας να τρυπώσει κλεφτά στο πλοίο να τα καταχωνιάσει στην κουκέτα του. Φθάνοντας όμως στο μουράγιο κατά το σούρουπο, συναπαντήθηκε με μισομεθυσμένους συντρόφους που τον πήραν με το έτσι θέλω παρέα τους στα κακόφημα στέκια του πόρτου. Εγιναν κουρούμπελο στο πιόμα και «τρικλίζοντας βαριά» τις μεταμεσονύκτιες ώρες πήραν τον δρόμο προς τα «βρωμερά, χαμένα σπίτια». Ο ποιητής τοποθέτησε προσεκτικά κάτω απ’ το κρεβάτι της περιστασιακής του ερωμένης το παράξενο φορτίο του και ξύπνησε θολωμένος ψηλώνοντας ο ήλιος στον ουράνιο θόλο. Ντύθηκε άρον άρον κι έτρεξε να προλάβει το μπάρκο. Θυμήθηκε τα οστά όταν ορθώνονταν οι άγκυρες και λύθηκε στα γέλια με τα μούτρα της κοπέλας, καθώς θ’ άνοιγε το σακί που δεν άφηνε όλη νύχτα απ’ τα μάτια του ο καλός της. «Δεν πιστεύω να πίστεψες λέξη;» απομάγευσε στο ταξί της επιστροφής έναν από τους εκστασιασμένους ακροατές του.

ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Αμεταχείριστα νιάτα
Αφθονες βιογραφίες της Κατερίνας Αγγελάκη - Ρουκ θα διαβάσετε τούτες τις μέρες. Περιορίζομαι στην παράθεση αποσπασμάτων από την παραπλανητικά τεθλιμμένη και άκρως ποιητική χώρα που σκαρφίστηκε κάποτε.
Αμεταχείριστα νιάτα
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Ενδοξος θάνατος
Καρεκλοπόδαρα ρίχνε ο αττικός ουρανός το μοιραίο πρωινό της 8ης Απριλίου 1910, καλή ώρα σαν σήμερα, καταπώς προμηνύουν τα μετέωρα. Απ’ το τέθριππο που μόλις φθάνει στον ειδυλλιακό Σκαραμαγκά κατεβαίνει...
Ενδοξος θάνατος
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Στον καταπέλτη
Μου κόστισε η είδηση του θανάτου του κι ας τον είχα δει μια φορά όλη κι όλη. Ηταν ο Γεράσιμος Αγούδημος, ο οποίος αναχώρησε προχθές για τα επουράνια δρομολόγια. Ξεκίνησε ναυτάκι την καριέρα του στη θάλασσα,...
Στον καταπέλτη
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Ουράνειες ωδές
ΑΝΑΧΩΡΕΙ για τις ουράνιες πραιρίες σαν σήμερα στα 1953, ο Κλέαρχος Νιάρχος ή Νεάρχου, γεννημένος στην Πόλη από Αρκάδες γονείς. Απόφοιτος του Λυκείου Χατζηχρήστου και της Ροβερτείου Σχολής, σπουδάζει πολιτικές...
Ουράνειες ωδές
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Η εθνεγερσία των μικρών κειμένων
Ο Επαμεινώνδας Χ. Γονατάς, διότι περί του Γονατά πρόκειται, πεθαίνει τέτοιες μέρες στα 2006 σε ηλικία 82 ετών, αφήνοντας σπουδαίες παρακαταθήκες στα ελληνικά γράμματα. «Καλλιέργησε μια γραφή λακωνική και...
Η εθνεγερσία των μικρών κειμένων
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Ντάλα καλοκαίρι VII
(Υπάρχουν τελικά ή δεν υπάρχουν ελέφαντες και καμήλες στα Βατσιανά; Ψεύδονται οι δεκάδες παραθεριστές που διαβεβαιώνουν πως τις έχουν δει; Στο μεταφυσικό φαινόμενο δίνουν μια μυστηριώδη διάσταση δυο άσχετα...
Ντάλα καλοκαίρι VII

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας