• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 9.8°C / 14.1°C
    4 BF
    56%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    8°C 6.5°C / 9.9°C
    5 BF
    50%
  • Πάτρα
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 5.0°C / 11.5°C
    3 BF
    73%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    8°C 3.9°C / 7.7°C
    2 BF
    63%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    8°C 7.9°C / 10.7°C
    2 BF
    57%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 6.0°C / 9.4°C
    2 BF
    43%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    2°C 2.4°C / 5.1°C
    4 BF
    65%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 6.3°C / 6.3°C
    2 BF
    70%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    15°C 13.3°C / 15.8°C
    4 BF
    64%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 8.9°C / 8.9°C
    2 BF
    81%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 12.7°C / 14.8°C
    4 BF
    48%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 9.7°C / 9.7°C
    6 BF
    69%
  • Κεφαλονιά
    Θύελλα
    15°C 14.9°C / 14.9°C
    4 BF
    51%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 8.4°C / 8.9°C
    3 BF
    66%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 6.5°C / 7.7°C
    3 BF
    75%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 15.8°C / 15.8°C
    2 BF
    51%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 9.2°C / 12.5°C
    4 BF
    59%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 10.3°C / 10.5°C
    2 BF
    51%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 8.7°C / 9.4°C
    2 BF
    50%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 5.5°C / 5.5°C
    1 BF
    79%
Just Stop Oil via AP

Τελικά τι αξίζει περισσότερο, η Τέχνη ή η Ζωή;

  • A-
  • A+

«Σας ενδιαφέρει περισσότερο η προστασία ενός πίνακα ή η προστασία του πλανήτη και των ανθρώπων μας;»

«Αξίζει περισσότερο από το φαγητό; Αξίζει περισσότερο από τη δικαιοσύνη;»

Αυτές τις ερωτήσεις έκαναν οι 2 νεαρές κλιματικές ακτιβίστριες οι οποίες έριξαν ντοματόσουπα στα Ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ στην Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο την προηγούμενη εβδομάδα, προκαλώντας ανάμεικτες αντιδράσεις σε εκατομμύρια κόσμο. Η δράση έγινε viral και αναπαράχθηκε από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης παγκόσμια. Όπως δήλωσαν οι ακτιβίστριες γνώριζαν ότι υπήρχε προστατευτικό γυαλί και η πρόθεσή τους δεν ήταν να καταστρέψουν τον πίνακα, κάτι το οποίο έχει αξιοσημείωτη σημασία στην αποδόμηση της δράσης τους και στην αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας της.

Η δράση των ακτιβιστριών μπορεί να μην προκάλεσε υλικές φθορές στο έργο προξένησε όμως τεράστιες αντιδράσεις από μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Απαράμιλλη οργή, θυμός, χλευασμοί και αυθαίρετες αναλογίες όπως Ταλιμπάν και Ναζί χρησιμοποιήθηκαν από εξοργισμένους σχολιαστές για να χαρακτηρίσουν τις δύο νεαρές ακτιβίστριες, ενώ στο Tik Tok ξεφύτρωσαν αμέσως απίστευτες θεωρίες συνωμοσίας όπως ότι οι ακτιβίστριες έχουν χρηματοδοτηθεί από βιομηχανία πετρελαίου για να στρέψουν το κοινό ενάντια στις διαμαρτυρίες για το πετρέλαιο.

Η κυβέρνηση του ΗΒ αψηφώντας τις προεκλογικές της δεσμεύσεις για επίτευξη καθαρών μηδενικών εκπομπών αλλά και την προειδοποίηση του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας ενέκρινε νέες άδειες σε εταιρείες ορυκτών καυσίμων γεγονός το οποίο πυροδότησε κλιμάκωση των ακτιβιστικών δράσεων. Σε μια προσπάθεια να περιορίσει τις έντονες διαμαρτυρίες προσπαθεί επίσης να εισαγάγει αυστηρότερες κυρώσεις για συγκεκριμένες μορφές δράσεων όπως αυτές των Just Stop Oil και Extinction Rebellion, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν ως «Wokerati που διαβάζουν Guardian και τρώνε τόφου» από την πρώην υπουργό Εσωτερικών Suella Braverman την προηγούμενη εβδομάδα στο Κοινοβούλιο.1 Ωστόσο, πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει ότι το 66% των πολιτών του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει τη μη βίαιη άμεση δράση των κλιματικών ακτιβιστών όπως αναφέρει o Guardian.2

Μπορεί αρχικά να φαίνεται ότι η τέχνη, η ντοματόσουπα και η κλιματική κρίση έχουν ελάχιστη σχέση μεταξύ τους όμως η τέχνη έχει χρησιμοποιηθεί ως μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας αρκετές φορές και έχει μακρά ιστορία. Το 1913-14, Βρετανές σουφραζέτες βανδάλισαν πολλούς πίνακες, συμπεριλαμβανομένου του περίφημου Rokeby Venus του Velasquez, ως απάντηση στην προσπάθεια της κυβέρνησης να καταστείλει το έργο της ηγέτιδας τους Emmeline Pankhurst. Η λογική τους ήταν ότι αν η κυβέρνηση επρόκειτο να καταστρέψει τις γυναίκες, θα καταστρέψουν την τέχνη που απεικονίζει γυναίκες.

Οι πολυάριθμες δράσεις των ακτιβιστών στο Λονδίνο και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ωστόσο είναι ειρηνικές και σπάνια προκαλούνται υλικές φθορές. Αξίζει να σημειωθεί πως μέχρι τη δράση στα Ηλιοτρόπια του Βαν Γκογκ, λίγες από αυτές προκάλεσαν έντονο παγκόσμιο δημόσιο ενδιαφέρον ή αντιδράσεις. Τον Μάιο, κλιματικός ακτιβιστής έριξε τούρτα σε ένα από τα πιο δημοφιλέστερα έργα τέχνης του πλανήτη στην Μόνα Λίζα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο συγκεκριμένος πίνακας αποτέλεσε στόχο πολιτικών ακτιβιστών. Τον Ιούνιο, ακτιβιστές της Just Stop Oil κόλλησαν τις παλάμες τους στο My Heart's in the Highlands του Horatio McCulloch στην Πινακοθήκη και Μουσείο Τέχνης Kelvingrove στη Γλασκώβη. Από τότε, τα μέλη της ομάδας έχουν επαναλάβει παρόμοιες δράσεις σε περίπου μισή ντουζίνα έργα τέχνης. Ακτιβιστές στην Ιταλία και τη Γερμανία στόχευσαν τα έργα των Sandro Botticelli και Pablo Picasso. Τον Σεπτέμβριο το Big Ben βάφτηκε λευκό, η Scotland Yard πορτοκαλί, ενώ καθημερινά πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμες παρόμοιες δράσεις. Στις 23 Οκτωβρίου, ακτιβιστές από τη γερμανική περιβαλλοντική ομάδα Last Generation πέταξαν πουρέ πατάτας σε έναν από τους πίνακες της διάσημης σειράς Haystacks του Monet, στο Μουσείο Barberini στο Πότσνταμ. Την προηγούμενη εβδομάδα δύο ακτιβιστές ανέβηκαν στην γέφυρα Queen Elizabeth II και ανάγκασαν να κλείσει η διάβαση επί 36 ώρες εμποδίζοντας τον εφοδιασμό πετρελαίου στο Κέντ και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Πριν λίγες μέρες δύο ακτιβιστές έριξαν τούρτα στο κέρινο ομοίωμα του Βασιλιά Καρόλου στο Μουσείο Tussauds.

Η δράση με τα Ηλιοτρόπια όμως ήταν αυτή η οποία συγκέντρωσε περισσότερη προσοχή από όλες τις άλλες διαμαρτυρίες τους μαζί. Ίσως επειδή λίγα έργα τέχνης παγκοσμίως είναι τόσο γνωστά και μπορούν να προκαλέσουν άμεση συναισθηματική απόκριση.

Η πολιτική ανυπακοή και ο ακτιβισμός με μορφή άμεσης δράσης μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικά από ό,τι πιστεύουμε.

Αν θέλουμε να σπάσουμε τη γνωστική ασυμφωνία και να επιτύχουμε ουσιαστική συστημική αλλαγή, χρειαζόμαστε την κοινωνική αναταραχή με τη μορφή άμεσης δράσης καθώς ωθεί τους ανθρώπους να αμφισβητούν παγιωμένες συνήθειες, επιλογές τρόπου ζωής και ανοίγουν τον πολιτικό διάλογο. Τέτοιες δράσεις μπορεί να σοκάρουν το ευρύ κοινό, όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η υλοποίηση τους προϋποθέτει αρετές όπως αλτρουισμό, θάρρος, ανιδιοτέλεια και προσωπική υπέρβαση του φόβου που υπάρχει σε κάθε άτομο πριν από οποιαδήποτε συνειδητή πράξη πολιτικής ανυπακοής. Το θάρρος είναι το πρωταρχικό μέσο με το οποίο οι άνθρωποι εξυψώνονται από την ατομικιστική, απομονωμένη και υλιστική ύπαρξή τους. Ο ακτιβισμός με μορφή άμεσης δράσης προσελκύει την προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του κοινού ενώ ταυτόχρονα μπορεί να αποτελέσει έμπνευση για ενεργούς ακτιβιστές, οι οποίοι πρωτοστατούν στους αγώνες των νέων κοινωνικών κινημάτων. Ακτιβιστές της XR ,της Animal Rebellion, της Just stop oil και του Insulate Britain αμφισβητούν τα όρια του αποδεκτού και ακολουθούν στρατηγική σταδιακής κλιμάκωσης. Αυτές οι στρατηγικές έχουν σκοπό την άσκηση συλλογικής δράσης για να διαταράξουν την κανονική λειτουργία της κοινωνίας προκαλώντας το status quo. Εκτοξεύουν τη συζήτηση για τα κλιματικά ζητήματα και ανυψώνουν τη συλλογική συνείδηση.

Το παράθυρο Overton

Τακτικές άμεσης δράσης και πολιτικής ανυπακοής στηρίζονται και σε θεωρίες της κοινωνικής και πολιτικής επιστήμης. Το παράθυρο Overton δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό ακτιβιστή και κοινωνιολόγο Joseph P. Overton και περιγράφει την διαδικασία αλλαγής της αντίληψης της κοινής γνώμης έτσι ώστε οι ιδέες που κάποτε θεωρούνταν ακραίες και ριζοσπαστικές να γίνονται αποδεκτές μακροπρόθεσμα. Το παράθυρο του Όβερτον είναι στην ουσία ένα παράθυρο δυνατοτήτων που λειτουργεί κλιμακωτά και καθορίζει το εύρος των ιδεών και των πολιτικών δυνατοτήτων που η κοινωνία είναι πρόθυμη να αποδεχθεί.

Η μετατόπισή του δεν συνεπάγεται την πρόταση ακραίων μέτρων ώστε άλλες, λιγότερο ακραίες, ιδέες να φαίνονται λογικές επιλογές. Απλώς παρατηρεί πώς οι ιδέες μπαίνουν και βγαίνουν από το πολιτικό προσκήνιο και καταδεικνύει ότι η κινητοποίηση για τη συμμετοχή της κοινής γνώμης έχει τη δύναμη να αλλάξει πολιτική. Για παράδειγμα, οι πολιτικοί είναι περιορισμένοι στις πολιτικές που μπορούν να υποστηρίξουν και διστάζουν να κάνουν αλλαγές που δεν θεωρούνται αποδεκτές από την ευρύτερη κοινωνία. Ωστόσο, αυτό που θεωρείται στο παρόν αποδεκτό, νόμιμο ή παράνομο μπορεί να αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Με αυτόν τον τρόπο, το παράθυρο είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο και ευέλικτο, αλλά, ανά πάσα στιγμή οι επιλογές που εμπίπτουν στο παράθυρο του Overton είναι πιθανόν να γίνουν πραγματικότητα.

Είναι πλέον σαφές ότι διάφορες τακτικές ακτιβισμού μπορούν να προκαλέσουν μετατοπίσεις. Επιστήμονες μελέτησαν τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες μεταξύ 2006 και 2020 διαπίστωσαν ότι οι διαμαρτυρίες άμεσης δράσης «μπορούν να έχουν σημαντικό αντίκτυπο στην αναδιάρθρωση των συζητήσεων και στην εισαγωγή ζητημάτων στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα». Η θεωρία του παραθύρου Overton μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς οι ιδέες και οι απόψεις σε όλη την κοινωνία μπορούν να αλλάξουν και να επηρεάσουν τις πολιτικές αποφάσεις. Το παράθυρο είναι ουσιαστικά μια περιγραφή, όχι μια τακτική, μπορεί να αλλάξει ή να διευρυνθεί και συνήθως κινείται αργά με την πάροδο του χρόνου, αλλά μπορεί να αλλάξει γρήγορα ως απάντηση σε μεγάλες κοινωνικές κρίσεις. Η κλιματική κρίση αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή της ανθρωπότητας ενώ ο ίδιος ο Overton πίστευε ότι η άσκηση πίεσης με ακραίες θέσεις/δράσεις είναι πιο αποτελεσματική στην αλλαγή της κοινής γνώμης.

