Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Λίγεια XVII

Λίγεια XVII

  • A-
  • A+

Ολοτσίτσιδοι μουλιάζαμε στο νερό. Ενιωσα να ξαναβαφτίζομαι στη ζείδωρη πνοή του. Ασκηθήκαμε στο βόλεϊ επί κάμποση ώρα στα ρηχά και καθώς οι συμπαίκτες κλατάριζαν ένας ένας, η Λίζα πρότεινε ν’ ανοιχτούμε να δούμε τι κρύβεται πίσω απ’ τον βράχο που όριζε την είσοδο του όρμου. Κολυμπούσα γρήγορα από πιτσιρικάς. Οταν κοντράραμε με τους συμμαθητές, σε σχολικές κοπάνες και εκδρομές, τερμάτιζα συνήθως τρίτος ανάμεσα σε μια ντουζίνα παιδιά. Αδυνατούσα μολαταύτα να τη συναγωνιστώ όσο κι αν πάσχιζα.

Με δυο απλωτές τιναζόταν τρία μήκη μπροστά. Κοντοστεκόταν ώσπου να τη φτάσω, με ’παιρνε στο κατόπι για λίγο και ξανά μανά μού ’ριχνε στ’ αφτιά. Ο εκνευρισμός μου την εξιτάριζε και εξακολουθούσε το βιολί της –ή μάλλον το κουπί της– με εμφανή σκοπό να με βγάλει εκτός εαυτού. Μ’ έκανε να αισθανθώ πως ερχόμουν και πάλι τρίτος κι ας παραβγαίναμε μονάχα οι δυο μας. Γύρισα ανάσκελα, αδιαφορώντας δήθεν για το χαιρέκακο παιχνίδι της. Καβαντζάραμε κάποτε τον κάβο. Χρυσή αμμουδιά μάς έγνεφε με πύρινο χαμόγελο ίσα μπροστά. Δεν διέθετε ίχνος σκιάς και κινήσαμε έτσι για το επόμενο λιμανάκι. Η εμπασιά του αχνοφαινόταν σε διπλάσια απόσταση.

Ευτυχώς με παράτησε ήσυχο, περίεργη να εξερευνήσει την απορριφθείσα ακτή. Επλεα σε αδιανόητα διαυγή ύδατα· χάρμα ιδέσθαι. Χρωματίζονταν γειτονιές γειτονιές ανάλογα με το ανάγλυφο του βυθού, που φανέρωνε ολοκάθαρα και την πιο απόκρυφη πτυχή του. Το γλαυκό μετατρεπόταν αναπάντεχα σε πράσινο, τιρκουάζ, λευκό πού και πού, υποκύανο, σαξ, λουλακί, σιέλ, ζαφειρένιο, μπλαβί. Βουτώντας και αναδυόμενη κάθε τόσο στον αφρό, η Λίζα με γυρόφερνε σάμπως ζωηρό σταχτοδέλφινο αργοκίνητο σκαρί με γιαλαντζί πιστοποιητικό αξιοπλοΐας ή σαν δειλός καρχαρίας το ανύποπτο θύμα του.

Το Σπήλιο της Γλαόπης, όπως το αποκάλεσε την επαύριο ο καπτάν Φραντζέσκος –απόμαχος ψαράς, που άπλωνε τώρα τα δίχτυα του στο μουράγιο να τυλίξει τίποτα ξενομερίτες πρόθυμους ν’ ακούσουν τα ντέρτια του συνοδεία ρακής–, μας υποδεχόταν προσηνές με τα θέλγητρά του συντεταγμένα. Επρόκειτο για κολπίσκο προσανατολισμένο στον σορόκο, μήκους πενήντα μέτρων το πολύ απ’ τη μια ίσαμε την άλλη άκρια. Υψιτενή, απόκρημνα πετρώματα από γκρίζο σχιστόλιθο τον έζωναν σαν μητρική αγκάλη, καθιστώντας τον αθέατο από οποιοδήποτε σημείο της στεριάς, απ’ την οποία επιπροσθέτως ήταν απροσπέλαστος.

Καταμεσής στον γιαλό, δυο οργιές από ’κεί που σκάει το κύμα, ορθωνόταν ένα τετράγωνο αγκωνάρι ύψους τριών μέτρων, επίπεδο και στην κορφή. Ξεχώριζε σαν τη μύγα μες στο γάλα, καταπράσινο σε χτυπητή αντίθεση με την ξεραΐλα του τόπου, καθότι κατέκλυζε τα πρανή του, όπως και την ακρώρεια βοτάνι με έρπον ρίζωμα, πολύκλαδο γραμμωτό βλαστό είκοσι-τριάντα εκατοστών και λογχοειδή φύλλα, οξύληκτα και σαρκώδη. Μοσχοβολούσαν τα άσπρα και κίτρινα άνθη του. Πήγαμε δυο φούχτες στον κυρ Μιχάλη. -«Κρίταμο» αναφώνησε. «Γίνεται νοστιμότατο τουρσί». (Συνεχίζεται)

ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Λίγεια ΧΧ
Η διαδρομή Κλεισίδι-Γλαόπη μετ’ επιστροφής μού φαινόταν πια παιχνιδάκι, χάρη στα ιδιαίτερα κολύμβησης που φρόντισε να μου παραδώσει η Λίζα και λειτούργησαν ευεργετικά. Μου ’μαθε κατ’ αρχάς να ελέγχω τον ρυθμό...
Λίγεια ΧΧ
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Λίγεια ΧΧΙ
Αχ Ανάφη! Οσο αναπάντεχα αναδύθηκε μπροστά στους έκθαμβους αμφιβληστροειδείς μας –από παρεξήγηση, από λάθος, απ’ το γαϊδουρινό φυσικό της Σόνιας ν’ αργεί στα ραντεβού– τόσο οριστικά και αμετάκλητα εξαφανιζόταν...
Λίγεια ΧΧΙ
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Λίγεια ΙΧ
Αντικρίσαμε το λιμάνι καλές οχτώ και δέκα. Το καράβι φυσικά είχε γίνει καπνός. Ανταμείψαμε τη φιλότιμη προσπάθεια του ταξιτζή με δαψιλές πουρμπουάρ και αποβιβαστήκαμε απαρηγόρητοι. Στο πρακτορείο επαληθεύτηκε...
Λίγεια ΙΧ
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Επιστροφή
Με τις χορδές του λαγούτου αποχαιρετούμε τις θαλάσσιες πραιρίες, που λέν’ κι οι ποιητές. Καβαλικεύουμε τα ατίθασα άτια του πελάγους, στήνουμε χορό στην αφρόεσσα χαίτη τους, ακροβατούμε στον ανυποχώρητο...
Επιστροφή
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Ντάλα καλοκαίρι V
ΞΑΦΝΙΑΖΟΝΤΑΝ οι κάτοικοι των Βατσιανών, όταν παράφρονες ημεδαποί και αλλοδαποί, με τις φωτογραφικές μηχανές οπλισμένες, ζητούσαν να απαθανατίσουν τις καμήλες. «Εδά όλοι οι κουζουλοί του ντουνιά, επαέ...
Ντάλα καλοκαίρι V
ΜΕΤΕΩΡΟΣ
Λαϊκή αγορά, όπως κολωνακιώτικο mall
Παιδιόθεν επισκέπτομαι τις λαϊκές αγορές. Μ’ έπαιρνε μαζί της η μάνα μου για να βάζω ένα χεράκι, ενίοτε και τα δύο, στο χαμαλίκι.
Λαϊκή αγορά, όπως κολωνακιώτικο mall

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας