Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Παρίσι, κόντρα στον φόβο

Η πιο άγρια, σοκαριστική εικόνα που πήραμε φεύγοντας μαζί μας ήταν η άδεια πόλη.

AP Photo/Laurent Cipriani

Παρίσι, κόντρα στον φόβο

  • A-
  • A+

Τρώγαμε μακαρίως με τον Σεραφείμ, όπως μακαρίως έκανε ό,τι έκανε ο καθένας εκείνο το βράδυ, όταν τηλεφώνησε από Αθήνα ο Χριστόφορος: τι κάνετε, πού είστε, τι τρώτε, πώς περνάτε, και ξανά πού είστε, πού ακριβώς είστε, προδόθηκε εντέλει με την επιμονή του, μας το ’σκασε το νέο, μόλις είχε ακούσει το έκτακτο δελτίο.

Καπάκι η Μαρία, απ’ το Παρίσι αυτή, απ’ το σπίτι της που βρίσκεται στο κέντρο ακριβώς όλων των επιχειρήσεων: «ταξί, και ξενοδοχείο», σχεδόν αγρίεψε.

Τελειώσαμε το υπέροχο φαγητό μας στο Racines, ίσως το καλύτερο που μου ’χει τύχει στο Παρίσι, βγήκαμε για ταξί, πού ταξί, ούτε λεωφορείο, δεν την καλοξέραμε τη συγκεκριμένη περιοχή, δεν πάει στα κομμάτια, είπαμε στο τέλος, και πήραμε το μετρό: μια στάση μόνο θέλαμε για ν’ αλλάξουμε και να πάρουμε γραμμή κατευθείαν, όμως στο μεταξύ είχε κλείσει και αυτή η στάση, ο σχεδόν άδειος συρμός προσπέρασε άλλες τέσσερις κλειστές, η πρώτη ανοιχτή ήταν στην περιβόητη Βολταίρ με το Μπατακλάν, κάπως μακριά όμως απ’ το μακελειό.

Αντε πάλι για ταξί στην έρημη ήδη περιοχή, κάποτε βρέθηκε ένα, γυρίσαμε.

Ολονύχτια στην τηλεόραση, την επομένη φεύγαμε έτσι κι αλλιώς, μεσημεράκι βγήκαμε μια αποχαιρετιστήρια βόλτα, όχι πολύ κέντρο, όχι κι απόκεντρο όμως: από μεγάλα κι όμως νεκρά μπουλβάρ φτάσαμε στην περίφημη Μουφτάρ, που τα Σάββατα σπρώχνεσαι να περάσεις: λιγοστός τώρα ο κόσμος, ούτε μουσικές ούτε αυτοσχέδιοι χοροί στον δρόμο, όπως γίνεται όλα τα Σάββατα, ήπιαμε έναν καφέ όλο κι όλο, και πήραμε, πάλι χωρίς να βρίσκουμε ταξί, τον δρόμο για το ξενοδοχείο, να μαζέψουμε βαλίτσες, κι από κει, τρεις ώρες πριν (ανήκουστο), στο αεροδρόμιο, προετοιμασμένοι για καθυστερήσεις, χάος, εξαντλητικούς ελέγχους.

Τίποτα, ούτε μισό αστυνομικό ή στρατιώτη δεν έτυχε να δούμε όπου κινηθήκαμε (τα ’γραψε εδώ ο Αρης Χατζηστεφάνου), ούτε καν στο αεροδρόμιο, όπου τα πάντα ήταν ήρεμα και ίδια όπως πάντα.

Η πιο άγρια, σοκαριστική εικόνα που πήραμε φεύγοντας μαζί μας ήταν η άδεια πόλη.

Που όμως θέλει και πρέπει να τον νικήσει τον φόβο. Είπα έτσι να γράψω κι εγώ για την πόλη πέρα απ’ την επικαιρότητα αυτή, κάτι σαν μικρό ημερολόγιο-οδηγό, με κάποιες γωνιές που δεν τις βρίσκεις πάντοτε στους μεγάλους οδηγούς, ακριβές γωνιές στις οποίες πάντα ξαναγυρίζω, σαν σε προσκύνημα, ή άλλες, καινούριες, που κάθε φορά μαθαίνω ή ανακαλύπτω.

Παρίσι βέβαια για μένα, με το συμπάθιο, είναι πρώτα πρώτα ο Κούντερα. Που τύχη απροσμέτρητη το ’φερε να μεταφράζω το έργο του.

Μία συνάντηση μαζί του τη φορά με καθησυχάζει για… την πορεία του κόσμου: πρώτα, εγωιστικά έως αυτιστικά, του δικού μου, έπειτα του κόσμου όλου, αφού ο Κούντερα είναι από τους ιδιοφυέστερους συγγραφείς, για να το πω όσο λιγότερο υποκειμενικά γίνεται.

Αυτήν τη φορά ο Κούντερα είχε μια μικροπεριπέτεια υγείας, αμφίβολο αν θα βρισκόμασταν εντέλει, όμως να τος και πάλι, κατέβηκε ν’ ανοίξει μόνος του, όπως πάντα, τον χαζεύω, καθώς έρχεται απ’ τον μακρύ διάδρομο προς τη γυάλινη εξώπορτα, ψηλός, και λες και με τα χρόνια ομορφαίνει, στητός στα 86 του, μ’ ένα μπλε βελούδινο σακάκι⦁ στο ασανσέρ πια: «είστε εκθαμβωτικός», άκουσα εμβρόντητος το στόμα μου να λέει – και μακάρι να μπορούσα να μεταφέρω κάτι από όσα λέει το επίθετο αυτό, που, πιστέψτε με, λίγα λέει!

Στο «ημερολόγιό» μου ακόμα, πριν από τον «οδηγό», στα προσωπικά μου εννοώ, στο περίφημο Καρτιέ Λατέν της «αριστερής όχθης», που με την τραγική επικαιρότητα μαθεύτηκε ευρύτερα πως έχει από χρόνια μεταφερθεί στη Βαστίλλη, πολύβουο ξενυχτάδικο πρώτης, κυρίως έπειτα από τη νέα όπερα που έγινε εκεί, και στην πλατεία Ρεπυμπλίκ, παραμένει ωστόσο μοναδικό αξιοθέατο, δεν νοείται να μην το περπατήσει κανείς, αφού εξάλλου ξεκινάει πλάι απ’ το ποτάμι, με τα μεγαλειώδη μπουλβάρ Σαιν Μισέλ και Σαιν Ζερμαίν: εκεί λοιπόν, ακριβώς πριν από τη γέφυρα, δεν ξέρω αν θα ’ναι πάντα, για τους άρρωστους γατόφιλους σαν κι εμένα, ο χαμογελαστός κλοσάρ με τον Εντι, έναν πανέμορφο άσπρο γάτο, που μόλις σκύψεις μπροστά του σηκώνεται και σου ’ρχεται αμέσως για χάδια, ατέλειωτα, σπάνια στιγμή ηδονής σε μια πόλη όπου δεν βλέπεις ζώο αδέσποτο ούτε για δείγμα.

Αυστηρά για γατόφιλους, και πάλι, το μοναδικό θέαμα της γάτας που βόλταρε πλάι στο Μπομπούρ με τον αστό, αυτήν τη φορά, κύριό της, δεμένη με ρυθμιζόμενο λεπτό λουρί για σκύλους, και ξαφνικά σκαρφάλωσε και κούρνιασε σ’ ένα δέντρο, και μας χάζευε αμέριμνη από ψηλά: «τις προάλλες δεν εννοούσε να κατέβει», είπε ο κύριός της, γάτα με συμπεριφορά σκύλου κι όμως πάντα γάτα, συμφωνήσαμε, «ευτυχώς ήταν δίπλα ένα Leroy Merlin, πήρα μια πτυσσόμενη σκάλα και την κατέβασα».

Αρκετά όμως με τα πιο προσωπικά και με τις γάτες. Την άλλη φορά η πόλη.

Η αιώνια, όχι η τώρα λαβωμένη.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Για τους γκέι ούτε λουλούδια ούτε κεριά
⌦ Καλά να «Είμαι Σαρλί», να «Είμαι Παρίσι» ή να «Είμαι Βέλγος» κτλ., αλλά έτσι και «Είμαι Ορλάντο», μπορεί, θου Κύριε, και να σημαίνει ότι ίσως «Είμαι γκέι»! Μπορεί και γι’ αυτό λοιπόν να μη φάνηκε ανάλογη...
Για τους γκέι ούτε λουλούδια ούτε κεριά
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Παρίσι, κόντρα στον φόβο (β΄)
«Το χρωστάμε στους νεκρούς μας φίλους, στη γενιά μας», είπε σε μια τηλεοπτική κάμερα ένας νεαρός που έπινε με την παρέα του, και τα λόγια του αυτά με λύτρωσαν από κάποιες τύψεις, που από την προηγούμενη...
Παρίσι, κόντρα στον φόβο (β΄)
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Και τώρα, τι;
Το περασμένο Σάββατο το πρωί όλοι -οι περισσότεροι μάλλον- φορέσαμε ένα κόκκινο, λευκό και μπλε μαντίλι. Αλλοι εμφανώς, άλλοι στην καρδιά και στο μυαλό. Τα αποτελέσματα της παράλογης και τυφλής βίας ήταν κάτι...
Και τώρα, τι;
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
του Περικλή
Δεν ήξερε από μέτρο ο Περικλής. Ποτέ του δεν μετάνιωνε, όπως πολλοί, οι περισσότεροι, ούτε στεναχωριόταν ούτε είχε την παραμικρή ενοχή, πόσο μάλλον δισταγμό, που δινόταν αφειδώλευτα στον έρωτα, στον καπνό, στο...
του Περικλή
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πώς να δουλεύεις, να γελάς, να ζεις, να πεις σ' αγαπώ, με τόσο μίσος...
Πώς μπορείς να γράφεις, να σκιτσάρεις, να δουλεύεις σε ένα χώρο που μοιάζει με πολεμικό καταφύγιο, ο οποίος είναι στη κυριολεξία έτσι; Λες ότι δεν το βάζεις κάτω, λες ότι για το γαμώτο της ιστορίας, για όσους...
Πώς να δουλεύεις, να γελάς, να ζεις, να πεις σ' αγαπώ, με τόσο μίσος...
ΕΥΡΩΠΗ
Διδακτορικός φοιτητής «χαμηλού προφίλ» ο δράστης του Παρισιού
Το προφίλ του δράστη της επίθεσης στην Παναγία των Παρισίων προσπαθεί να σκιτσάρει η γαλλική αστυνομία, με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της να είναι αρκετά αντιφατικά. Επρόκειτο για άνθρωπο χαμηλού προφίλ,...
Διδακτορικός φοιτητής «χαμηλού προφίλ» ο δράστης του Παρισιού

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας