• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    11°C 7.7°C / 13.2°C
    2 BF
    70%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    6°C 3.6°C / 8.5°C
    2 BF
    67%
  • Πάτρα
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 6.0°C / 12.1°C
    2 BF
    69%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    3°C 2.9°C / 5.9°C
    0 BF
    87%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 6.9°C / 9.1°C
    0 BF
    87%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 3.0°C / 6.5°C
    1 BF
    75%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    1°C 0.2°C / 1.8°C
    2 BF
    69%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    5°C 4.6°C / 11.8°C
    1 BF
    84%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 11.6°C / 12.8°C
    2 BF
    65%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 9.9°C / 10.9°C
    0 BF
    82%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 11.6°C / 12.9°C
    2 BF
    62%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 10.1°C / 10.1°C
    3 BF
    62%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 12.4°C / 12.4°C
    2 BF
    64%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    3°C 2.9°C / 3.5°C
    0 BF
    93%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    6°C 3.5°C / 7.8°C
    2 BF
    100%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    15°C 9.8°C / 14.8°C
    2 BF
    56%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    10°C 8.0°C / 13.4°C
    1 BF
    69%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    8°C 3.8°C / 8.3°C
    2 BF
    69%
  • Κατερίνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 3.7°C / 8.6°C
    1 BF
    69%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    2°C 1.8°C / 1.8°C
    1 BF
    77%
EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Κι αν έχει δίκιο ο Μητσοτάκης;

  • A-
  • A+

Στην αρχή του 2017 δεν είναι εύκολο να αισιοδοξήσουμε.

Η ακραία απογοήτευση -έως απελπισία- που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις φαίνεται πως έχει γίνει η πιο χαρακτηριστική σταθερά της ύπαρξης των ανθρώπων στην Ελλάδα.

Περίπου το 90% -λίγο πάνω λίγο κάτω- δεν περιμένει το παραμικρό από κυβέρνηση κι αντιπολίτευση θεωρώντας -κι εδώ τα πράγματα γίνονται από απελπιστικά επικίνδυνα- πως η πολιτική συμμετοχή δεν είναι παρά επιβράβευση μιας, στην καλύτερη περίπτωση, ανίκανης και, στη χειρότερη, δολοφονικά ιδιοτελούς ελίτ.

Η απομάκρυνση λοιπόν από την πολιτική αποκτά τον χαρακτήρα «αντίστασης» και μετατρέπεται σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αφήνοντας το έδαφος ανοιχτό στους επαγγελματίες της πολιτικής να διαμορφώνουν τη ζωή μας χωρίς καμιά ενόχληση.

Δεδομένων αυτών η κυβέρνηση θεωρεί πως δίνει τον αγώνα τον καλό με… ταξικά μεροληπτικό τρόπο.

Προβάλλει το έργο της (;) και επιμένει να υπόσχεται, με βεβαιότητα μάλιστα αν πιστέψουμε τον πρωθυπουργό, καλύτερες μέρες, ανάπτυξη -και μάλιστα δίκαιη- οσονούπω.

Το γεγονός πως, βάσει της προηγούμενης υπόσχεσης, η ανάπτυξη θα ερχόταν μαζί με την Ανάσταση του 2016 δεν φαίνεται να απασχολεί.

Πρόκειται για συγγνωστή ανακρίβεια, που οφείλεται στους δυσμενείς διεθνείς συσχετισμούς προφανώς. Τι να γίνει; Ο,τι μπορούμε κάνουμε.

Το πιο εντυπωσιακό ωστόσο με το γενικό αφήγημα της κυβέρνησης δεν βρίσκεται στο γεγονός πως, κάνοντας επίδειξη στραμπουληγμένης λογικής, υπόσχεται ανάπτυξη, ενώ εφαρμόζει πρόγραμμα ακραίας λιτότητας, ως εάν οι οπαδοί της επεκτατικής λιτότητας, από τον θεωρητικό Αλεσίνα έως τον πρακτικό Σόιμπλε, να μην έχουν και πολύ άδικο τελικά -έστω κι αν έτσι κάνει ακόμη και τον μετριοπαθέστερο των κεϊνσιανών να σκίζει νόμπελ και πτυχία.

Το πιο εντυπωσιακό είναι πόσο λίγο αυτή, μια «κυβέρνηση με αριστερό κορμό», την απασχολεί το δεδομένο πως η παρουσία της στη διακυβέρνηση συνδέεται με μια πρωτοφανή απόσυρση της κοινωνικής πλειοψηφίας από τη συλλογική δράση.

Και η οποία όποτε εκδηλώνεται περιστασιακά είναι για να αντιτεθεί στις κυβερνητικές πολιτικές.

Η προφανής κοινωνική απομόνωση της κυβέρνησης, η έλλειψη οποιασδήποτε σύνδεσης, πολύ περισσότερο ανάδρασης, με ζωντανούς χώρους κοινωνικής κινητοποίησης, η αδυναμία να βιωθεί η εκτεταμένη απελπισία του κόσμου της εργασίας μπροστά και στους δικούς της μονοδρόμους, αντί να ωθεί σε προβληματισμό ό,τι έχει απομείνει από τον παλιό καλό ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί σύνδρομα μιας, εντελώς αδικαιολόγητης κατά τη γνώμη μου, θυματοποίησης.

Πράγμα που οδηγεί στο ευτράπελο να θεωρείται πως, αφού κερδήθηκαν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, η κυβέρνηση μπορεί να υποκαθιστά τον λαό και τη βούλησή του στο διηνεκές ή έστω μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Ας έγραφε ο Πουλαντζάς πως δεν νοείται αριστερή πολιτική χωρίς εκτεταμένη κοινωνική κινητοποίηση, χωρίς τη μαζική διασπορά διαδικασιών στη βάση, χωρίς εμπλοκή ενός πολύ μεγάλου αριθμού ανθρώπων στην εκπόνηση και την υλοποίηση ενός σχεδίου αλλαγής της ζωής. Αυτά είναι για τα συνέδρια και τις ημερίδες.

Τώρα κάνουμε σοβαρή πολιτική –δεν θεωρητικολογούμε. Για να μην πούμε για τους δυσμενείς συσχετισμούς.

Προφανώς ο Πουλαντζάς δεν τους λάμβανε σοβαρά υπόψη όταν έγραφε όσα έγραφε!

Μην αδικώ όμως. Δεν λένε τέτοια οι άνθρωποι. Απλά γι’ αυτά προτιμούν να μη λένε τίποτε. Και κυρίως για την επίκριση πως ήταν οι ίδιες οι επιλογές των δύο τελευταίων χρόνων που οδήγησαν στην κοινωνική απόσυρση, στην απελπισία και στην απεγνωσμένη απάθεια.

Την «κατηγορία», δηλαδή πως αυτές ήταν που πάνω απ’ όλα υπονόμευσαν τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις άσκησης αριστερής πολιτικής.

Εδώ είναι που αναφύεται ο Μητσοτάκης.

Διότι αν δεν υπάρχει πραγματική εναλλακτική στην ασκούμενη από όλους εδώ κι εφτά χρόνια πολιτική, αν η λιτότητα και οι «μεταρρυθμίσεις» του 3ου Μνημονίου δεν εμποδίζουν την «ανάπτυξη», αν η λύση θα έλθει από το QE, την έξοδο στις «αγορές» και τη διαμόρφωση δι’ αυτών ευνοϊκών συνθηκών για τις ιδιωτικές επενδύσεις, τότε προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;

Θέλω να πω ότι, αν ισχύουν τα προηγούμενα αν, δίκιο έχει ο Μητσοτάκης. Καθαρά πράγματα –όχι σάλια μάλια.

Ο επιθετικός νεοφιλελευθερισμός, ο παραληρηματικός θατσερισμός της σημερινής Νέας Δημοκρατίας είναι η ιδεολογία η κατεξοχήν συμβατή με όσα ήδη συμβαίνουν.

Ο πλήρης και με αυτοπεποίθηση νεοφιλελευθερισμός αντιστοιχεί σε μια εποχή που το σύστημα συνολικά, μην μπορώντας να διαμορφώσει ηγεμονικό λόγο στη βάση μιας υπόσχεσης ευημερίας, τσαλαβουτώντας στα συμφραζόμενα μιας παγκόσμιας κρίσης που κανένας δεν ξέρει αν, πώς και πότε θα ξεπεραστεί, δεν μπορεί παρά να κάνει επίδειξη δύναμης.

Αφού δεν πείθει, είναι αναγκασμένο (sic) να επιβάλλεται.

Σε μια συνθήκη όπου οι ιδεολογικές του εγκλήσεις και προτροπές είναι διάτρητες, η επιθετική-παραληρηματική εκφορά τους με καθαρούς και γνήσιους όρους είναι μονόδρομος.

Ποιος δεν κατανοεί πως οι «εκσυγχρονισμοί», οι «αριστείες» και οι «αξιοκρατίες» δεν είναι παρά δικαιολογητικά παραφερνάλια υπέρ όσων προκλητικά ευνοούνται από το υπάρχον καθεστώς;

Μόνο λοιπόν η καθαρή και πλήρης υπεράσπιση του συστήματος μπορεί να δώσει, για ένα διάστημα έστω, ώθηση σε αυτό το καθεστώς.

Σε αυτό αντιστοιχεί ο Μητσοτάκης ή ο Φιγιόν ως η άλλη όψη του εξίσου συστημικού ακροδεξιού «λαϊκισμού».

«Κεντροαριστερή εναλλακτική» σε αυτήν την εξέλιξη, νομίζω, δεν υπάρχει.

Οι απαντήσεις δεν μπορεί παρά να είναι τόσο ριζοσπαστικές όσο και οι προκλήσεις.

Η κυβερνητική πολιτική, στον αντίποδα μιας τέτοιας επιλογής, στρώνει απλώς τον δρόμο στους έξαλλους θατσερικούς, που ειδικά στην Ελλάδα δεν θα είχαν την παραμικρή τύχη αν δεν συνέβαιναν όσα συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Θα βάλει το τρίτο Μνημόνιο τέλος στα Μνημόνια;
Είναι έτοιμη η κυβέρνηση να καταθέσει έναν εθνικό οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση; Να αποδεχτεί αποφάσεις για το χρέος που μέχρι πρότινος απέρριπτε; Να εφαρμόσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις; Αν είναι έτοιμη...
Θα βάλει το τρίτο Μνημόνιο τέλος στα Μνημόνια;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο απεμπλοκής
Η συμφωνία που επίκειται να υπογραφεί, αναντίρρητα προϊόν εκβιασμού, δεν είναι μόνον ότι δεν βγαίνει οικονομικά ή καταλήγει σε περαιτέρω κοινωνική ισοπέδωση. Το πιο σοβαρό είναι ότι απογοητεύει και απομακρύνει...
Χρειαζόμαστε πολιτικό σχέδιο απεμπλοκής
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Αριστερά στα χρόνια της λιτότητας
Αποτελεί πλέον κοινή παραδοχή ότι στο πλαίσιο του επώδυνου συμβιβασμού που σηματοδοτεί η συμφωνία με τους πιστωτές, η Αριστερά πρέπει να επινοήσει εκ νέου τον ρόλο της και να επαναδιατυπώσει το όραμά της με...
Η Αριστερά στα χρόνια της λιτότητας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η μέθοδος του ευρήματος του Μνημονίου
Κατά τη διάρκεια του δίμηνου –λόγω κορονοϊού– υποχρεωτικού εγκλεισμού στο σπίτι, ερευνώντας τις ψηφιοποιημένες από τη Βουλή των Ελλήνων εφημερίδες των δύο περασμένων αιώνων, πρόσεξα το παρακάτω ανυπόγραφο...
Η μέθοδος του ευρήματος του Μνημονίου
ΑΠΟΨΕΙΣ
Να μην αφήσουμε τις θυσίες μας να πάνε χαμένες
Αυτοί που παρέδωσαν 13% έλλειμμα και μας οδήγησαν στα μνημόνια, που παρέδωσαν άδεια ταμεία το ’15 και άφησαν έναν λαό έρμαιο κάθε εκβιασμού, από θύτες της κρίσης εμφανίζονται ως λυτρωτές από τα δεινά.
Να μην αφήσουμε τις θυσίες μας να πάνε χαμένες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ποια ήταν η καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης;
Η εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ καθαρή, όσο και απρόσμενη σε έκταση. Τα αίτια πολλά, με κυριότερα την εγγενή στο Μνημόνιο λιτότητα, κάποια λάθη τακτικής και ορισμένα απαράδεκτα ολισθήματα στο ήθος και ύφος της...
Ποια ήταν η καλύτερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας