Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Γιατί κερδίζει ο Τραμπ;

Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών Ντόναλντ Τράμπ

Γιατί κερδίζει ο Τραμπ;

  • A-
  • A+

Οπως έγραψε πρόσφατα ένας Αμερικανός δημοσιογράφος στο Facebook, «στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου στην Αμερική οι πολίτες θα πρέπει να διαλέξουν μεταξύ μιας αντιπαθητικής κι ενός επικίνδυνου».

Αυτό κατά βάση είναι πλέον το δίλημμα που αναδύεται στις ΗΠΑ στον δρόμο προς τις κάλπες, με την υποψηφιότητα της Χίλαρι Κλίντον να κουβαλάει πάνω της αρκετά μελανά σημεία και εκείνη του Ντόναλντ Τραμπ να έχει καταστεί συνώνυμη του πολιτικού εξτρεμισμού.

Αν οι υποψηφιότητες και των δύο «κλειδώσουν» και τυπικά από τις συνόδους του Δημοκρατικού Κόμματος και του Ρεπουμπλικανικού (και οι δύο μέσα στον Ιούλιο), τότε οι επόμενοι μήνες που θα ακολουθήσουν δεν θα έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον μόνο για την Αμερική αλλά και για την Ευρώπη και για ολόκληρο τον κόσμο.

Σε μια ιστορική συγκυρία, κατά την οποία η Ευρώπη μεταλλάσσεται, η Ρωσία ενδυναμώνεται, η ανάπτυξη της Κίνας και άλλων αναπτυσσόμενων οικονομιών επιβραδύνεται, η Μέση Ανατολή αποσυντίθεται, η απειλή της τρομοκρατίας εντείνεται, οι αγορές ασκούν ολοένα και ασφυκτικότερες πιέσεις στις οικονομίες κρατών εις βάρος του κοινωνικού κράτους και των εργαζομένων, και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών παγκοσμίως διευρύνεται με ό,τι επιπτώσεις αυτό συνεπάγεται, οι εκλογές αυτές στην Αμερική θα καθορίσουν κάτι καίριο για τα επόμενα αρκετά χρόνια: είτε θα επισφραγίσουν τη διαφαινόμενη ανατροπή των ισορροπιών δυνάμεων σε διεθνές επίπεδο, συμπαρασύροντας το status quo που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε και είχαμε ως δεδομένο, με τη συνέχεια να παραμένει άγνωστη και περισσότερο αβέβαιη από ποτέ.

Είτε οι ΗΠΑ θα εξακολουθήσουν να διαδραματίζουν τον ρόλο μιας πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής σταθεράς σε ένα ευρύτερο περιβάλλον που μοιάζει με κινούμενη άμμο και αλλάζει διαρκώς.

Εδώ στην Αμερική, οι περισσότεροι αδυνατούν να αντιληφθούν τον αντίκτυπο που θα έχει η ψήφος στον Τραμπ ή τη Χίλαρι για το πλαίσιο άσκησης πολιτικής και το μοντέλο διακυβέρνησης παγκοσμίως.

Κι όμως, μία εκλογή του Τραμπ ή της Χίλαρι θα σηματοδοτήσει πολλά περισσότερα απ᾽ όσα ο μέσος Αμερικανός ψηφοφόρος αναμένει να δει ως αλλαγές την επόμενη μέρα σε εθνικό επίπεδο με κεντρικά σημεία αναφοράς την ασφάλεια, τη μετανάστευση, την οικονομία και το σύστημα υγείας (Obamacare), που οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν υποσχεθεί να το ξηλώσουν.

Επί της ουσίας, οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου δεν θα είναι μια απλή επιλογή ανάμεσα σε μία «αντιπαθητική» κι έναν «επικίνδυνο», όπως εύστοχα έχει τεθεί.

Οι εκλογές θα κρίνουν κάτι πολύ βαθύτερο και πιο σημαντικό: αν η αμφισβήτηση της δημοκρατίας και του τρόπου που λαμβάνονται οι πολιτικές αποφάσεις και κυβερνάται η χώρα -διότι περί αυτού πρόκειται- περνάει τελικά μόνο μέσα από επιλογές προσώπων και πολιτικών που προσιδιάζουν στα χαρακτηριστικά του Τραμπ, ο οποίος ελάχιστα απέχει από τα όσα ασπάζεται ο Φάρατζ στη Βρετανία ή η Λεπέν στη Γαλλία ή οι εθνικιστές στην Αυστρία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η επικράτηση τέτοιων απόψεων στο Ηνωμένο Βασίλειο, η διαρκώς αυξανόμενη αποδοχή τους στην υπόλοιπη Ευρώπη και η επέκταση και υιοθέτησή τους σε διαρκώς μεγαλύτερα στρώματα νέων, ανεξάρτητων και μέχρι πρότινος αποστασιοποιημένων από τις εκλογικές διαδικασίες Αμερικανών ψηφοφόρων, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δίνει ένα πρώτο στίγμα για το προς τα πού ίσως κατευθύνονται οι εξελίξεις όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες του Νοεμβρίου.

Είναι όμως μόνο η γενικότερη τάση εθνοκεντρισμού, ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, αποστροφής της παγκοσμιοποίησης και το γενικότερο αίσθημα απομόνωσης μεγάλου μέρους των εθνικών κοινωνιών από τα κέντρα των πολιτικών και μιντιακών ελίτ που σπρώχνει τα κοινωνικά στρώματα να ψηφίζουν -κατά το κοινώς λεγόμενο- αντισυστημικά;

Η απάντηση είναι μάλλον πως όχι. Η επικρατούσα αυτή τάση στη δεδομένη ιστορική συγκυρία που ίσως φέρει τον Τραμπ στην εξουσία συνδυάζεται την ίδια στιγμή με την αδυναμία σε πολλές περιπτώσεις των κομμάτων και των προσώπων, που εκπροσωπούν την καλώς εννοούμενη συστηματική προσέγγιση των πραγμάτων, να εμπνεύσουν και να πείσουν την κοινωνία ότι μπορούν να διορθώσουν τα τρωτά σημεία του συστήματος την ώρα που στη συνείδηση των ψηφοφόρων όλοι είναι ταυτισμένοι με το ίδιο το σύστημα που οι πολίτες απορρίπτουν, όπως είναι το πολιτικό σύστημα μιας χώρας ή -στην περίπτωση της Ευρώπης- η ίδια η ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Στην περίπτωση των ΗΠΑ, φαίνεται πως η πολιτικά συστημική -και προβλέψιμη στην περίπτωση εκλογής της- ταυτότητα της Χίλαρι Κλίντον προκαλεί μεγαλύτερη αποστροφή από την ακραία και πολιτικά απρόβλεπτη -άρα πιθανότατα επικίνδυνη στην πορεία, αν εκλεγεί,- ταυτότητα του Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτό που κάποτε θα έλεγε κανείς ότι μετράει στην πολιτική για την αναστροφή του κλίματος, δηλαδή η πολιτική στήριξη ενός προσώπου σε έναν υποψήφιο ή σε μία ιδέα, όπως του Ομπάμα προς τη Χίλαρι για την εκλογή της ή τον Κάμερον για παραμονή της Βρετανίας στην Ευρώπη, είναι μάλλον συνταγή που περιλαμβάνεται σε εγχειρίδια πολιτικής στρατηγικής άλλων εποχών.

Αλλωστε, δεν φταίνε οι ακραίοι που καταφέρνουν να κάνουν τις ιδέες και τα πιστεύω τους ελκυστικά στον σημερινό κόσμο. Φταίνε οι άλλοι, οι μετριοπαθείς, που τους αφήνουν μένοντας προσκολλημένοι σε πράγματα και αντιλήψεις που δεν αποτελούν πλέον προτεραιότητα της κοινωνίας που τους ακούει.

 

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο εμφύλιος που δεν τελείωσε ποτέ
Η νίκη του Τραμπ αποτελεί στην καλύτερη περίπτωση μια κούφια νίκη για τους «αντισυστημικούς» ψηφοφόρους που τον έκαναν πρόεδρο. Θα καταγραφεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος, υποψιάζομαι, ως άλλη μία...
Ο εμφύλιος που δεν τελείωσε ποτέ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δύο ξένα εκλογικά σώματα και ο θρίαμβος του λαϊκισμού
Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ κατέδειξε για ακόμα μία φορά πως όσο οι πολιτικές ελίτ αδυνατούν να προσεγγίσουν και να παράσχουν εχέγγυα στις επισφαλείς λαϊκές μάζες τόσο αυτές γίνονται πιο ευεπίφορες σε έναν...
Δύο ξένα εκλογικά σώματα και ο θρίαμβος του λαϊκισμού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ενα δισκοπότηρο γεμάτο δηλητήριο
Oποιος κι εάν νικήσει στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, θα έχει να αντιμετωπίσει ένα δισκοπότηρο με δηλητήριο. Αυτό το δηλητήριο θα βρίσκεται στην αμερικανική οικονομία. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη και πιο...
Ενα δισκοπότηρο γεμάτο δηλητήριο
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΗΠΑ: Δημοκρατία ώρα μηδέν
​«Η μοίρα της δημοκρατίας μας εναπόκειται στους ώμους σας» προειδοποίησε σε δραματικούς τόνους χθες ο Μπαράκ Ομπάμα υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον, σε συγκέντρωση των Δημοκρατικών στην –εκλογικά κρίσιμη–...
ΗΠΑ: Δημοκρατία ώρα μηδέν
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
«Τρομοδέματα» με αποδέκτες Δημοκρατικούς και CNN
Άγνωστα παραμένουν τα κίνητρα των δραστών που προκάλεσαν μπαράζ αποστολών εκρηκτικών δεμάτων με στόχο αξιωματούχους του Δημοκρατικού κόμματος και του τηλεοπτικού δικτύου CNN. Τις έρευνες έχει αναλάβει το FBI....
«Τρομοδέματα» με αποδέκτες Δημοκρατικούς και CNN
ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ
Το μήλο κάτω από τη μηλιά
Μετά τις αποκαλύψεις των «New York Times» για την προεκλογική συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ τζούνιορ με Ρωσίδα δικηγόρο και τη δημοσιοποίηση από τον ίδιο των emails σχετικά με την προετοιμασία του ραντεβού στο...
Το μήλο κάτω από τη μηλιά

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας