Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
του Περικλή
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

του Περικλή

  • A-
  • A+

⌦ «Θα σου πω ένα αίνιγμα, δεν θα το βρεις», με προκάλεσε η από χρόνια φευγάτη Μαίρη Αντωνοπούλου. «Κατέβαινα τη Ζωοδόχου Πηγής και λίγο πιο μπροστά, στο απέναντι πεζοδρόμιο, δυο νέα παιδιά φιλιούνται περιπαθώς. Ξαφνικά, ένας περαστικός κοντοστέκεται, και αρχίζει: “Μπράβο, παιδιά μου! Ετσι! να φιλιέστε και να ερωτεύεστε! Ο έρωτας είναι το πιο επαναστατικό πράγμα…”» –«Ο Περικλής!» τη διέκοψα.

Ηταν φως φανάρι. Πιο Περικλής δεν γινόταν. Σαν να τον άκουγα, σαν να τον ακούω και τώρα, ακόμα πιο καθαρά. Σε μία μόνο σκηνή, ολόκληρος ο Περικλής, ο ενθουσιώδης, ο διδακτικός, ο κοινωνικός. Που ή θα τα ’πρηζε τα παιδιά, που όχι μόνο τους έκοψε το φιλί αλλά συνέχισε να ρητορεύει, ή θα τα καλούσε να τα κεράσει καμιά μπίρα κάπου εκεί δίπλα –ή και τα δυο! Και θα γίνονταν τα καλύτερα φιλαράκια μετά, και θα γελούσαν με τη σκηνή της γνωριμίας τους.

Ενδιάμεσες καταστάσεις δεν υπήρχαν για τον Περικλή. Δεν γλίτωνες με τίποτα, βραδινές ιδίως ώρες, όσο κατέβαινε το αλκοόλ, δεν γλίτωνες την ασφυκτική συχνά έκφραση της αγάπης του, το κέρασμά του, το θεόφαλτσο μα εκ βαθέων τραγούδι, που πρώτος, εννοείται, το σάρκαζε. Κι επέμενε, με το τεράστιο χέρι περασμένο στον λαιμό σου, να πιεις απ’ το ποτήρι του, κι ας έπινες ήδη, διόλου μετρημένα τότε, απ’ το δικό σου· κι επέμενε να τραγουδήσεις κι εσύ, και να ακολουθήσεις μάλιστα τον ρυθμό του. Και πάντα το γέλιο του.

⌦ Δεν ήξερε από μέτρο ο Περικλής. Ποτέ του δεν μετάνιωνε, όπως πολλοί, οι περισσότεροι, ούτε στεναχωριόταν ούτε είχε την παραμικρή ενοχή, πόσο μάλλον δισταγμό, που δινόταν αφειδώλευτα στον έρωτα, στον καπνό, στο αλκοόλ, με όποια σειρά ή με καθόλου σειρά, όλα μαζί, ταυτόχρονα: «Εγώ δεν πίνω για να ζω, ούτε ζω για να πίνω» έλεγε· «ζω και πίνω, όπως ζω και καπνίζω, όπως ζω και γαμώ: απολύτως αλληλένδετες καταστάσεις» και ξεκαρδιζόταν στα γέλια.

Τίποτα, καμία στιγμή δεν άφηνε να πέσει κάτω ο Περικλής. Το ίδιο, εννοείται, με τους φίλους, στενούς και μακρινούς και σκέτα γνωστούς, ή και τελείως άγνωστους στον δρόμο, καληώρα, με τους ανθρώπους δηλαδή, ατομικά και συλλογικά. Ετοιμος να τα δώσει όλα, τα πάντα. Οπως το έδειξε από πολύ νωρίς, πρώτος πάντα στους αγώνες της Αριστεράς, με κορυφαία ίσως στιγμή τα πάθη του επί χούντας, όπως τα αποτύπωσε σπαραχτικά στους Ανθρωποφύλακες, ένα τόσο δα βιβλιαράκι, τεράστιο και δραστικό όπλο στον αντιδικτατορικό αγώνα.

⌦ Με τον Περικλή γνωριστήκαμε φευγαλέα στο Παρίσι, Ιούλιο του 1974, τις μέρες του πραξικοπήματος στην Κύπρο, με τη γενική επιστράτευση και τις κομμένες επικοινωνίες με την Ελλάδα. Ημουν δεν ήμουν ένα μήνα εκεί, κατοπτεύοντας το έδαφος για πιθανές και υπερφιλόδοξες σπουδές, και ο Περικλής, όπως μου έλεγαν κοινοί φίλοι, θα μπορούσε να με βοηθήσει να προσεγγίσω π.χ. τον μεγάλο Μπαρτ.

Πριν όμως απ’ το όποιο ραντεβού, με το πραξικόπημα, όλη η ελληνική παροικία άρχισε να παρελαύνει από το Ελληνικό Περίπτερο στην πανεπιστημιούπολη, σε συνεχείς συνελεύσεις, ατέλειωτα πηγαδάκια κτλ. «Τρέχα, ο Κοροβέσης!» με ειδοποίησε η φίλη μου η Θοδώρα που με φιλοξενούσε κρυφά στο φοιτητικό δωμάτιό της. Και ιδού ο θρύλος Κοροβέσης, εκθαμβωτικός στην ομορφιά του, αλλά και χαοτικός, μου φάνηκε, στην παρέμβασή του, ίσα που συστηθήκαμε μετά, με την υπόσχεση ότι πιο μετά…

Ομως το πιο μετά ήταν η μεταπολίτευση… Το συντομότερο που μπόρεσα να βρω εισιτήριο για Αθήνα ήταν αρχές Αυγούστου, θα ξαναγυρνούσα, υποτίθεται, στο Παρίσι, αλλά πού… Πότε και πώς βρεθήκαμε να κάνουμε αργότερα παρέα με τον Περικλή, αδύνατον να το θυμηθώ.

Θυμάμαι όταν πια τον έφερα στην ήδη σχηματισμένη παρέα μας με τη Ρένα Χατζιδάκη, την περίφημη Μαρίνα της Κατάστασης Πολιορκίας, κι αυτή φευγάτη κοντά είκοσι χρόνια τώρα, την Κεβή, τον Σεραφείμ και άλλους. Και τα υπόλοιπα, ευκόλως εννοούμενα: ατέλειωτες «συνεδρίες», στα Αμελέτητα στα Πατήσια, στην Κυρα-Λένη στον Παναθηναϊκό, κι έπειτα στους καναπέδες μας, πίνοντας, καπνίζοντας και αμπελοφιλοσοφώντας, ξενύχτια με απ’ όλα, εν πάση περιπτώσει.

⌦ Ηταν και κάποια βιβλία του που τα επιμελήθηκα, π.χ. εκείνο με τον δύσκολο τίτλο: Περιγραφή AGCTTGA+TCGAACT, με κείμενά του για την κύηση και σχετικές εικόνες του Χρόνη Μπότσογλου, στη βραχύβια αλλά αξιοσήμαντη «Ιθάκη» του Γιώργου Κοτανίδη και του Θωμά Κακουλίδη. Από κει ένα ωραίο στιγμιότυπο: σε μια κοινή συνάντηση έρχεται τελευταίος ο Περικλής και αρχίζει: «Εχω ένα τρομερό ανέκδοτο με Πόντιους», ήταν της μόδας τότε. Σχεδόν τον διακόπτει ο Γιώργος: «Γιά σε παρακαλώ, γιατί εγώ είμαι Πόντιος!» «Καλά» του απαντάει ο Περικλής: «εσένα θα σ’ το πω και δεύτερη φορά, να το καταλάβεις!»

Οπως δεν θυμάμαι πότε και πώς τον γνώρισα, δεν θυμάμαι και πότε αραιώσαμε, ώσπου χαθήκαμε. Και μετά, τα γνωστά: τηλεφωνήματα όλο και πιο σπάνια, πάντα όμως γεμάτα διαβεβαιώσεις αγάπης και υποσχέσεις ότι σύντομα θα τα πούμε…, ξέροντας ότι, όπως γίνεται συνήθως, δύσκολα θα τα καταφέρναμε.

Τώρα είναι οριστικό. Ο,τι είπαμε, είπαμε. Δεν θα τα ξαναπούμε.

Στο καλό, Περικλή.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Για τους γκέι ούτε λουλούδια ούτε κεριά
⌦ Καλά να «Είμαι Σαρλί», να «Είμαι Παρίσι» ή να «Είμαι Βέλγος» κτλ., αλλά έτσι και «Είμαι Ορλάντο», μπορεί, θου Κύριε, και να σημαίνει ότι ίσως «Είμαι γκέι»! Μπορεί και γι’ αυτό λοιπόν να μη φάνηκε ανάλογη...
Για τους γκέι ούτε λουλούδια ούτε κεριά
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Παρίσι, κόντρα στον φόβο (β΄)
«Το χρωστάμε στους νεκρούς μας φίλους, στη γενιά μας», είπε σε μια τηλεοπτική κάμερα ένας νεαρός που έπινε με την παρέα του, και τα λόγια του αυτά με λύτρωσαν από κάποιες τύψεις, που από την προηγούμενη...
Παρίσι, κόντρα στον φόβο (β΄)
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Παρίσι, κόντρα στον φόβο
Είπα να γράψω κι εγώ για την πόλη πέρα απ’ την επικαιρότητα αυτή, κάτι σαν μικρό ημερολόγιο-οδηγό, με κάποιες γωνιές που δεν τις βρίσκεις πάντοτε στους μεγάλους οδηγούς, ακριβές γωνιές στις οποίες πάντα...
Παρίσι, κόντρα στον φόβο
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Η κοινοτοπία που νόμιζε πως είναι πρωτοπορία
⌦ Γροθιά στο στομάχι, χαστούκι στο κατεστημένο, να σκανδαλίσουμε τους αστούς…, δεν έμεινε κλισέ για κλισέ που να μην υπηρετήθηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο στη μικρού μήκους ταινία της Λένας Κιτσοπούλου...
Η κοινοτοπία που νόμιζε πως είναι πρωτοπορία
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Μαγιάτικο στεφάνι
⌦ Οχι πρωτομαγιάτικο, που κάλλιστα θα μπορούσε, όμως μαγιάτικο, για να ’μαστε τελείως μέσα. Τα άνθη, άλλα παλιά πλην αειθαλή, αμάραντα, που πάντα χαίρεσαι την ευωδιά τους, άλλα φρεσκότατα, της εποχής.
Μαγιάτικο στεφάνι

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας