Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Καλοκαιριάτικες φωτογραφίες (α΄)

Φωτογραφίες που μαζεύτηκαν σωρός

EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

Καλοκαιριάτικες φωτογραφίες (α΄)

  • A-
  • A+

Εικόνες καλοκαιρινές, φωτογραφίες που μαζεύτηκαν σωρός, κάποιες που μπαίνουν δίπλα σ’ άλλες από το συρτάρι, κάποιες καινούργιες, άλλες λυπηρές, άλλες αστείες, άλλες, αν είχε προχωρήσει η τεχνολογία, θα έζεχναν κιόλας…

Η Αλεξάνδρα

«Εφυγε η παλιά ρεμπέτισσα…»! Ακουσον άκουσον, αυτό το αλάνικο παιδιάστικο -και πανέμορφο, ε;- μουτράκι, με το παιχνιδιάρικο, κυρίως γελαστό μάτι, «η τελευταία ρεμπέτισσα»! Διαβάζεις «Εφυγε η τελευταία ρεμπέτισσα» και φαντάζεσαι εκατοχρονίτισσα και βάλε. Σαν πόσο να ’ταν τώρα η Αλεξάνδρα, δεν θυμάμαι: στα χρόνια μου ίσως; λίγο πάνω, λίγο κάτω; ε, μικρή δεν θα την έλεγες, μα και «παλιά ρεμπέτισσα»; Επειδή βγήκε με τον Τσιτσάνη;

Οταν όμως ο Τσιτσάνης κι οι άλλοι, οι ήδη ελάχιστοι που είχαν μείνει, ήταν στην ακμή τους, γέροντες τότε στα δικά μας μάτια. Κι η Αλεξάνδρα, στο πάλκο δίπλα στον Τσιτσάνη, του νηπιαγωγείου θαρρείς, αυτό το ολάνθιστο πρόσωπο, αυτό που είδε, όπως θυμήθηκε ο Σεραφείμ, και το ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα ο δαιμονικός ηθοποιός Νίκος Σκυλοδήμος, που χρόνους πάμπολλους τώρα έφυγε απ’ το ίδιο του το χέρι –τι χέρι, σκοινί, που να πάρει! Σχεδόν κλεφτήκαν, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης για μια βδομάδα, εμφανίστηκαν παντρεμένοι, κάνα μήνα κράτησε ο γάμος, δυο ηφαίστεια μαζί δεν κάνουν!

Αποτραβηγμένη χρόνια η Αλεξάνδρα, θα μείνει με την παλιά εικόνα που κρατούσαμε όλοι. Με τον θάνατό της, υπήρξε κάποιο κειμενάκι στην αρχή, που αναπαράχθηκε αυτούσιο σ’ όλο το ίντερνετ, μετά ξετρύπωσαν και κάποια άλλα στοιχεία, έγινε μια αξιοπρεπής, όπως θα λέγαμε, παρουσίαση, και μετά τίποτα.

Πώς έφυγε; Αγνωστο. Πού η κηδεία, η ταφή, άγνωστο. Τηλεφώνησα από δω, από κει, σε εφημερίδες, σε παλιούς συνεργάτες της, ίσαμε το υπουργείο Πολιτισμού, τίποτα. Η Αλεξάνδρα πέθανε –και μετά, πάει, πέθανε.

Δεν την αποχαιρέτησα την Αλεξάνδρα, και μου είναι διπλά ασήκωτοι οι νεκροί που δεν μπόρεσα να αποχαιρετήσω, ακόμα περισσότερο όταν δεν θέλησαν αυτοί να τους αποχαιρετήσουμε. Να, ο Αντώνης Καρκαγιάννης τελευταία, η Μαρία Δημητριάδη… Ασήκωτοι. Τώρα η Αλεξάνδρα ήθελε, δεν ήθελε, ποιος ξέρει…

Η φωτογραφία; Αχάραγα σχεδόν στο δάσος της Καισαριανής, έπειτα από μια απ’ τις συνηθισμένες ολονυκτίες της εποχής, το κασετόφωνο έπαιζε διάφορα. «Κάτσε ν’ ακούσεις φωνάρα», μου λέει, αλλάζει κασέτα και βάζει τον (όχι πολύ γνωστό τότε παραέξω) ψάλτη Θεόδωρο Βασιλικό· έτυχε να τον ξέρω εγώ: «Εβγαλε, ξέρεις, και τη νεκρώσιμη ακολουθία».

«Περίμενε!» είπε γελώντας, κι έτρεξε την κασέτα, είχε αποσπάσματα κι απ’ τη νεκρώσιμη, η αθεόφοβη· έβαλε τέρμα τον ήχο, «Μετά των αγίων» αντιλαλούσε το έρημο δάσος, θα έφτυνε στον κόρφο του ο πρωινός δρομέας, σορτσάκι-φανελάκι καταχείμωνο, που εμφανίστηκε απ’ το πουθενά, ό,τι είχε αρχίσει η μόδα του τζόκινγκ. «Look, look, ρε συ! look!» ξεκαρδίστηκε πια η Αλεξάνδρα, μας έμεινε έκτοτε πολύτιμο, δικό μας συνθηματικό το «Look, look!».

Look, look, ρε συ, Αλεξάνδρα, πόσα χρόνια χαμένοι, κι εσύ φευγάτη πια, μ’ εκείνο το πρόδρομο «Μετά των αγίων», που ποιος ξέρει αν θα τ’ ακούς, σε άλλα δάση, όχι έρημα αυτά.

Τα ανήκουστα, Ή η στέψη που δεν έγινε

Κι εκεί που έπαιζαν οι μπάντες κι οι προβολείς έλουζαν την εξέδρα όπου άρχιζε η στέψη, τι στέψη; πολυστέψη: «Εθνικό Ηγέτη» τον αναγόρευε ο ένας, «Νέο Χαρίλαο Τρικούπη» ο άλλος, «Νέο Ελευθέριο Βενιζέλο» ο παράλλος, σύννεφα σκίασαν ξαφνικά τον ουρανό, καταιγίδες κι αστραπόβροντα ματαίωσαν την τελετή. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου το ωσαννά έγινε ανάθεμα, ο Ωριμος Ηγέτης έγινε (ή ξανάγινε) παιδί, «το παιδί Αλέξης», «μειράκιο», «ψευτράκος», «πονηρούλης», ώς και το γέλιο τού χρεώθηκε από το βλοσυρό ιερατείο: «το γελαστό παιδί» ειρωνεύεται ο ένας, «το γελαστό-καταγέλαστο παιδί» κατακεραυνώνει ο άλλος…

Ωρέ, τι έκανε το μειράκιο και τόσο εξεμάνη το ιερατείο;

Πρώτον, αθέτησε το πρόγραμμά του, εξαναγκασμένος ή όχι, έστω πως δεν έχει σημασία· δεύτερον, έχασε τη δεδηλωμένη. Και ζήτησε, όπως ήταν υποχρεωμένος (από στοιχειώδη πολιτική ευθύνη και ηθική, για το πρώτο· από το Σύνταγμα, για το δεύτερο), να κριθεί, με τι άλλο, με εκλογές.

Οντως, τ’ ανήκουστα των ανηκούστων!

Ο Παναγιώτης κι ο Βαγγέλης μες στην καλή χαρά

Σχολιαρόπαιδα, θα ’λεγες, που παίζουν τους μεγάλους, με κουστούμι, στον καναπέ πλάι πλάι, μπροστά στις κάμερες: ο αρχηγός της πιο πούρας αριστερής κίνησης, της πιο απροσκύνητης Αριστεράς, με τον αρχηγό τής άνευ άλλων χαρακτηρισμών Δεξιάς, κόβει ο ένας, ράβει ο άλλος: «Και γιατί να κάνουμε στις 20 Σεπτεμβρίου εκλογές;» «Πιο πριν να τις κάνουμε, στις 13!» «Και γιατί όχι τέλη Αυγούστου;» «Και πιο νωρίς ακόμα», χαριεντίζονταν κι έπαιζαν την κολοκυθιά, ειρωνευόμενοι προφανώς την απόφαση Τσίπρα, αριστερός με καραδεξιό.

Φωτογραφία ντροπής.

 

 

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ξορκίζοντας τον θάνατο και το κακό
Οχι, δεν πιστεύω στο υπεραπλουστευτικό κλισέ πως μία φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις, όμως η εικόνα δεν επιτρέπει σε κανέναν να δηλώνει ανίδεος και άρα αθώος, η εικόνα μάς φέρνει αντιμέτωπους με τη μεγαλύτερη...
Ξορκίζοντας τον θάνατο και το κακό
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ο Στέφανος…
Ο Στέφανος Στεφάνου, στην αυτοβιογραφία του, όπου αυτοχαρακτηρίζεται, στον τίτλο κιόλας: Ενας απ’ τους πολλούς της ελληνικής Αριστεράς: όχι από σεμνότητα, δήλωνε επίμονα, αλλά επειδή «τότε ήμασταν πολλοί, κι...
Ο Στέφανος…
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ο Σολ-σολ-σολ-λά και ο Σους
​Ακούστε την αρχή της 40ής συμφωνίας του Μότσαρτ, ακούστε και το «Ηλιε μου, ήλιε μου, βασιλιά μου» του Χατζιδάκι: κοντά 200 χρόνια τα χωρίζουν, κοντά 200 χρόνια τα ενώνουν, αποδεικνύοντας την αδιάσπαστη...
Ο Σολ-σολ-σολ-λά και ο Σους
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Οσο πιο κάτω, όλο και πιο πάτο
⌦ Ολο και πιο πάτο! Να γράφουμε και να ξαναγράφουμε. Για την αθλιότητα της Αθενς Βόις, με θύμα τη μετανάστρια που σκοτώθηκε στην προσπάθειά της να αποφύγει τον έλεγχο και πιθανή απέλασή της: «Κρίμα» ξέρασε η...
Οσο πιο κάτω, όλο και πιο πάτο
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
H Τσαντρική σχολή και οι Μη Πολάκηδες
⌦ Τσαντρικής σχολής κι αυτός. Αν έτυχε να προσέξετε τις δύο Κυριακές των εκλογών σφύζουσες εκκλησίες, ιδίως στα Εξάρχεια και στην ευρύτερη περιοχή, με ουρές απέξω, αλλά και κόσμο στον δρόμο να βαδίζει και να...
H Τσαντρική σχολή και οι Μη Πολάκηδες
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ηττα; Και πόσο ήττα;
«Σαρωτική νίκη της Νέας Δημοκρατίας»; Αναμφίβολα. «Συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ»; Αναμφίβολα, καταρχήν. Και πάλι καταρχήν, με το συμπάθιο: ήττα ναι, έτσι κι αλλιώς, συντριπτική όμως όχι.
Ηττα; Και πόσο ήττα;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας