Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Εργαζόμενοι στο Πράσινο Μίλι
INTIME NEWS

Εργαζόμενοι στο Πράσινο Μίλι

  • A-
  • A+

Εκτός από τον θρησκευτικό, τον αθλητικό ή τον πολιτιστικό τουρισμό, υπάρχει και ο τουρισμός της κρίσης: κάποιοι επισκέπτονται τα σούπερ μάρκετ του Μαρινόπουλου όχι τόσο για να ψωνίσουν όσο για να δουν τον πεσμένο γίγαντα από κοντά.

Ψυγεία μισοάδεια, κουτιά και πακέτα τοποθετημένα πλαγιαστά και αραιωμένα ώστε να καταλαμβάνουν όλο το μήκος του ραφιού, όπως συχνά συμβαίνει στις διαδηλώσεις (αραία αραία, να φαινόμαστε καμιά πεντακοσαρέα).

Πολλά είδη εξαφανισμένα, ενώ άλλα αντιπροσωπεύονται από μία μόνο μάρκα.

Καμία σύγκριση με τις μέρες όπου δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Και οι υπάλληλοι να ετοιμάζονται να διανύσουν το Πράσινο Μίλι, περιμένοντας μήπως τους χορηγηθεί χάρη την τελευταία στιγμή πριν την εκτέλεση.

Η ένταση είναι αισθητή, παρά την ερημιά και τη σιωπή.

Ζούμε τις τελευταίες ημέρες της καταναλωτικής Πομπηίας;

Η λάβα του Βεζούβιου, το 1,3 δισ. ευρώ του χρέους της επιχείρησης, κατρακυλά στους ώμους των αθώων, των δικαίων και όχι των αδίκων, ενώ εμείς, συλλέκτες εμπειριών, ατενίζουμε του μαγαζιού την έρημη ράχη.

Συμπυκνωμένο δράμα εντός κι εκτός σκηνής, καθώς τα θύματα δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι του ομίλου αλλά και πολλοί άλλοι.

Μια φορά κι έναν καιρό τα Πριζουνίκ Μαρινόπουλος, όπως τα έλεγαν, ήταν τοπόσημα, σημάδια για να προσανατολιζόμαστε, όπως τα καμπαναριά, τα γεφύρια, τα βενζινάδικα.

Ηταν απτή απόδειξη ότι αφήναμε πίσω το τεφτέρι και το μπακάλικο της γειτονιάς, ότι η πορεία προς την πρόοδο ήταν αναπόδραστη.

Η εργασία σε ένα τέτοιο κατάστημα, πριν καθιερωθεί το τετράωρο, ήταν σχεδόν μόνιμη και τα κορίτσια του ταμείου μεγάλωναν και γερνούσαν πλάι στις ταμειακές μηχανές τους. Η περιπέτεια του ομίλου μάς υπενθυμίζει ότι ζούμε στην εποχή της άρσης των βεβαιοτήτων.

Τα δελτία των οκτώ του Mega διακόπηκαν, ο Μαρινόπουλος κλυδωνίζεται, το ΕΚΑΣ καταργήθηκε και, όπως λέγανε κάποτε, «Ο Χριστός πέθανε, ο Μαρξ πέθανε κι εγώ τελευταία δεν αισθάνομαι τόσο καλά».

«Και ο σημαντικότερος βιολιστής του καιρού μας δεν δικαιώνεται αν συνεχίζει να παίζει το βιολί του στην όχθη του ποταμού όταν κάποιος πνίγεται φωνάζοντας για βοήθεια...», γράφει ο Τζον Μπέργκερ στο νεανικό του μυθιστόρημα «Ενας ζωγράφος του καιρού μας».

Να ’τανε μόνο ένας... Πάνω από 11.000 εργαζόμενοι δεν ξέρουν αν θα πατήσουν το πόδι τους στη στεριά.

Το κακό είναι ότι δεν ξέρουμε τι να κάνουμε: να πέσουμε στο ποτάμι, να τους πετάξουμε ένα σχοινί ή ένα σωσίβιο, να τιμωρήσουμε εκείνους που τους έριξαν στο νερό; Και πώς;

Επιπλέον, δεν είμαστε σίγουροι αν εμείς πατάμε σε στέρεο έδαφος ή ήδη μας έχει παρασύρει το ρέμα.

To επίθετο επισφαλής έχει βαθμούς (επισφαλέστερος, επισφαλέστατος) και δεν προσδιορίζει μόνο τους εργαζόμενους, αλλά και τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους μικροεισοδηματίες, τους πτυχιούχους με τα πολλά προσόντα, ακόμα και τους μέχρι χθες ζηλευτούς ιδιοκτήτες ακινήτων. Είναι πολλοί, πάρα πολλοί αυτοί που βρίσκονται ή φοβούνται ότι θα βρεθούν στο Πράσινο Μίλι.

Το μικρό μαγαζάκι της γωνίας τελειώνει, φορά το λουκέτο του με έναν λυγμό, όμως τα εκατοντάδες ανά την Ελλάδα μαγαζιά τής κάποτε κραταιάς αλυσίδας κινδυνεύουν να τελειώσουν με έναν πάταγο, κατά πώς λέει ο ποιητής.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Τέσσερις παραδοχές στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εργασίας
ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΑΧΤΣΙΟΓΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΦ.ΣΥΝ.»: Πίσω από τις γραμμές των ρυθμίσεων του νομοσχεδίου υπάρχουν τέσσερις κρίσιμες παραδοχές. Τέσσερις παραδοχές που αξίζει να προσεχτούν καθώς διέπουν τη λογική του...
Τέσσερις παραδοχές στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Εργασίας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!
Μία από τις προτάσεις της κυβέρνησης προς τους θεσμούς είναι να προηγούνται οι απαιτήσεις των τραπεζών έναντι αυτών των εργαζομένων στην εκποιούμενη περιουσία μιας επιχείρησης που χρεοκόπησε και εκκαθαρίζεται.
Πρώτα οι τράπεζες, μετά οι εργαζόμενοι!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι χαμηλοί μισθοί δεν αποτελούν λύση
Εργασιακά και ασφαλιστικό είναι δύο τομείς όπου έχουν κολλήσει οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους θεσμούς, με τους τελευταίους να απαιτούν την εκ νέου μεταρρύθμισή τους. Οι θεσμοί πιστεύουν ότι η...
Οι χαμηλοί μισθοί δεν αποτελούν λύση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μαθήματα από τη χρεοκοπία της Thomas Cook
Κολοσσοί σαν την Thomas Cook με τις ευλογίες των κυβερνήσεων έγιναν... απαραίτητοι. Τις τελευταίες δεκαετίες, η εξάρτηση του ελληνικού τουρισμού από τις πολυεθνικές του τουρισμού γιγαντώθηκε και η τύχη του...
Μαθήματα από τη χρεοκοπία της Thomas Cook
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οταν το Δίκαιο συναντά το «αόρατο χέρι της αγοράς»
Η πρόβλεψη του πολυνομοσχεδίου για τη θεώρηση της καθυστέρησης των δεδουλευμένων αποδοχών πέραν των δύο μηνών ως μονομερούς βλαπτικής μεταβολής φαίνεται να κυοφορεί τον πραγματικό και νομικό κίνδυνο μεθόδευσης...
Οταν το Δίκαιο συναντά το «αόρατο χέρι της αγοράς»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εργασιακές σχέσεις και δημοκρατία
Προβλήθηκε ακόμη από στελέχη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας ότι η αναφορά του βάσιμου λόγου απόλυσης θα ήταν στίγμα για τον εργαζόμενο που θα δυσχέραινε ουσιωδώς την εύρεση νέας εργασίας. Το επιχείρημα...
Εργασιακές σχέσεις και δημοκρατία

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας