Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αδιέξοδο;

Αδιέξοδο;

  • A-
  • A+

Αν θέλαμε, νομίζω, να περιγράψουμε μονολεκτικά την κατάσταση που βιώνει η ελληνική κοινωνία, αυτόν τον κακό Φεβρουάριο του 2016, η λέξη του τίτλου είναι η καταλληλότερη: Αδιέξοδο.

Αδιέξοδο και αίσθημα ασφυξίας, πνιγμού καλύτερα.

Οι ιστορίες επιτυχίας, που επιχειρείται να εκπεμφθούν από την κυβέρνηση, θα συνιστούσαν απλές αστειότητες, υπό άλλες συνθήκες. Ετσι κι αλλιώς, είμαι βέβαιος, δεν τις πιστεύει κανείς σοβαρός άνθρωπος, ακόμη κι ανάμεσα σε όσους πρωταγωνιστικά υλοποιούν τη μνημονιακή πολιτική.

Δεν χρειάζεται, λοιπόν, καμιά προσπάθεια αποδόμησής τους, στο μέτρο που ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν γίνει κυβέρνηση, επί πέντε χρόνια τις είχε συντριπτικά απονομιμοποιήσει.

Η Ελλάδα δεν πρόκειται κανέναν να εκπλήξει «αναπτυξιακώς» μέσα στο 2016 κι ας το ισχυρίζεται όσο θέλει ο πρωθυπουργός. Δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος. Απλώς, κάνει ό,τι και οι προηγούμενοι, εκκινώντας από τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με τους οποίους θα επιστρέφαμε στις αγορές το 2011.

Οι ίδιες πάντα καθεστωτικές ιστορίες με το ίδιο προβλεπόμενο τέλος, νομίζω: Τίποτε δεν βγαίνει σε ό,τι αφορά τους διακηρυγμένους στόχους, αλλά στους λανθάνοντες (εσωτερική υποτίμηση, συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, αναδιανομή –αντικειμενικά– υπέρ των πλούσιων) η επιτυχία ξεπερνάει και την πιο αχαλίνωτη φαντασία.

Αδιέξοδο, λοιπόν.

Για την κυβέρνηση, η οποία όλο και περισσότερο θα γίνεται παίγνιο –αυτή, που τόσο επένδυσε, κάποια στιγμή, σε ειδικούς της Θεωρίας Παιγνίων- μεταξύ των κοινωνικών αντιδράσεων, των «νόμιμων», βάσει των υπογεγραμμένων, απαιτήσεων των εταίρων και του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος, που καθορίζεται όλο και περισσότερο από τη νέα όξυνση της συνεχιζόμενης καπιταλιστικής κρίσης.

Αδιέξοδο, όμως, κυρίως για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, η οποία επιχειρεί να αντιδράσει, χωρίς ακόμη να ξέρει πώς, στην όλο και μεγαλύτερη επιδείνωση της ζωής της μέσα, όμως, σε συνθήκες πολύ σκοτεινές, πραγματικά ζοφερές.

Και οι οποίες διαμορφώθηκαν κατ’ εξοχήν μετά τη θερινή… ψυχρολουσία, όταν ο μονόδρομος εγκαθιδρύθηκε, όχι μόνον ως υλική πραγματικότητα, αλλά και ως αδήριτη αναγκαιότητα της σκέψης. Η παρέκκλιση από αυτό σήμαινε, πια, έλλειψη σοβαρότητας, μαξιμαλισμό και ανεύθυνο βολονταρισμό στην καλύτερη περίπτωση, παθολογική αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας και των «συσχετισμών».

Με αυτά και με αυτά, με την επίκληση του αρνητικού συσχετισμού κυρίως, διαμορφώθηκε ο αρνητικότερος δυνατός συσχετισμός. Είχαμε, δηλαδή, λήψη του ζητουμένου από επιστημολογική άποψη, αυτοεκπληρούμενη προφητεία από πολιτική. Κατασκευάσαμε τον αρνητικό συσχετισμό μέσα από την επίκλησή του.

Να το πω αλλιώς: Ενώ το καλοκαίρι η επιλογή της άρνησης της δολοφονικά νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ασκείται στη χώρα μας μπορούσε να βασιστεί –και, κατόπιν να ενδυναμώσει– σε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων, με όλες τις ευκαιρίες και τις διακινδυνεύσεις,που κάτι τέτοιο θα σήμαινε, σήμερα η κατάσταση θυμίζει άτακτα σώματα.

Στο μέτρο που το πολιτικό σχέδιο της απαλλαγής από τα μνημόνια αναιρέθηκε –και με τον τρόπο που έγινε–, η πολιτική αναξιοπιστία, η αντιπολιτική, η απόσυρση από το πολιτικό ήταν εύκολο να γίνει η νέα κανονικότητα. Χρήσιμη στο καθεστώς, η πιο μεγάλη νίκη του.

Γιατί, όμως, να μιλάμε για αδιέξοδο λίγες μέρες μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις της προηγούμενης εβδομάδας; Δεν σημαίνουν αυτές, ίσως, την εκκίνηση μιας νέας περιόδου αντίστασης στις ασκούμενες πολιτικές, το άνοιγμα ενός, μικρού έστω αλλά πραγματικού, παράθυρου για να ξανάρθει η ελπίδα;

Μπορεί να είναι κι έτσι. Με μια αναγκαία προϋπόθεση: πως όσοι στην Αριστερά συνεχίζουν να επενδύουν σε μια ριζοσπαστική προοπτική, θα είναι πιο σαφείς και ευκρινείς από ό,τι την προηγούμενη φορά. Δεν θα κρύβουν λόγια, δεν θα είναι «ευρείς» και «παλλαϊκοί».

Θα λένε την αλήθεια, ακόμη κι αν δεν είναι άμεσα συμφέρουσα – ποντάροντας, μόνο στο ότι είναι επαναστατική.

Θέλω να πω, δεν θα λένε πως θα καταργήσουν τον ΕΝΦΙΑ και θα βάλουν ατομικό αφορολόγητο 450.000 ευρώ. Αλλά θα εξηγούν, αντιδημοφιλώς, πως δεν κέρδισαν από την κρίση μόνο 50 οικογένειες.

Θα χαίρονται για τη μεγάλη συμμετοχή στην κινητοποίηση της 4ης Φεβρουαρίου, αλλά δεν θα ξεχνούν πως πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, από όσους έκλεισαν μαγαζιά και βιοτεχνίες δεν πληρώνουν στην ώρα τους, ή δεν πληρώνουν και καθόλου, τους εργάτες και τους υπαλλήλους τους.

Δεν θα ξεχνούν πως οι ίδιοι έχουν κάνει θεσμό τις απλήρωτες υπερωρίες και τη μαύρη κι άραχλη εργασία - πολλοί δε αξιοποιούν, όσο δεν παίρνει, τα μνημονιακά «επιτεύγματα» στο εργασιακό δίκαιο και την απειλή της ανεργίας για να τρομοκρατούν ασύστολα.

Θα επιδιώκουν κλιμακωτή και προοδευτική φορολόγηση και δεν θα χαϊδεύουν τον πουζαντισμό[1], που «εξεγείρεται» εναντίον της φορολόγησης των νοικοκυραίων ιδιοκτητών, γενικώς.

Μόνο έτσι, η κίνηση του κόσμου μπορεί να ξαναγεννήσει ελπίδα και να άρει το ασφυκτικό αδιέξοδο.

Μπορεί, ίσως. Σίγουρα, πάντως, η παραμικρή δόση δημαγωγίας είναι καταστροφική.

Η Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι αντιδημαγωγική. Γι’ αυτό, συχνά, θα γίνεται αντιδημοφιλής.

[1] Από τον μεγαλομπακάλη Πουζάντ, που ηγήθηκε στη Γαλλία τη δεκαετία του ’50 της αντιφορολογικής «εξέγερσης» των ιδιοκτητών όλων των ποικιλιών μέσα από το Κίνημα Υπερασπίσεως Εμπόρων και Βιοτεχνών

* οικονομολόγος-εκπαιδευτικός

ΑΠΟΨΕΙΣ
Δεν θα μας συγχωρέσουν τη φυγομαχία
Οι αποκλίσεις θέσεων και απόψεων, οι διαφωνίες αλλά και η δυνατότητα σύνθεσης και ο σεβασμός στη συλλογικότητα διαμόρφωσαν εκείνο το περιβάλλον που επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει τη συγκεκριμένη δυναμική η...
Δεν θα μας συγχωρέσουν τη φυγομαχία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απεμπλακεί από τα μνημόνια
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί με ενότητα μέσα στη διαφορετικότητά του, όπως ήταν από τότε που ξεκίνησε την ενεργή συμμετοχή του στους κοινωνικούς αγώνες και τις πολιτικές προτάσεις του,...
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απεμπλακεί από τα μνημόνια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ελληνική τραγωδία και η σημερινή… φάρσα
Μια απλή ματιά στις πολιτικές που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρκεί για να πείσει ότι οι ίδιες ακριβώς συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική κρίση, οι...
Η ελληνική τραγωδία και η σημερινή… φάρσα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Στρατηγικές προκλήσεις και μεταβατικές πολιτικές
Το εντελώς νέο με την τρέχουσα ιστορική περίοδο για την Αριστερά είναι ότι για την υλοποίηση των επιλογών της πρέπει να ξεκινήσει από τη διακυβέρνηση του υπάρχοντος συστήματος και να σχεδιάσει μια αλληλουχία...
Στρατηγικές προκλήσεις και μεταβατικές πολιτικές
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το τέλος των μνημονίων, αρχή της ανεξαρτησίας μας
Η κατάθεση του προϋπολογισμού την περασμένη Τετάρτη στη Βουλή -του πρώτου προϋπολογισμού μετά τη λήξη των προγραμμάτων-, η ακύρωση των περικοπών στις συντάξεις, αλλά και τα μέτρα στήριξης της κοινωνικής...
Το τέλος των μνημονίων, αρχή της ανεξαρτησίας μας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πώς θα αντιστρέψουμε το ρεύμα;
Η Ελλάδα μετατράπηκε σε ιστορικό παράδειγμα εσωτερικευμένου οριενταλισμού, αυτά τα χρόνια. Αλλά το ζήτημα είναι να μην αφοπλιστεί ιδεολογικά η Αριστερά με αυτές τις ανούσιες φιλολογίες περί κανονικότητας....
Πώς θα αντιστρέψουμε το ρεύμα;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας