• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    26°C 21.2°C / 26.8°C
    2 BF
    50%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    24°C 21.4°C / 24.8°C
    3 BF
    72%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.9°C / 27.0°C
    3 BF
    69%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 21.9°C
    1 BF
    60%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.9°C / 21.9°C
    0 BF
    73%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    23°C 21.8°C / 23.2°C
    1 BF
    86%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    19°C 19.4°C / 19.4°C
    1 BF
    77%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    22°C 22.4°C / 22.4°C
    1 BF
    63%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    25°C 24.8°C / 28.2°C
    3 BF
    55%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    25°C 21.2°C / 24.9°C
    2 BF
    61%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 22.4°C / 24.9°C
    3 BF
    60%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 22.9°C / 22.9°C
    2 BF
    61%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.9°C / 25.9°C
    3 BF
    64%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.8°C / 21.9°C
    0 BF
    83%
  • Λαμία
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 21.5°C / 25.5°C
    1 BF
    60%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 25.4°C / 25.8°C
    3 BF
    39%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    22°C 20.8°C / 26.0°C
    0 BF
    58%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    24°C 23.8°C / 23.8°C
    1 BF
    59%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    23°C 21.7°C / 22.5°C
    1 BF
    93%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    19°C 19.1°C / 19.1°C
    0 BF
    77%
EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Αλήθεια, ποιο είναι το παλιό και πoιο το καινούργιο

  • A-
  • A+

Ένα από τα βασικά συνθήματα που ακούγεται εν όψει των επερχόμενων εκλογών του Σεπτέμβρη είναι “ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ” και το παλιό προφανώς δεν είναι μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που κατά περιόδους κυβερνούσαν τη χώρα. Το παλιό διαχέεται σε όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων και των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η αντιπολίτευση για διαφόρους λόγους δεν κυβέρνησε, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα εδραίωσαν το καθεστώς της κρατικής ασυδοσίας, της διαφθοράς, της προχειρότητας και της εκτεταμένης ανήθικης συναλλαγής.

Είχε όμως η αντιπολίτευση την πολυτέλεια να πιέζει και εκείνη προς τις δικές της λαϊκίστικες κατευθύνσεις, να εμφανίζει ηρωϊκό πρόσωπο, άφθαρτο από την πυρά της πολιτικής αποτυχίας στη διακυβέρνηση και στη διαχείριση μίας σύνθετης και πολύπλοκης κοινωνικής πραγματικότητας, έχοντας ως όπλο στη φαρέτρα της, μέχρι και σήμερα, γενικόλογα και αδοκίμαστα στην πράξη πολιτικά οράματα, παλιούς, ευσεβείς πόθους, βαπτισμένους στο νερό της πολυτάραχης ιστορικής μας ζωής, όπου η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατία, η πολιτική σταθερότητα και η βιώσιμη ανάπτυξη ποτέ δεν εγκαταστάθηκαν πραγματικά στη νεότερη ιστορία αυτού του τόπου. 

Όλες οι μετεμφυλιακές και μετα-χουντικές κυβερνήσεις ευθύνονται για την διόγκωση αυτού του τερατώδους, γραφειοκρατικού συστήματος, του πελατειακού και οικονομικά στρεβλού κράτους-φούσκα με την επίπλαστη ευημερία, το οποίο οι κυβερνώντες συντηρούσαν με ευλάβεια, προκειμένου να καλύπτουν τις ανευθυνότητες και τις ατασθαλίες τους, νεμόμενοι ανενόχλητοι τα προνόμια της εξουσίας και στηριζόμενοι σε ένα αυτονόητο – πλέον - και ευρύτατα διαδεδομένο καθεστώς σιωπηρής συναλλαγής με τα πλατιά λαϊκά στρώματα, τα οποία εκπαιδεύονταν με αυτό τον τρόπο να λειτουργούν με μία νοοτροπία ημι-παρανομίας και επιδίωξης της ατομικής επιβίωσης και ευημερίας.

Διότι και οι πολίτες, προκειμένου να επιβιώσουν σε αυτό το παράλογο, γραφειοκρατικό, ανεπαρκές, άδικο και ανίκανο να ελέγξει τη νομιμότητα σε όλους τους πολίτες κράτος, επικεντρώνονταν στην επιδίωξη μίας καλύτερης θέσης και ευνοϊκής μεταχείρισης μέσω πολιτικών διασυνδέσεων και ήταν έτοιμοι να εξαγοράσουν τις συνειδήσεις τους με αντάλλαγμα κάποιο βόλεμα ή μια εξυπηρέτηση, ενώ κάποιοι άλλοι επέλεγαν τη λύση μίας ηθικά γενικευμένης ανομίας και αδιαφορίας για τα κοινά. (Βλέπε π.χ. εκτεταμένη σε όλα τα παρακλάδια του κοινωνικού ιστού φοροδιαφυγή, υπερλειτουργία της κρυφής και της παράλληλης αγοράς, καταχρήσεις του δημοσίου χρήματος, καταπατήσεις δασών και αιγιαλών, αυθαίρετα κτίσματα, αξιοποίηση πολιτικών συγκυριών προς ίδιον όφελος, περιφρόνηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας, έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και οργάνωσης στην τοπική αυτοδιοίκηση, αδιαφορία για το περιβάλλον και κακομεταχείριση καθε τι κοινού, άρνηση της αξιολόγησης στους τομείς της κρατικής παραγωγικής μηχανής λόγω καχυποψίας, αλλά και λόγω παράδοσης, σύγχυση της ελευθερίας με την ελευθεριότητα και την ασυδοσία, κ.ά.). 

Με βάση τα παραπάνω, δεν μιλάμε πια μόνο για επίρριψη ευθυνών, αλλά για εγκατάσταση ενός ιδιόμορφου και διαχρονικού έθους πολιτειότητας με ορισμένα χαρακτηριστικά υποανάπτυξης, που έχει διαβρώσει τη σκέψη και δράση τόσο των πολιτευτών, που αναμφίβολα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης, αλλά, ως ένα μεγάλο βαθμό, και των πολιτών, που έμαθαν να βλέπουν το κράτος ως ανεξάντλητη πηγή πόρων και παροχών, ανεξάρτητα από τις δομές και τους μηχανισμούς της οικονομίας και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Σίγουρα δεν φταίνε γι’ αυτό οι πολίτες. Άλλοι αναπαρήγαγαν τις συνθήκες, άλλοι διαμόρφωναν τις υπάρχουσες εναλλακτικές, άλλοι τους εκπαίδευαν στο σχολείο του κοινωνικού στίβου.

Όμως και οι πολίτες, ζώντας μεσα σε ένα τέτοιο ανοργάνωτο και άδικο σύστημα, ποτέ δεν θα ψήφιζαν κάποιον που θα επιχειρούσε να σπάσει τον πολιτικό κύκλο των πελατειακών σχέσεων (θεωρώντας ότι δικαιούνται να διεκδικήσουν κάτι που η αντίπαλη παράταξη έχει ήδη χαρίσει στους οπαδούς της) ή να εφαρμόσει ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο για την πρόληψη δυσάρεστων μελλοντικών καταστάσεων με τίμημα την απώλεια ορισμένων «κεκτημένων» (όπως, π.χ, το ασφαλιστικό), για αυτό όλοι προτιμούσαν την αδράνεια, έχοντας μάθει ότι τα πράγματα μπορεί να αφήνονται να κυλούν από μόνα τους! 

Ποιος ήταν όμως και ο ρόλος της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα των κέντρων της «αμιγούς» αριστεράς όλα αυτά τα χρόνια; (Για να μη μιλήσουμε για το ρόλο των δυνάμεων της άκρας δεξιάς, που όλοι γνωρίζουμε από πού πηγάζει και πού καταλήγει ο καταγγελτικός τους λόγος).

Η πολιτική τους σκέψη και συμπεριφορά χαρακτηρίζονταν από μια παραταξιακή και μεροληπτική λογική του άσπρου-μαύρου και των παρωπίδων, της υπερπλούστευσης των προβλημάτων της οικονομίας, του μοτίβου της θυματοποίησης και της επίρριψης ευθυνών πάντοτε σε κάποιους «άλλους» με παράλληλη προώθηση ενός ανέξοδου επαναστατισμού, της αδυναμίας να δούν ενδιάμεσες αποχρώσεις και να επινοήσουν νέες μορφές διεκδίκησης, διαπραγμάτευσης και αγώνα, πέραν της κοντόφθαλμης στρατηγικής της επίδειξης της γροθιάς και της επαγγελίας, ακόμη και της απειλής, για μία βίαιη και εκ βάθρων ανατροπή του συστήματος και της αντικατάστασής του με ένα άλλο, που, όπως έχει δείξει η ιστορία, παραμένει ακόμη ένα ατελές, ανθρώπινο ιδεολογικό κατασκεύασμα. 

Ο κόσμος όμως χρειάζεται την ελπίδα, το μύθο, την αναμονή ενός θαύματος. Γι’ αυτό και σε περίοδο κρίσης τα αριστερά και τα κρυφο-φασιστικά εθνικοσοσιαλιστικά ρεύματα γίνονται πόλος έλξης των δυσαρεστημένων και αμέτοχων στα κοινά πολιτών.

Ο πάσης φύσεως μεσιανισμός τότε ανθεί και η ελπίδα ακουμπά ξανά στους ώμους ενός νεο-ανερχόμενου, άφθαρτου ακόμη ηγέτη, που έχει καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, να επικοινωνεί με αυτοπεποίθηση, με τη φρεσκάδα του καινούριου και με τη γλώσσα που έχει ανάγκη ο κόσμος.

Όσο και αν θεωρούμε σήμερα παλιό και το ΠΑΣΟΚ, ας μην ξεχνούμε ότι έτσι περίπου βίωσαν πολλοί τον ερχομό του ιδρυτή του.

Ως κάτι καινούριο. Λίγοι βέβαια από τους νέους θυμούνται σήμερα πώς άρχισε και πού κατέληξε αυτό που εμφανίζονταν ως ένα κεντρο-αριστερό κίνημα, μία ελπίδα ανατροπής του παρατεταμένου, από την εποχή του εμφυλίου μέχρι τη μεταπολίτευση, μονο-κομματικού καθεστώτος των διαφόρων αποχρώσεων της τότε κυρίαρχης δεξιάς παράταξης. 

Όμως οι άνθρωποι είτε ως άτομα είτε ως λαοί, είναι σε μεγάλο βαθμό δέσμιοι των συνθηκών και της προγενέστερης ιστορίας και εμπειρίας τους.

Σε αυτή τελικά καταλήγει να εντάσσεται και να αφομοιώνεται το καινούριο που, από το επίπεδο της θεωρίας, της ιδέας, και της – εκ των πραγμάτων - ασμίλευτης ακόμη πολιτικής, χρειάζεται να περάσει στο επίπεδο της πράξης και της αναμέτρησης με τη σκληρή πραγματικότητα. Έτσι, το νέο αναμιγνύεται με το παλιό και, εφόσον δεν υπάρξουν και άλλες, ευνοϊκές προϋποθέσεις στην οικονομία, στη διοίκηση και στον πολιτισμό, το αποτέλεσμα γίνεται καρικατούρα του νέου.

Είναι επίσης πολύ πιθανό να καταλήξει σε αποτυχία, καθώς θα δέχεται τις επιπτώσεις των παρενεργειών των απλουστευτικών λύσεων κατά την άσκηση της πολιτικής και της διαχείρισης των προβλημάτων, εξ αιτίας της απειρίας, της στενής αντίληψης των πραγμάτων, των υπερβολών του νεοφώτιστου, που προκαλούν με τη σειρά τους σφοδρές αντιδράσεις, αλλά και της απουσίας παράδοσης και στέρεης ιστορικής βάσης στους τομείς που υπόκεινται σε αλλαγές.

Έτσι, όσο ωραίο και αν ακούγεται το σύνθημα της αλλαγής και της κατατρόπωσης του παλιού, συχνά «οι καινούριοι», που έχουν καεί – και με το δίκιο τους πολλές φορές – «φυσούν και το γιαούρτι», καταφεύγουν και σε πρακτικές που διολισθαίνουν στην αυθαιρεσία, στο ρεβανσισμό, στο γκρέμισμα, αντί του εποικοδομητικού μετασχηματισμού θεσμών, στη μυωπική αντίληψη των πραγμάτων, στην παραφθορά του οράματος. 

Μετά την κατάρρευση του ανατολικού σοσιαλιστικού μπλοκ και την αποδυνάμωση του κομμουνιστικού παραδείγματος, με την Κίνα πρωτοπόρο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής και την ηγεσία της Κούβας να δέχεται χείρα φιλίας από εκείνους, που πριν από λίγο θεωρούσε άσπονδους εχθρούς, με τις γειτονικές μας, πρώην σοσιαλιστικές, χώρες να γίνονται πρόθυμοι δορυφόροι της Αμερικής και με την εμπλοκή της χώρας μας στο ευρύτερο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, η αριστερά χρειάζεται τον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς της, ώστε να μην βρεθεί πίσω από τις εξελίξεις αναμασώντας δόγματα του παρελθόντος, που ούτε ο ίδιος ο Μαρξ σήμερα θα υιοθετούσε.

Χρειάζεται τόλμη να υπερβεί τον ίδιο της τον παλιό εαυτό. Ο λαός σε περιόδους κρίσης έχει ανάγκη από ηγέτες, που είναι ικανοί να ξεφύγουν από την άκριτη και απροσάρμοστη επαναστατικότητα της μόνιμης αντιπολίτευσης και να αρπάξουν την πολιτική από τα κέρατα, απαλλαγμένοι από ιδεοληψίες των παλαιών πολιτικών καφενείων και του αριστερίστικου φονταμενταλισμού.

Τέτοιου είδους μαχητές μπορεί να βρει άνετα και στην άκρα δεξιά και στο αναχρονιστικό κόμμα του ορθόδοξου κομμουνισμού. Αρκετές πληγές όμως έχει συσσωρεύσει η χώρα μας από τις περιπέτειές της με την βίαιη ανάμειξη των ισχυρών ξένων δυνάμεων στον έλεγχο της πολιτικής κατάστασης του τόπου.

Αντίθετα, θέλει πολιτικούς που να νοιάζονται για αυτόν, να είναι με το μέρος των μικρομεσαίων και των αδυνάτων, να είναι έτοιμοι να πατάξουν τη διαφθορά, συγχρόνως όμως να διαθέτουν και τη γνώση, την οργάνωση και την από κάθε άποψη ετοιμότητα να δημιουργήσουν νέες προϋποθέσεις για την πολυπόθητη παραγωγική ανασυγκρότηση, σε όλους τους τομείς της οικονομίας και για την ειρηνική επανάσταση της δημιουργίας ενεργών πολιτών, της αειφόρου ανάπτυξης, της επινόησης ιδεών, της θετικής πρωτοβουλίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης και της πολιτιστικής δημιουργίας. 

Σε αυτή την ιστορική φάση που βρισκόμαστε, ο Τσίπρας ήταν η μεγάλη έκπληξη στην πολιτική σκηνή. Απογοητευμένος ο κόσμος από τα λάθη και το βίο των σωτήρων του ΠΑΣΟΚ, από τη μια πλευρά, και από το ανάλγητο πρόσωπο των δεξιών ηγετών από την άλλη, στράφηκε προεκλογικά στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας πως έστω και λίγα από αυτά που επαγγελλόταν να έκανε, θα ήταν όφελος για τους ίδιους και για τον τόπο. 

Η μεγάλη εμπιστοσύνη όμως και η πίστη του κόσμου στο πρόσωπο του Τσίπρα συντελέστηκε αμέσως μετά τις εκλογές, καθώς είδε τα πρώτα δείγματα σύνεσης και υπευθυνότητας στη διαχείριση των τυχών της καταχρεωμένης χώρας κατά τη διάρκεια της μάχης του με τους ισχυρούς εκπροσώπους των δανειστών.

Αισθάνθηκε περήφανος που μέσω του πολιτικού αυτού ακούστηκε η φωνή του. Τα λάθη του τα είδε μαζί του και ο λαός, μαζί του ακόμα κατανόησε τις δυσκολίες της σκληρής πραγματικότητας, γι’ αυτό και στάθηκε στο πλάι του, βλέποντας στο πρόσωπό του έναν άπειρο ακόμη, αλλά ειλικρινή σύμμαχο, που καταφέρνει να βγαίνει όρθιος και πιο σοφός από τη μάχη.

Έδειξε όμως και εμπιστοσύνη στο νέο αυτό ηγέτη, γιατί είχε τη γενναιότητα να αναθεωρήσει πολλά πράγματα και πρώτα από όλα, την ίδια τη στάση του απέναντι στην ιδέα της αναθεώρησης και της συναίνεσης και στην έννοια της διαπραγμάτευσης, την ώρα που οι σκληροπυρηνικοί και αντι-ευρωπαϊστές σύντροφοί του χαρακτήριζαν την εξέλιξή του αυτή περίπου ως προδοσία. 

Ένας πραγματικός ηγέτης καταφέρνει να συμπλέει με τη λαϊκή βούληση και να μιλά τη γλώσσα της. Δεν εμπιστεύεται όμως ο λαός το κομμάτι αυτό της αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει την απερισκεψία να παίζει την τύχη της χώρας κορώνα-γράμματα και μάλιστα χωρίς να διαθέτει κανένα σοβαρό σχέδιο για την επόμενη μέρα της εξόδου της από την Ευρωζώνη και τελικά από την Ευρώπη, χωρίς να έχει προετοιμαστεί για όλες τις πιθανές κινήσεις των παιχτών του διεθνούς χώρου, χωρίς κανένα σύμμαχο και υποστηριχτή, με ένα τόξο γειτονικών χωρών που είναι έτοιμες ανά πάσα στιγμή να αρπάξουν την ευκαιρία για να τη διαμελήσουν, μόλις φανεί η πρώτη σπίθα της αναταρραχής και η απογύμνωση της χώρας από κάθε προστασία, βρισκόμενη στο μάτι του κυκλώνα των ισχυρών.

Δεν εμπιστεύεται όσους στις μέρες μας μιλάνε για αυτάρκεια και για οικονομική ανάπτυξη που θα προέρχεται από πολιτικούς ανίδεους σχετικά με τους μηχανισμους της αγοράς και που παριστάνουν τους θαυματοποιούς με το μαγικό ραβδί, χωρίς ίχνος ρεαλισμού στον ορίζοντα. 

Καινούργιο λοιπόν δεν είναι μόνο προσπάθεια του Τσίπρα για απαλλαγή από το παλιό πολιτικό κυβερνητικό κατεστημένο, που θεσμοθετούσε για την προνομιακή και αντισυνταγματική αυτο-προστασία τους, ώστε να παραμένουν άτρωτοι και να μπορούν να ξεφεύγουν τον έλεγχο και την τιμωρία τους, συνεχίζοντας να εξαπατούν τον λαό, χωρίς καμιά συνέπεια.

Καινούριο είναι και η προσπάθειά σας να απαλλαγείτε από τις ιδεοληψίες της αριστερής πλατφόρμας που είναι ανεδαφική και ανέτοιμη να προσαρμοστεί στις νέες εξελίξεις, αφού είναι εγκλωβισμένη σε ξεπερασμένες λογικές.

Καινούριο ακόμα είναι να έχουμε πολιτικούς, που να διαθέτουν την απαιτούμενη γνώση και φαντασία, την κατάλληλη οργανωτική δύναμη και τις οικονομο-τεχνικές και πολιτικές δεξιότητες, με τις οποίες θα καταφέρουν και την κρίση να διαχειριστούν και την οικονομία να κινητοποιήσουν με νέες ιδέες, συντονισμένα.

Έτσι θα βοηθήσουν επίσης, ώστε και οι πολίτες να συνειδητοποιηθούν αλλάζοντας και εκείνοι νοοτροπίες, καταναλωτικές συνήθειες και συλλογικές συμπεριφορές μέσα από διαδικασίες έμπρακτης «πολιτιστικής επανάστασης» στο πλαίσιο μιας καλοσχεδιασμένης προσπάθειας μετασχηματισμού όλων των θεσμικών πεδίων που τις διαμορφώνουν: της εκπαίδευσης, της οικογένειας, των ΜΜΕ, των οικονομικών, πολιτιστικών και περιβαλλοντικών φορέων της χώρας. 

Ας ελπίσουμε ότι η κρίση θα γίνει απαρχή για μία νέα αφύπνιση και ότι ο νέος ηγέτης που τόσο πολύ εμπιστεύθηκε ένα μεγάλο μέρος του λαού, να καταφέρει να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες, γιατί κανένας κούκος δεν φέρνει μόνος την Άνοιξη.

Ήδη ο λαός μας έχει αρχίσει, μέσα στην κρίση, να δείχνει πρόθυμος να συμβάλει με πρωτοβουλίες στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της αλληλεγγύης. Του λείπει μόνο ο εμνευσμένος και ικανός ηγέτης και ενορχηστρωτής. 

*Ομ. Καθηγητής Παν/μίου Αθηνών 

www.adraptis.com 

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μια (ρευστή) αιωνιότητα και έξι χρόνια
Τα τελευταία έξι χρόνια οι μετακινήσεις των ψηφοφόρων από μικρό κόμμα σε άλλο μικρό κόμμα είναι μεγαλύτερες από τις μετακινήσεις από το ένα κόμμα εξουσίας στο άλλο.
Μια (ρευστή) αιωνιότητα και έξι χρόνια
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αντι-ΣΥΡΙΖΑ λογική και παράκρουση
Οποια ευρωπαϊκή πολιτική δύναμη κι αν είναι κυβέρνηση αυτή την εποχή, είναι αναγκαστικά δεσμευμένη με ένα «μνημόνιο», είτε ανήκει στη Δεξιά είτε στην Αριστερά. Η διαφορά βρίσκεται στον τρόπο εφαρμογής και στα...
Αντι-ΣΥΡΙΖΑ λογική και παράκρουση
ΑΠΟΨΕΙΣ
Επιστροφή στο μαντρί, η κατάλληλη ευκαιρία;
Ο δεύτερος μυστακοφόρος, μετά τον Αβέρωφ, και μεταβατικός με fast track διαδικασίες πρόεδρος της Ν.Δ. φαίνεται να κατορθώνει το αδιανόητο. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προτιμήσει να συγκυβερνήσει με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι,...
Επιστροφή στο μαντρί, η κατάλληλη ευκαιρία;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Γιατί δεν θα πάω να ψηφίσω...
Εχω να ψηφίσω κάτι χρόνια... Ούτε τώρα θα πάω. Δεν μ’ ενδιαφέρει να διαλέξω κανέναν απ’ όσους μου ζητάνε ψήφο «εμπιστοσύνης», «αλλαγής», «απαλλαγής», «ευθύνης», «καταδίκης», «τιμωρίας», «διαμαρτυρίας», κι ό,τι...
Γιατί δεν θα πάω να ψηφίσω...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ποιος φοβάται τη νεολαία
Σύμφωνα με τις αποφάσεις της απερχόμενης κυβέρνησης οι νέοι που την 1η Ιανουαρίου 2015 συμπλήρωσαν το 18ο έτος της ηλικίας τους δεν θα ψηφίσουν στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Μια τέτοια απόφαση, παρά...
Ποιος φοβάται τη νεολαία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Πωλείται φόβος
Η τραγική κατάσταση στην οποία η χώρα έχει περιέλθει, τα αδιέξοδα της πολιτικής που εφαρμόζεται αλλά και η άρνηση παραδοχής των νέων μέτρων που η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να λάβει, οδήγησαν εδώ και καιρό τη...
Πωλείται φόβος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας