• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    4°C 1.4°C / 5.7°C
    3 BF
    69%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    5°C 3.0°C / 5.7°C
    5 BF
    37%
  • Πάτρα
    Αραιές νεφώσεις
    8°C 6.6°C / 9.0°C
    4 BF
    50%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    4°C 2.9°C / 3.8°C
    3 BF
    30%
  • Αλεξανδρούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    3°C 2.9°C / 2.9°C
    5 BF
    56%
  • Βέροια
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C 2.3°C / 3.7°C
    3 BF
    37%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    -1°C -0.6°C / 0.1°C
    3 BF
    29%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    3°C 2.9°C / 2.9°C
    2 BF
    39%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    8°C 6.6°C / 8.8°C
    6 BF
    74%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 1.2°C / 4.9°C
    6 BF
    70%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 5.5°C / 6.4°C
    7 BF
    67%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 1.8°C / 4.7°C
    3 BF
    56%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    8°C 7.9°C / 7.9°C
    2 BF
    46%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C 3.4°C / 4.5°C
    4 BF
    38%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    5°C 2.8°C / 5.5°C
    3 BF
    52%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 9.8°C / 9.8°C
    5 BF
    53%
  • Χαλκίδα
    Ασθενής ομίχλη
    2°C 1.6°C / 5.4°C
    2 BF
    86%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 5.3°C / 6.0°C
    3 BF
    39%
  • Κατερίνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    3°C 3.1°C / 4.7°C
    3 BF
    46%
  • Καστοριά
    Ελαφρές νεφώσεις
    -2°C -1.7°C / -1.7°C
    3 BF
    41%

Η πίστη δεν έρχεται από το θαύμα αλλά το θαύμα από την πίστη (Ντοστογιέφσκι)

  • A-
  • A+

Ιλιάς. Ραψωδία Ε` στ. 1-417.

Η Αθηνά ευλόγησε τον Διομήδη και του χάρισε περισσότερο θάρρος, δύναμη και αυτοπεποίθηση. Ο ανδρείος Διομήδης ένιωθε να τον αγκαλιάζει η δόξα και ο θαυμασμός των Αργείων για τα κατορθώματα του.

Το κράνος κι η ασπίδα του το φως αντανακλούσαν και έλαμπαν σαν το λαμπρό φθινοπωριάτικο άστρο που λούζεται μες στα νερά τ` Ωκεανού του μέγα και λάμπει κι ακτινοβολεί κι ο κόσμος το θαυμάζει.

Ο Διομήδης πεζός αντιμετώπισε δύο Τρώες που έκαναν επέλαυση με άρμα εναντίον του. Ήταν οι γιοι του Δάρη που ήταν ιερέας στο ναό του Ηφαίστου. Οι γιοι του ιερέα Δάρη, ο Φηγεύς και ο Ιδαίος, γνώριζαν άριστα όλες τις πολεμικές τέχνες.

Σταθήκανε απέναντι από τον Διομήδη. Σταμάτησαν το άρμα τους και ο Φηγέας ρίχνει με δύναμη τ` ακόντιο στον άφοβο Διομήδη. Στον ώμο τον τραυμάτισε και ξώφαλτσα τον βρήκε. Αστραπιαία έριξε κοντάρι ο Διομήδης και τον Φητέα έστειλε στου Άδη τα παλάτια. Έπεσε από το άρμα του φαρδύς πλατύς στο χώμα κι ο αδελφός του έτρεξε να φύγει να γλυτώσει. Παράτησε τον αδελφό και το νεκρό κορμί του, παράτησε και τ` άρμα του το όμορφα φτιαγμένο. Καθώς με φόρα έτρεχε τη ζήση να γλυτώσει τον σκέπασε ο Ήφαιστος με σκοτεινή ομίχλη και έτσι γλύτωσε αυτός με του θεού τη δράση. Ο Διομήδης έλυσε τ` άλογα απ` το άρμα και στους συντρόφους τα `δωσε στα πλοία να τα πάνε.

Οι Τρώες ταραχτήκανε μ` αυτά που είδαν να κάνει ο ατρόμητος Διομήδης. Σκότωσε τον Φηγέα ενώ ο αδελφός του Ιδαίος εξαφανίστηκε μέσα σ` ένα μαύρο νέφος. Η θεά Αθηνά έπιασε το χέρι του Άρη και του είπε θυμωμένη:

«Άρη μου καστροχαλαστή, αντροφονιά στις μάχες, αχ Άρη, Άρη ανίκητε που τους πολέμους θέλεις, εσύ τους Τρώες βοηθάς κι εγώ με τους Αργείους, μάχομαι, και τους βοηθώ τον πόλεμο να πάρουν. Στο τέλος θα νικήσουνε αυτοί που θέλει ο Δίας, γι` αυτό λέω να φύγουμε μήπως με μας θυμώσει ο σεβαστός πατέρας μας ο νεφεληγερέτης».

Η Αθηνά πήρε τον θεό του πολέμου Άρη στις όχθες του Σκαμάνδρου ποταμού για ανάπαυση και αναψυχή. Ο πόλεμος άναψε πάλι και ο Αγαμέμνων σκότωσε τον αρχηγό των Αλιζώνων, Οδίον. Το ακόντιο του Ατρείδη άφησε στον τόπο τον Οδίο που έπεσε με βρόντο που έκαναν τα βαριά του άρματα.

Ο Ιδομενεύς ο κρητικός εφόνευσε τον Φαίστο από μια πόλη εύφορη που την ελέγαν Τάρνη και ήταν γιος του ξακουστού του Βώρου Μαιονίδη. Την ώρα που ο άμοιρος ανέβαινε στο άρμα ο Ιδομενέας πέταξε το φονικό κοντάρι και κάτω τον εξάπλωσε χωρίς πνοή στα στήθια. Τα ρούχα και τα άρματα του πήρανε αμέσως και έμεινε θεόγυμνος και άψυχος στο χώμα.

Ο Μενέλαος σκότωσε τον Σκαμάνδριο, γιο του Στρόφιου, που ήταν ονομαστός κυνηγός εκπαιδευμένος από την ίδια την θεά του κυνηγιού την Άρτεμη να μην του ξεφεύγει κανένα θήραμα. Ο Μενέλαος πέταξε το κοντάρι του και πέτυχε τον Σκαμάνδριο στην πλάτη. Η λόγχη διαπέρασε το σώμα του και βγήκε από το στήθος παίρνοντας του τη ζωή. Έπεσε άψυχος στη γη με δυνατό βρόντο που έκαναν τα χάλκινα άρματα του. Ο Μηριόνης φόνευσε τον Φέρεκλο γιο του σπουδαίου καραβομαραγκού Αρμονίδη τον οποίο αγαπούσε πολύ η Αθηνά που πάντα προστάτευε του καλούς μαστόρους. Αυτός έκτισε τα καράβια των Τρώων που τόσες συμφορές τους φέρανε. Ο Μέγης θανατώνει τον γιό του Αντήνορα, Πήδαιο. Ο Ευρύπυλος Ευαιμονίδης σκότωσε τον θείο Υψήνορα το γιο του ανδρείου Δολοπίωνα που ήταν ιερέας του Σκάμανδρου και ο λαός τον τιμούσε σαν θεό. Έτσι με τον θάνατο να κυριαρχεί στο πεδίο της μάχης περνούσε η ώρα πλημμυρισμένη στο αίμα. Ο Διομήδης σαν σίφουνας και σαν φουσκωμένο ασυγκράτητο ποτάμι περιφερόταν με μανία στα δυο στρατεύματα. Όπως το ξεχειλισμένο νερό του ποταμού παρασύρει φράχτες και αναχώματα έτσι και ο Διομήδης παρέσυρε τα πάντα στο πέρασμα του. Ο Πάνδαρος ο γιος του Λυκάονος τον σημάδεψε με το τόξο του και τον τραυμάτισε στον δεξιό ώμο. Ο Διομήδης ζήτησε από τον Σθένελο να του σύρει το βέλος από τον ώμο. Καθώς ο Σθένελος τράβηξε το βέλος γέμισε ο τόπος αίματα. Ο Διομήδης με βροντερή φωνή παρακαλά την Αθηνά λέγοντας: « Ω κόρη του αφέντη Δία, εσύ που βοήθησες τόσο τον πατέρα μου στην ανελέητη μάχη, βοήθησε με να τσακίσω με το κοντάρι μου το σώμα του Πάνδαρου που με τραυμάτισε και υπερηφανεύεται πως τέλειωσαν οι ώρες που θα χαίρομαι τον φωτεινό ήλιο». Η Αθηνά άκουσε τη δέηση του τραυματισμένου ήρωα και του πρόσφερε άμεση ανακούφιση και θάρρος λέγοντας του:

« Πολέμα Διομήδη μου τους Τρώες δίχως φόβο και να `σαι σίγουρος πολύ πως κουβαλάς στα στήθη την άφταστη παλληκαριά του κύρη σου Τυδέα. Τον πόνο και την σκοτεινιά απ` το βαρύ σου τραύμα , ξέχνα τα, φρόντισα εγώ, να γίνεις σαν και πρώτα, ατρόμητος και γίγαντας στης μάχης τις ανάγκες. Μη χτυπηθείς με τους θεούς που τύχει και βρεθούνε εδώ για να στηρίξουνε των Τρώων τον αγώνα. Σε τούτο κάνε εξαίρεση μην τύχει κι έρθει η κόρη του Δία η πεντάμορφη πλανεύτρα Αφροδίτη. Αυτήν να μην τη λυπηθείς χτύπα την με τα όπλα που έχεις τα ανίκητα, κάνε την να πονέσει».

Η Αθηνά απομακρύνθηκε αφού μίλησε στον Διομήδη και εκείνος προχώρησε και έφτασε στην πρώτη- πρώτη γραμμή του στρατεύματος για να κτυπηθεί, όσο γίνεται πιο γρήγορα με τους Τρώες. Σαν λιοντάρι έμοιαζε που με τεράστιο άλμα πέρασε την ψηλή μάντρα με πρόβατα και στη στιγμή κατασπάραξε και σκότωσε πολλά και πάλι με τεράστιο άλμα ξαναπέρασε τη μάντρα και έφυγε αφήνοντας έντρομα τα ζώα και τον βοσκό που δεν μπόρεσε να τα προφυλάξει τα ζώα του από το λυσσασμένο, άγριο θεριό που το τραύμα του το έκανε πολύ πιο επιθετικό. Σκότωσε τους αρχηγούς Αστύνοο και Υπείρονα. Με το φονικό κοντάρι του έστειλε τον ένα στον Άδη κτυπώντας τον στο στήθος και τον άλλο με το σπαθί, του έκοψε το νήμα της ζωής. Μετά, τρομάζοντας κι ο ίδιος με την ορμή του έριξε στη γη άψυχους τους διαλεχτούς γιους του ονειρομάντη Ευρυδάμα τους γενναίους Άβαντα και Πολύιδο. Η φονική μηχανή στην οποία έχει μεταμορφωθεί ο τραυματισμένος, λεοντόκαρδος Διομήδης δεν σταματά να θανατώνει επίλεκτους από το στράτευμα των Τρώων. Σειρά για να χάσουν τη ζωή τους από τον ασυγκράτητα Διομήδη έχουν οι νεαροί γιοι του Φαίνοπα. Ο Ξάνθος και ο Θόων. Κατόπιν σκότωσε τους γιους του Πρίαμου, τον Χρομίο και τον Εχέμμονα που τους κτύπησε μέσα στο άρμα τους και τους έριξε ξέπνοους στο χώμα. Με μανία ο Διομήδης τους πήρε στολές, όπλα και άλογα. Τα έδωσε στους βοηθούς του να τα πάνε στα πλοία τους. Ο Αινείας παρατηρούσε τον Διομήδη να εξολοθρεύει τους Τρώες και αμέσως αναζήτησε τον Πάνδαρο τον ισόθεο γιο του Λυκάονα. « Πάνδαρε που είναι το ανίκητο σου τόξο και οι φτερωτές σου σαΐτες; Κανείς δεν είναι καλύτερος τοξότης από σένα. Τι κάθεσαι; Στόχευσε τον ασυγκράτητο Διομήδη πριν μας ξεκάνει όλους»

Ο Πάνδαρος απάντησε στα λόγια του Αινεία. « Σοφέ μου γέροντα καλέ πανάξιε Αινεία καθώς θωρώ τον μαχητή που θέλεις να ξεκάνω σκέφτομαι μήπως άνθρωπος δεν είναι αυτός που βλέπω παρά θεός ανίκητος που μάχεται με λύσσα και όλους όσους συναντά αμέσως τους σκοτώνει. Το κράνος, η ασπίδα του, τα δυνατά του άτια, η φορεσιά και η θωριά είναι του Διομήδη μα σίγουρα κάποιος θεός δίπλα του παραστέκει και βέλη δεν τον πιάνουνε τ` ακόντια ξεφεύγουν. Το βέλος που του έριξα τον τρύπησε στον ώμο και νόμισα πως τη ζωή του πήρα και στον Άδη τον έστειλα να είναι πια, στα ασφοδελά λιβάδια. Όμως αυτός ανίκητος παλεύει σαν λιοντάρι και τους καλούς συντρόφους μας στέλνει στον Κάτω Κόσμο. Δεν έχω άρμα ν` ανεβώ να σύρω να τον φτάσω, δεν άκουσα τις συμβουλές του αγαπητού πατέρα του πάνσοφου Λυκάονα και να `μαι δίχως άρμα με όλες τις ελπίδες μου να έχω στις σαΐτες και στο καλό το τόξο μου που όμως δεν μπορέσαν τη νίκη να μου φέρουνε σ` αυτήν εδώ τη μάχη».

Ο Αινείας είπε με θυμό στον Πάνδαρο ν` αφήσει τα πολλά λόγια, ν` ανέβει στο δικό του άρμα και να ορμήσουν στον Διομήδη. Συμφώνησαν το άρμα με τα έξυπνα άλογα, που γνώριζαν καλά τον τόπο, να το κυβερνά ο Αινείας και ο Πάνδαρος να βρει τον τρόπο να κτυπήσει θανάσιμα τον ασυγκράτητο Διομήδη. Τους είδε ο Σθένελος και φώναξε στον Διομήδη: « Τυδείδη φίλε ατρόμητε πρόσεξε γιατί έρχονται με φόρα να σε κτυπήσουν. Ο Πάνδαρος ο γιος του Λυκάονος που είναι άριστος τοξότης και ο Αινείας γιος του Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης. Έρχονται προς εσένα με το καλοφτιαγμένο άρμα τους. Σπεύσε να προστατευτείς γιατί η ζωή σου κινδυνεύει. Ο Διομήδης κοιτώντας τον Σθένελο με λοξό βλέμμα του είπε:

« Δεν φεύγω, ούτε κρύβομαι μ` αρέσει να παλεύω από την πρώτη τη γραμμή κανένα δεν φοβάμαι, κανένα εγώ δε σκιάζομαι, δεν κάνω βήμα πίσω. Η Αθηνά η πρόμαχος εμένα προστατεύει και μέχρι ζω θα πολεμώ τους Τρώες να σκοτώνω. Σθένελε λέω και τους δυο αυτούς να τους ξεκάνω και κοίτα αν συμβεί αυτό τα άλογα να πάρεις και να πας στους Αχαιούς. Είναι αυτά τα άλογα απ` τον Κρονίδη Δία που χάρισε στον βασιλιά τον Τρώα για τον γιό του, τον Γανυμήδη που κρατά στον Όλυμπο ο Δίας. Τέτοια σπουδαία άλογα δε βρίσκονται στον κόσμο και αν τα αποκτήσουμε όλοι θα μας δοξάζουν».

Ο Πάνδαρος εκσφενδόνισε το κοντάρι του προς τον Διομήδη. Το ακόντιο τρύπησε την ασπίδα του Τυδείδη και έφτασε μέχρι τον προστατευτικό θώρακα χωρίς να τραυματίσει τον Διομήδη.

Φώναξε τότε ο Πάνδαρος όλοι να τον ακούσουν: «Σε τρύπησα σκληρόκαρδε ζωή δεν έχεις πλέον». Και πήρε την απάντηση αμέσως του Τυδείδη: « Αστόχησες ω Πάνδαρε και τώρα ετοιμάσου τη ζήση ν` αποχωριστείς με τα δικά μου όπλα και με το αίμα σου σπονδή στον Άρη να προσφέρω». Πέταξε το κοντάρι του ο τρομερός Τυδείδης, και φρόντισε η Αθηνά στο στόμα να τον εύρη και του κόψε τη γλώσσα του και κάτω τον ξαπλώνει, χωρίς πνοή, χωρίς μιλιά, χωρίς ψυχή στο σώμα. Έπεσε και βροντήξανε με βρούχο τ` άρματα του. Με την ασπίδα πήδηξε και το μακρύ κοντάρι από το άρμα το βαρύ ο ήρωας Αινείας και έσπευσε να μην πάρουνε το σώμα του Πανδάρου οι Αχαιοί πολεμιστές. Ουρλιάζοντας πλησίασε το άψυχο το σώμα μα ο Διομήδης πρόλαβε και σήκωσε μια πέτρα που δεν θα μπόραγαν μαζί δυο άντρες να σηκώσουν. Μ` αυτόν το λίθο κτύπησε τον άτυχο Αινεία φαρδύ πλατύ τον έριξε κάτω στο μαύρο χώμα. Η Αφροδίτη η θεά, του Δία η θυγατέρα αμέσως έτρεξε κοντά στον γιο της τον Αινεία. Με θέρμη τον αγκάλιασε κι αόρατο τον κάνει να του γλυτώσει τη ζωή απ` των εχθρών τα βέλη. Τα άλογα τα όμορφα ο Σθένελος αρπάζει όπως του είπε λίγο πριν ο κραταιός Τυδείδης. Στον Δηίπυλο τα έδωσε στα πλοία να τα πάει.

Ο Διομήδης είχε δει την Αφροδίτη και καθώς είχε την άδεια από την Αθηνά να την κτυπήσει, τη σημαδεύει και την κτυπά με το κοντάρι του στο τρυφερό της χέρι. Η λόγχη του ακόντιου τρύπησε τον θεϊκό της πέπλο, που τον είχαν υφάνει οι Χάριτες, και την τραυμάτισε στην παλάμη. Το αίμα των θεών που το λένε Ιχώρ είναι άφθαρτο και παντοτινό.

Ψωμί και οίνο οι θεοί ποτέ δεν δοκιμάζουν γιατί αυτές οι δυο τροφές είναι για τους ανθρώπους. Η Αφροδίτη πόνεσε, τον ένιωσε τον πόνο και φώναξε μ` απόγνωση να την ακούσουν όλοι. Παρέδωσε τον Κούρο της τον σεβαστό Αινεία στον Φοίβο τον Απόλλωνα κι εκείνος τον καλύπτει με πέπλο που `ναι αόρατο για να το προστατεύσει απ` των εχθρών του τις βολές. Καθώς η Κύπρις έφευγε φώναξε ο Διομήδης: « Φύγε από τον πόλεμο θεά και πήγαινε να ξεγελάς τις όμορφες γυναίκες».

Η Αφροδίτη φεύγει από το πεδίο της μάχης με δυνατούς πόνους. Στην ασφαλή φυγή της την βοηθά η Ίριδα η ανεμοπόδαρη. Ζητά από τον Άρη που ξαποστάζει λίγο από την αντάρα του πολέμου να της δώσει το φτερωτό άρμα του να επιστρέψει στον Όλυμπο να περιποιηθούν το τραύμα της. Ο Άρης της έδωσε το άρμα του και εκείνη ανέβηκε στο αμάξι μαζί με την θεά Ίριδα που κρατούσε τα γκέμια των αλόγων. Με μιας φτάσανε στον Όλυμπο. Η Ίριδα ξέζεψε τα άλογα και τους έβαλε ταγή να φάνε. Η Αφροδίτη έπεσε στα γόνατα της μητέρας της Διώνης που αγκάλιασε με αγάπη και λαχτάρα την κόρη της.

«Κόρη μου, όμορφη θεά, του έρωτα Κυρία, ποιος τόλμησε απ` τους θεούς στο χέρι να σε βλάψει;»

«Μάνα μου αγαπημένη μου το τραύμα αυτό που βλέπεις δεν μου έκανε θεός αλλ` ο θνητός Διομήδης, την ώρα που προσπάθησα να πάρω από τη μάχη το γιο μου, τον Αινεία μου που `ταν τραυματισμένος. Δεν το χωράει το μυαλό αυτό που μου συνέβη που τόλμησε ένας θνητός εμένα να κτυπήσει. Κάτι μας ξέφυγε εδώ και οι θνητοί κτυπάνε τους πολυσέβαστους θεούς που είναι πάνω απ` όλους.».

Η Διώνη η σεβαστή θεά, τότε της αποκρίθηκε: « Κόρη μου κάνε υπομονή και άντεξε τους πόνους. Δεν είναι λίγοι οι θεοί που δώσανε αγώνες και βάσανα περάσανε, σκληρές δοκιμασίες που οι θνητοί τους φέρανε με τα καμώματα τους. Αλλά και οι αθάνατοι ποτέ δεν συμφωνούμε να είμαστε υπάκουοι με τις βουλές του Δία. Ποτέ μας δεν τα βρίσκουμε στις θεϊκές συνάξεις»

Όσο για τον Διομήδη, αγαπημένη κόρη μου που τόλμησε να σε λαβώσει πρέπει να γνωρίζει ότι όποιος θνητός τα έβαλε με τους αθάνατους θεούς είχε γρήγορο και κακό τέλος. Αυτόν τον παρότρυνε σ` αυτήν την ανόσια πράξη η Γλαυκομάτα Αθηνά, από μόνος του, αυτός ο άμυαλος, δεν θα τολμούσε μια τέτοια πράξη». Μετά η Διώνη ακούμπησε το λαβωμένο χέρι της κόρης της και έγινε αμέσως καλά.

Σχόλια.

ἀστέρ' ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα
λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος ὠκεανοῖο· στ. 5-6.

Ίδιο με του φθινόπωρου το άστρο το λουσμένο από το ρέμα το γοργό τ` Ωκεανού του μέγα που σαν φανεί φωτοβολεί και λάμπει μες στη νύχτα.

Το άστρο του φθινοπώρου είναι ο Σείριος, ο λαμπρότερος αστέρας του νυχτερινού ουρανού, ο οποίος, όμως, στο βόρειο γεωγραφικό πλάτος της Ελλάδας εμφανίζεται στον νυχτερινό ουρανό τον Αύγουστο θεραπεύοντας τα κυνικά καύματα.

τῆς γάρ τοι γενεῆς ἧς Τρωΐ περ εὐρύοπα Ζεὺς
δῶχ' υἷος ποινὴν Γανυμήδεος, στ.265-266.

Κρατούν από τη γενιά που τους χάρισε ο Δίας σαν αντίδωρο για τον Γανυμήδη.

δὲ Κύπριν ἐπῴχετο νηλέϊ χαλκῷ, στ. 330.

Κύπρις = Κυπρία, από την Κύπρο. Ένα από τα ονόματα της Αφροδίτης που σύμφωνα με μια μυθολογική παράδοση καταγόταν από την Πάφο της Κύπρου, όπου λατρευόταν με μεγάλες τιμές.

πολλοὶ γὰρ δὴ τλῆμεν Ὀλύμπια δώματ' ἔχοντες
ἐξ ἀνδρῶν χαλέπ' ἄλγε' ἐπ' ἀλλήλοισι τιθέντες. στ. 383- 384.

γιατί όσοι θεοί ζούμε στα Όλύμπια παλάτια ταλαιπωρηθήκαμε ενίοτε
από τους θνητούς και φιλονικούμε μεταξύ μας για τις υποθέσεις τους.

 

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.

2*. Αφιερωμένο στην αγαπητή φίλη και συνάδελφο Φλώρα Καταλειφού.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΑΠΟΨΕΙΣ
Νότος ήτανε κι έπαψε. Ζουμπουλιά Σαλούστρο- Ντακανάλε
Κάθισαν όλοι σκεπτικοί, και με μεγάλη λύπη ενώ ο Αγαμέμνονας όρθιος τους μιλούσε με μαύρα δάκρυα πολλά σαν νερομάνα βρύση που ρίχνει σκοτεινά νερά σε βράχο ριζωμένο.
Νότος ήτανε κι έπαψε. Ζουμπουλιά Σαλούστρο- Ντακανάλε
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ει θεοί εισί κακοί, ουκ εισί θεοί (Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις)
Λυπήθηκαν οι Τρώες που έπρεπε να σταματήσουν την επέλαση τους λίγο πριν νικήσουν τους εχθρούς τους. Αντίθετα οι Αχαιοί πήραν μια ανάσα με τον ερχομό της νύκτας.
Ει θεοί εισί κακοί, ουκ εισί θεοί (Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις)
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αιδώς Αργείοι!
Δία πατέρα λυπήσου μας. Ήμουν πάντα ευσεβής απέναντι σου. Σε όλους τους βωμούς που βρήκα στο δρόμο μου μέχρι εδώ, σου πρόσφερα λαμπρές θυσίες. Βοήθα μας τρανέ θεέ μη μας εγκαταλείπεις».
Αιδώς Αργείοι!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Φωνή λαού, οργή θεού
Ο Ζευς φόρεσε τη χρυσή του πανοπλία και ανέβηκε στο θεϊκό του άρμα που έσερναν χαλκοπόδαρα γρήγορα σαν τον άνεμο, άλογα με χρυσές χαίτες. Τα άλογα πέταξαν ανάμεσα στη γη και στα αστέρια τ` ουρανού.
Φωνή λαού, οργή θεού
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τοις τολμώσιν η τύχη ξύμφορος: Η τύχη είναι με τους τολμηρούς (Θουκυδίδης) 
Οι Τρώες όταν βλέπουν τον Έκτορα και τον Πάρη ξανά στη μάχη παίρνουν θάρρος και επιβάλλουν την τρομερή τους δύναμη στους αμυνόμενους Αχαιούς.
Τοις τολμώσιν η τύχη ξύμφορος: Η τύχη είναι με τους τολμηρούς (Θουκυδίδης) 
ΑΠΟΨΕΙΣ
Όταν συγκρούονται δύο αντίπαλοι φέρει την ευθύνη ο εξυπνότερος (Γκαίτε)
«Άντρες γενναίοι και οι δυο, ατρόμητοι λεβέντες, τη μάχη αμέσως πάψετε πριν πέσετε στο χώμα ξέπνοοι και χωρίς ζωή στα άψυχα κορμιά σας».
Όταν συγκρούονται δύο αντίπαλοι φέρει την ευθύνη ο εξυπνότερος (Γκαίτε)

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας