Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ολα Θέμος

Ο Θέμος Αναστασιάδης διέκοψε πρόωρα την τηλεοπτική του εκπομπή με δικαιολογία προβλήματα στα μάτια του και ενώ οφείλει δεδουλευμένα έως και πάνω από 16 μήνες

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ολα Θέμος

  • A-
  • A+
Ο τρόμος του θανάτου είναι το μόνο ίσως που αξίζει τον σεβασμό μας.

⌦ Δεδικαίωται ο νεκρός; Ή δεν δεδικαίωται; Ούτε το ’να ούτε τ’ άλλο. Αφού το δεδικαίωται άλλο σημαίνει, και όχι «δικαιώνεται», όπως θέλει μια γενικευμένη παρανόηση.

Επειδή με τον θάνατο του Θέμου Αναστασιάδη τα ξαναδιαβάσαμε αυτά, πως ο νεκρός δεδικαίωται κτλ, άρα σιωπή, μεταφέρω όσα έγραφα, και όχι για πρώτη φορά, εδώ (5.3.14):

«Ο γαρ αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας, λέει ο Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή. Και εννοεί, όπως ομονοούν οι Πατέρες της εκκλησίας, και όπως λέει τώρα η επίσημη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας: “Γιατί σ’ έναν που πέθανε, η αμαρτία δεν έχει πια καμιά εξουσία” [...]. Με άλλα λόγια, αυτός που πέθανε, γλίτωσε πια, δεν μπορεί πια να αμαρτήσει. [...]

»Και μάλιστα δεν αναφέρεται καν στον βιολογικά αποθανόντα ο Παύλος, παρά στον παλιό άνθρωπο, που πεθαίνει με το βάπτισμα, και ξαναγεννιέται καθαρός για τον Θεό. Αλλά ας πούμε πως αυτά πια είναι λεπτομέρειες και σχολαστικισμοί. Η φράση, όπως και τόσες άλλες, θα παραμείνει με τη σημασία που της έδωσε η χρήση, έτσι όπως λέμε [...] πως η γλώσσα προχωράει με τα λάθη της.

»Ας ξέρουμε μονάχα πως καμία χριστιανική επιταγή δεν δίνει απαλλακτήριο αυτομάτως με τον θάνατο…»

⌦ Τι μένει; Ο σεβασμός, λέει, στον νεκρό, σύμφωνα με τον πολιτισμό των αρχαίων μας προγόνων κτλ. Μπερδεύεται εδώ και η Αντιγόνη και ο σεβασμός στον άταφο νεκρό, δηλαδή η ιερή επιταγή να μην αφήνουμε νεκρό άταφο, κάτι εντελώς διαφορετικό με τα περί δικαίωσης του νεκρού.

Που δεν τον πιάνουμε στο στόμα μας, μάλλον από τον τρόμο μας μπροστά στον θάνατο τον οποίο αντιπροσωπεύει απειλητικά, πιστεύω εγώ.

Και αυτό, ο τρόμος του θανάτου δηλαδή, είναι το μόνο ίσως που αξίζει τον σεβασμό μας.

⌦ Πρώτα ο θάνατος του Καρυπίδη, έπειτα της Αναστασέα, δεν ήθελα να λερώσω την ελάχιστη αναφορά μου σ’ αυτούς με οποιαδήποτε αναφορά στον Αναστασιάδη.

Αρνηση που εξακολουθώ να έχω, και γράφω αυτές τις λίγες γραμμές με εξαιρετική δυσθυμία, μόνο και μόνο σαν αντίδραση, τρόπον τινά, στη φιλολογία του «δεδικαίωται».

Γιατί επικράτησε γενικά ο «σεβασμός» που είπα, μπορεί και άρνηση και δυσθυμία ίδια με τη δική μου, και απουσίασε γενικότερα ο απολογισμός που επιβάλλεται να γίνεται, ιδίως για δημόσιο πρόσωπο. Ιδιαίτατα για τον Θέμο Αναστασιάδη.

«Οταν ήταν στη ζωή και σε δράση, του τα ψέλναμε συχνά. Ομως μπροστά στον θάνατο, σωπαίνεις», έγραψε λόγου χάρη ο έγκυρος Β. Πάικος (Αυγή 27/1).

Εμεινε λοιπόν λειψός ο απολογισμός. Λειψός και άρα άκυρος, λανθασμένος.

Ή μάλλον έμεινε μόνο η αγιολογία των φίλων. Που βέβαια, από μιαν άποψη, επικυρώνει αυτά που θα λέγαμε με άλλα λόγια εμείς. Οπως όταν ο Αδωνης αποχαιρέτησε δυο μεγάλους αγωνιστές για τη μία και ξακουστή Μακεδονία, τον Σαράντο Καργάκο (για τον οποίο συμπτωματικά επισήμαινα τη λειψή ακριβώς νεκρολογία του, 19/1) και τον Θέμο Αναστασιάδη.

Το ίδιο ισχύει και για τον ύμνο στην «αριστεία» του και το απαράμιλλο ήθος του από την Εύα Καϊλή, αυτήν που «κομμουνιστές εγκληματίες» της σκότωσαν τον ανύπαρκτο παππού, συμφοιτήτρια του Θέμου δηλαδή σε κάποια Ανωτέρα Σχολή Ηθους.

⌦ Εμείς, λίγα άνθη απ’ τα δικά του: για το «Α» που θα ’πρεπε να βάζουμε στο πέτο των Αλβανών, να ξέρουμε ποιους δέρνουμε· για τους «τραβεστί φωταδιστές του Ρήγα», που «κάααποτε είχαν στους κόλπους τους τις πιο ωραίες αγωνίστριες! [ενώ] εκείνες... άλλους είχαν στους... κόλπους τους!!!»· για την «πληκτική» ταινία Λίστα του Σίντλερ, την ταινία για το ολοκαύτωμα, όπου «τα ελάχιστα γυμνά που έχει είναι φούρνου».

Ηταν από τα πρώτα του βήματα, δεκαετία του ’90 στην Ελευθεροτυπία, στον στίβο του αμοραλισμού και του κυνισμού, όταν άρχιζε να διαμορφώνει την ιδεολογία του χαβαλέ, τον οποίο ανέδειξε σε επιστήμη.

«Πολέμαγε γι’ αυτά που πίστευε» έγραψε ο φίλος του Γιώργος Παπαχρήστος των Νέων.

Ναι, για λαϊφστάιλ του ξέκωλου και μαζί Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Για σεξισμό, ομοφοβία, ξενοφοβία, ρατσισμό, κάποτε και φιλοχρυσαυγιτισμό.

Δεδικαίωται;

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Μ’ ένα μικρό μικρό μαχαίρι
Τριάντα τόσα χρόνια πίσω, στη Ρεματιά Χαλανδρίου, το αυτοσχέδιο τότε θέατρο εγκαινιαζόταν με τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα... Φυσικό σκηνικό, και μια ξύλινη κατασκευή σαν γέφυρα όπου έπαιζαν οι ηθοποιοί κι απ’...
Μ’ ένα μικρό μικρό μαχαίρι
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Δημοσιογραφική δεοντολογία; Ηθική!
Σκόπιμα καθυστέρησα σε μια παρωνυχίδα της καθημερινής πολεμικής ρυπαρογραφίας, επειδή μας δείχνει ότι και στην πιο απλή περίπτωση με τις πιο απλές κινήσεις παίζονται μεγάλες παρτίδες, τα μεγάλα παιχνίδια.
Δημοσιογραφική δεοντολογία; Ηθική!
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Από τους πρώην και νυν εφιάλτες μας
Ο πρώην συγκυβερνήτης, και οι δηλώσεις του στο θεσσαλικό κανάλι TRT ⌦ Και η νυν συγκυβερνήτριά μας, η Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου, από τα φλουριά κωνσταντινάτα που πήραμε απ’ τ’ άλλα κόμματα.
Από τους πρώην και νυν εφιάλτες μας
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Ξορκίζοντας τον θάνατο και το κακό
Οχι, δεν πιστεύω στο υπεραπλουστευτικό κλισέ πως μία φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις, όμως η εικόνα δεν επιτρέπει σε κανέναν να δηλώνει ανίδεος και άρα αθώος, η εικόνα μάς φέρνει αντιμέτωπους με τη μεγαλύτερη...
Ξορκίζοντας τον θάνατο και το κακό
ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ
Το ανέκδοτο της εβδομάδας, ή Ο σωστός ικέτης
Είναι και ένας, που άλλο δεν έχει στον νου του πάρεξ ελευθερία και γλώσσα: ελευθερία της χώρας από τους μετανάστες και αναστύλωση «της καθαρευούσης» (έτσι τη γράφει). Οπότε, τις ζυγές μέρες, επαναλαμβάνομαι κι...
Το ανέκδοτο της εβδομάδας, ή Ο σωστός ικέτης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας