Ο τύπος καιρό με γυρόφερνε για κουβέντα. Συνήθως επιστρέφω όταν ανηφορίζει.
Σπάνια είναι μόνος, όχι όμως με σταθερούς συνοδούς. Το ερμηνεύω ότι έχει ανάγκη να μιλάει.
Από κάτι ατάκες, όταν διασταυρωνόμαστε, που λέει στους συνοδοιπόρους του και από κάποιους «υπαινιγμούς» -μάλλον… ξεροκόμματους- που πετάει σε μένα, τον έχω κατατάξει στους λεγόμενους «μπλαμπλάδες», με μόνο ενδιαφέρον να βρουν ακροατήριο.
Ξεκινούν με κάτι που είδαν «χθες βράδυ» στην τηλεόραση και το σχολιάζουν δύστροπα, θεωρώντας τη δυστροπία χιούμορ.
Τις προάλλες, τον άκουσα στην πλάτη:
● «Το ονοματάκι σας, αν επιτρέπετε;».
● «Θα μπορούσε, αν θέλατε, να σας λένε και Πετρούλα!».
Υπάρχει κακόβουλη αναίδεια, υπάρχει και αναίδεια ανόητη. Γέλασα.
◆ «Εδώ δεν βρίσκω άκρη με το ένα φύλο… Να μπλέξω και με δεύτερο;…», είπα, ρίχνοντας άδεια, μπας και καταλάβω πού το πήγαινε…
● «Το λέω, γιατί άκουγα χθες τον Κοντονή να λέει ότι με μια απλή δήλωση, μπορείς να δηλώσεις αν θέλεις να είσαι άντρας ή γυναίκα!».
◆ «Τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνουμε εμείς οι άντρες; Οταν βλέπουμε άντρα που άλλαξε σε γυναίκα, να τον σπάμε στο ξύλο;», είπα.
● «Δεν είπα, αλλά…».
◆ «Τι αλλά;.. Ζούμε σε κοινωνίες που λέγονται “ανεκτικές”. Δικαίωμα καθενός και καθεμιάς είναι να αλλάζει φύλο… Στο Αφγανιστάν, παντρεμένη που πάει με άλλον άντρα ή τη βιάζουν άλλοι άντρες, λιθοβολείται μέχρι θανάτου στην πλατεία του χωριού. Τέτοια κοινωνία θέλεις; Το δικό σου ονοματάκι, αν επιτρέπετε;».
● «Παναγιώτης», απάντησε συμπληρώνοντας: «Μπορώ να το κάνω Παναγιώτα!».
◆ «Θαύμα!» είπα. «Θα έχεις ακούσει, φαντάζομαι, ότι το… απαυτό το λένε Γιώτα;».
Ε, άμα πια! Εχουμε κι ένα πτυχίο λαχαναγοράς, ότε ήμεθα οπωροπώλαι…
