Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Αισθηματική αγωγή

Η αλήθεια νίκησε την ιδεολογική παραποίηση

DREAMSTIME

Αισθηματική αγωγή

  • A-
  • A+

Ηταν αναγκαίοι οι ασυγκράτητοι εξτρεμισμοί για να νομιμοποιήσουμε έναν ισορροπημένο φιλελευθερισμό. Χρειάστηκε να φωνάξουμε στους δρόμους όπως παλιά, το όνομα του Χο Τσι Μιν (αλήθεια, ποιος τον θυμάται τώρα πια;), για ν’ ανακαλύψουμε στην καρδιά μας τον έρωτα για την Αμερική, χρειάστηκε να πιστέψουμε πως είμαστε προλετάριοι για να αισθανθούμε σχεδόν όλοι αστοί, χρειάστηκε να καταραστούμε τον ιμπεριαλισμό για ν’ απορρίψουμε τον Τρίτο Κόσμο και να ζητήσουμε τα πάντα «εδώ και τώρα», έστω και με δόσεις.

Σ’ αυτή την καθησύχαση της κοινής συνείδησης, σ’ αυτή την τρικυμισμένη αυτό-αναγνώριση, φυσικά δεν είναι όλα τέλεια. Αντίθετα, πολλά ενοχλούν. Οποιος είχε σκεφτεί πως ίσως ήρθε η στιγμή για την αναγέννηση ενός Εθνους (συνήθως έτσι πραγματοποιούνται αυτοί οι τοκετοί: ανάμεσα σε ελαφρότητες, βιαιότητες και τραγικές παρερμηνείες) βρίσκεται μπροστά σε μια χώρα που μπήκε στο ευρωπαϊκό club, δηλαδή στη Santa Sanctorum της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά ακόμη δεν ξέρει «τι» είναι κι «αν» είναι.

Αν μη τι άλλο, η αλήθεια νίκησε την ιδεολογική παραποίηση. Τέλειωσε η πολιτική, πολιτισμική, ψυχολογική μεταμφίεση, που είχε μεταμορφώσει μια κοινωνία καταναλωτών week ends και φοροφυγάδων, σε μια αδελφότητα ζητιάνων, σ’ ένα δικαστήριο αρχαγγέλων της Δικαιοσύνης ή σε μια συντεχνία μαιών της ιστορίας.

Επιτέλους, ξέρουμε αν όχι ποιοι είμαστε, τουλάχιστον πώς είμαστε. Τέλειωσαν τώρα πια οι εορταστικές εκδηλώσεις, αν και δεν τέλειωσε βέβαια ο φαρισαϊσμός, γιατί αυτός είναι ο αιώνας του μαζικού φαρισαϊσμού, κι ο λαϊκός φαρισαϊσμός είναι πιο βίαιος και ακαταμάχητος από τον θρησκευτικό.

Πριν από λίγο καιρό, διάβασα στην Ιταλία ένα θαυμάσιο και αγγελικό identikit ενός τίμιου επαγγελματία που θέλησε να παρουσιάσει τον τύπο του, ανθρωπολογικά άρτιου, «αριστερού».

Σύμφωνα με τον συγγραφέα (τον ιστορικό Σίλβιο Λανάρο), ο αριστερός (εργάτης, αγρότης, επαγγελματίας ή διανοούμενος), «…έχει μια προτίμηση για τις καθαρές και διακεκριμένες ιδέες, αλλά δεν υποφέρει επιρρήματα όπως “απολύτως” και επίθετα όπως “ανυπόφορος”. Επιθυμεί τα παιδιά του να συναναστρέφονται με φίλους διαφορετικής κοινωνικής προέλευσης, κι αν η τύχη τον φέρει σε διαφωνία με κάποιον, καταφέρνει να αποφύγει τη σύγκρουση και τη χυδαιότητα.

Είναι ερωτευμένος με την τάξη, πληρώνει τους φόρους (αν και διαμαρτύρεται για τον άνισο καταμερισμό τους) και περιμένει καρτερικά τη σειρά του στο νοσοκομείο […] Γι’ αυτήν του τη συμπεριφορά μπροστά στα μηδαμινά, καθημερινά συμβάντα της ζωής, αισθάνεται βαθιά περηφάνια».

Μα τι καλός που είναι αυτός ο αριστερός, που βρίσκει ανυπόφορο το επίθετο «ανυπόφορος»! Τι ευγενική ψυχή, τι αρχοντιά! Κι αν τον καλοκοιτάξουμε, έχει ένα savoir vivre και θα πρέπει να εκπλαγούμε για το πώς η αριστερή περηφάνια δεν κυριεύεται κι από τον τρόπο με τον οποίο φοράει τα timberlands ή την απέχθειά του ν’ ακούσει Πάολα αντί για Sting.

Μήπως υποστηρίζω ότι δεν έχει σημασία να είσαι ανεκτικός, να πληρώνεις φόρους, να περιμένεις στις ουρές και ν’ ακούς Sting; Δεν νομίζω.

Εκείνο που πιστεύω είναι πως το πάτωμα των καλών πράξεων πάνω στο οποίο άλλα ανθρωπολογικά μοντέλα περπατούν τώρα πια ανέμελα, για «τους εργάτες, τους αγρότες, τους επαγγελματίες και τους διανοούμενους της Αριστεράς» έγινε το ταβάνι των ιδανικών που εκστατικά θαυμάζουν.

Να είσαι αριστερός είναι ακόμη καλύτερα από το να έχεις ως ιδανικό τους αριστερούς. Οι αριστεροί, συνήθως, καλλιεργούν πολύ καλύτερα ιδανικά.

*Ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ

ΑΠΟΨΕΙΣ
Για την Ελλάδα της νέας εποχής, για την Αριστερά της εποχής μας
Τον Αύγουστο του 2018 ο κύκλος της δημοσιονομικής προσαρμογής έκλεισε. Η πρώτη μάχη κερδήθηκε. Για να ακολουθήσει η αμέσως επόμενη. Σκληρότερη. Η οικοδόμηση της Ελλάδας της νέας εποχής. Ανασηκώνοντας το κεφάλι...
Για την Ελλάδα της νέας εποχής, για την Αριστερά της εποχής μας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το προσωπικό ηθικό άθλημα και η πολιτική
Δεν γνωρίζω πόσοι στη χώρα αυτή, αλλά και διεθνώς, είχαν το προσωπικό ήθος να παραιτηθούν, λόγω πολιτικών και ηθικών διαφωνιών, από σημαντικότατη και σχεδόν μόλις αναληφθείσα υπουργική θέση, και να παραδώσουν...
Το προσωπικό ηθικό άθλημα και η πολιτική
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο νέος αγνώριστος γείτονας
Χάσαμε τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε αλλιώς, να δημιουργούμε σημασίες, αφού το εθνικό σπορ είναι πλέον η ατομιστική κριτικομανία και η εξιδανίκευση της απομυθοποίησης. Πλειοψηφία, κράτος, εκκλησία, κόμματα,...
Ο νέος αγνώριστος γείτονας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ενδέκατη θέση
Ερχόμαστε στην ουσία της μαρξικής ρήσης. Η ενδέκατη θέση δεν μας προτρέπει να κατέβουμε στους δρόμους αφήνοντας τη φιλοσοφία στην απραξία των φιλοσόφων. Είναι μια πρόταση που απευθύνεται στην ίδια τη φιλοσοφία...
Η ενδέκατη θέση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο Ρουβίκωνας και ο κοινωνικός κανιβαλισμός
Oπως γνωρίζουμε καλά από τις αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον των οροθετικών γυναικών και των χρηστών, παράλληλα με το κυνήγι των χρηστών από ομάδες των Εξαρχείων, ο ηθικός πανικός είναι ο προάγγελος της...
Ο Ρουβίκωνας και ο κοινωνικός κανιβαλισμός
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Αριστερά και ο ρεαλισμός
Η Αριστερά, όμως, γίνεται αντιπαθητική και εγκαλείται για υποκρισία έτσι και τολμήσει να προβάλει τον δικό της ρεαλισμό. Ακόμα πιο ενοχλητική καθίσταται όταν υπενθυμίζει πως ο δικός της ρεαλισμός δεν την...
Η Αριστερά και ο ρεαλισμός

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας