Εμείς και οι φίλοι μας τα ζώα

Διάβαζα κάπου ότι αυτός που αγαπά (φιλεί) τα ζώα, λέγεται φιλόζωος. Σε αντίθεση με αυτόν που τον αγαπούν (φιλούν) τα ζώα, που λέγεται ζωόφιλος.

Αυτά, ως προς την ετυμολογία, για τους πολύ σχολαστικούς, που τρώγονται με τα ρούχα τους, αν πρέπει να τα λέμε ρούχα ή ιμάτια. Το ιδεώδες βέβαια, στην περίπτωση, θα ήταν κάποιος που αγαπά τα ζώα (φιλόζωος), συγχρόνως και να τον αγαπούν τα ζώα (ζωόφιλος).

Εδώ το θέμα πάει βαθιά, που λέμε. Είχαμε έναν σκύλο στο σπίτι, με τη γυναίκα μου, πολλά χρόνια, καλοκαίρι 1994 με χειμώνα 2010∙ τον Μαντ∙ τον είχα κάνει διάσημο τότε, από την «Ελευθεροτυπία».

Αρα, έστω εκ πείρας, κάτι σκαμπάζω από σκυλιά∙ κυρίως από αφεντικά σκυλιών (δεσπότες ορισμένοι, με την παλιά σημασία της λέξης). Και πόσοι, αρκετοί απ’ αυτούς δυστυχώς, είναι φιλόζωοι μόνο για το δικό τους ζώο. Αλλά και γι’ αυτό δεν είμαι τόσο βέβαιος.

Εδώ και δεκατέσσερις μήνες ξαναμπήκε στο σπίτι (του γιου μου) σκυλάκι, θηλυκό, που οι εγγονοί μου, στη μνήμη του Μαντ, το βάφτισαν Μάντη. Με την πρόσφατη αργία της 28ης, κάπου θα πήγαιναν εκδρομή και κράτησα τη Μάντη στο Παγκράτι. Μετά από έξι χρόνια, λοιπόν, περπάτησα τη Μάντη στον Υμηττό, στα βήματα του Μαντ.

Εκεί και ο φιλόζωος, με τη σκυλάρα του, θηλυκή επίσης, διπλάσια της δικής μου, αμολητή, χωρίς λουρί, να κυνηγάει τη Μάντη, εγώ να κυνηγάω τη σκύλα που κυνηγούσε τη Μάντη και το αφεντικό της να με… καθησυχάζει∙ λες και ήξερε η Μάντη ότι το επιτιθέμενο σκυλί είχε φιλικές διαθέσεις.

Επόμενη σκηνή (το έχω ξαναδεί, καίτοι σπάνιο): Αφεντικό, μηχανάκι, ένα χέρι στο τιμόνι, το άλλο στο λουρί (του σκύλου του), να τρέχουν «παρέα», πλάι σε αυτοκίνητα, με όχι αμελητέα ταχύτητα. Τον έβρισα. Μ’ έγραψε! Αυτό ήξερε…