Ποιος είναι ο «σωστός» τρόπος διαμαρτυρίας;

Αξίζει να τεθεί το ερώτημα, κυρίως επειδή η απάντηση δεν δόθηκε κατά την επίκριση του γεγονότος. Παρόλο που η ανησυχία του κοινού για την κλιματική κρίση έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια και ενώ οι περιβαλλοντικές ομάδες ζητούν αλλαγή πολιτικής εδώ και δεκαετίες, πολύ λίγα φαίνεται να αλλάζουν. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι πάνω από το 78% των ανθρώπων αναφέρει κάποιο βαθμό «οικολογικού άγχους» ενώ τα νεαρά άτομα φαίνεται να επηρεάζονται πιο πολύ, με το 60% να δηλώνει ότι αισθάνεται «πολύ ανήσυχο» ή «εξαιρετικά ανήσυχο». Όσο οι κυβερνήσεις δεν παίρνουν αποτελεσματικά μέτρα για να εξασφαλίσουν την βιωσιμότητα του πλανήτη, τόσο το κλιματικό άγχος διογκώνεται σε όλες τις δημογραφικές ομάδες. Παράλληλα ο ακτιβισμός γίνεται όλο και πιο πρωτότυπος και ριζοσπαστικός με όλο και περισσότερους νέους να συμμετέχουν.

Σε αντίθεση με άλλα τρέχοντα και ιστορικά κοινωνικά ζητήματα η ανταπόκριση της ανθρωπότητας στην κλιματική κρίση είναι μοναδικά ευαίσθητη στο χρόνο. Στην Ανθρωπόκαινο γεωλογική εποχή είναι ορατή πλέον η απειλή μιας πλανητικής βιολογικής-οικολογικής καταστροφής την οποία θα έχει προκαλέσει το ανθρώπινο είδος. Παρά τις δυσοίωνες επιστημονικές προβλέψεις είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος γενικά δυσκολεύεται να κατανοήσει μακροπρόθεσμους κινδύνους. Έχουμε την τάση να δίνουμε προτεραιότητα σε πιο άμεσα και απτά προβλήματα, επομένως η γλώσσα που περιβάλλει την κλιματική κρίση με αναφορές σε μακρινές ημερομηνίες όπως το 2030 και το 2050, δεν υποδηλώνει την αίσθηση της αμεσότητας στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Ωστόσο ο χρόνος τελειώνει!!

Μόλις φέτος η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή δήλωσε:

«Οποιαδήποτε περαιτέρω καθυστέρηση στη συντονισμένη προληπτική παγκόσμια δράση για την προσαρμογή και τον μετριασμό της κλιματικής κρίσης θα κλείσει γρήγορα το παράθυρο ευκαιρίας που τώρα έχουμε για να εξασφαλίσουμε ένα ασφαλές και βιώσιμο μέλλον για όλους».

Ποιός είναι τελικά ο «σωστός» τρόπος διαμαρτυρίας; Οι καθιστικές διαμαρτυρίες, οι αποκλεισμοί των δρόμων, οι παρεμβάσεις σε δημόσιες υποδομές, οι επιστολές και τα petition πέφτουν στο κενό, ενώ οι στοχευμένες ελαφρές υλικές ζημιές σε εταιρείες πετρελαίου και σε κτηνοτροφικές μονάδες συγκεντρώνουν ελάχιστη προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης. Ακόμα και όταν άνθρωποι “θυσιάστηκαν” στα περισσότερα μέσα ενημέρωσης δεν αναφέρθηκε καν το γεγονός, ενώ άλλα παρουσίασαν τα άτομα αυτά ως ψυχικά και συναισθηματικά ασταθή. Στις 22 Απριλίου (Ημέρα της Γης) του τρέχοντος έτους, ο κλιματικός ακτιβιστής Wynn Bruce αυτοπυρπολήθηκε στα σκαλιά του Ανωτάτου Δικαστηρίου, σε μια τελευταία πράξη διαμαρτυρίας. Παλαιότερα, τον Απρίλιο του 2018, ο David Buckel, δικηγόρος και περιβαλλοντικός ακτιβιστής, αυτοπυρπολήθηκε στο Prospect Park στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Σε email που έστειλε ο Buckel στα μέσα ενημέρωσης πριν πεθάνει, έγραψε:

«Οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη αναπνέουν τώρα ανθυγιεινό αέρα από ορυκτά καύσιμα και πολλοί πεθαίνουν από πρόωρους θανάτους ως αποτέλεσμα -- ο πρόωρος θάνατός μου από ορυκτά καύσιμα αντανακλά αυτό που κάνουμε στον εαυτό μας».

Νεοφιλελευθερισμός Κλιματική Κρίση και Τέχνη

Οι ακτιβιστές των οργανώσεων αυτών υποστηρίζουν ότι η ειρήνη μπορεί να κερδηθεί μόνο με αγώνα ενάντια στα «τρία κακά» τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό και τον μιλιταρισμό, πάντα στα πλαίσια του κανόνα της μη βίας. Η κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη είναι θεμελιώδεις πυλώνες της κλιματικής δικαιοσύνης. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ενεργειακή κρίση και η αλλαγή της γεωπολιτικής ισορροπίας έχει τρομερές επιπτώσεις στις ζωές μας καθημερινά αλλά και στον πλανήτη. Βιώνουμε μια συνολική υποτίμηση της ίδιας της εγγενούς αξίας της ανθρώπινης ζωής.

Οι ριζικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) συνεπάγουν ελάχιστη κρατική επέμβαση, ιδιωτικοποιήσεις, αύξηση πληθωρισμού, μονοπώλια, μαζική ανεργία κ.α.

Όσον αφορά το περιβάλλον, ο νεοφιλελευθερισμός έχει συνδεθεί με την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση κρατικών ή κοινών πόρων ιδιοκτησίας όπως τα δάση, το νερό και η βιοποικιλότητα, την απορρύθμιση και τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για περιβαλλοντική διαχείριση, την απελευθέρωση του εμπορίου και των επενδύσεων και τη μεταφορά της περιβαλλοντικής διαχείρισης σε μη κυβερνητικούς φορείς.

Σε αυτό το "σύστημα" η τέχνη έχει μετατραπεί σε προέκταση της καπιταλιστικής εξουσίας και ιδεολογίας καθώς μουσεία και γκαλερί χρησιμοποιούνται από εταιρείες ορυκτών καυσίμων για “artwashing”. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες δωρίζουν είτε έργα τέχνης, είτε τεράστια χρηματικά ποσά σε μουσεία και χώρους τέχνης με αντίτιμο την αναγνώριση της εγκυρότητας των αποτρόπαιων πρακτικών τους και την αποδοχή τους από το κοινό. Μέσω οικονομικών δικτύων του παγκόσμιου εμπορίου και της φοροαπαλλαγής, η τέχνη είναι πλέον συνυφασμένη με τον παγκόσμιο εταιρικό καπιταλισμό και τις εταιρείες ορυκτών καυσίμων. Ο ρόλος της να λειτουργεί ως ασπίδα για τις πιο άθλιες πρακτικές καταστροφής του πλανήτη την καθιστά δικαιολογημένα θεμιτό στόχο του κλιματικού και πολιτικού ακτιβισμού.

Τι θα σήμαινε λοιπόν η απώλεια ενός σπουδαίου πίνακα του οποίου η αναφερόμενη αξία των 81 εκατομμυρίων δολαρίων προέρχεται όχι μόνο από την ομορφιά και την ιστορική του σημασία, αλλά από τις βαθιά καπιταλιστικές, αδιάφανες πρακτικές του χρηματιστηρίου της τέχνης - σε έναν πολιτισμό που δεν θα υπάρχει;

Η προοπτική της απώλειας, που αποφεύχθηκε, μας επιτρέπει να αντιμετωπίσουμε σοβαρά τον βαθμό στον οποίο ως κοινωνία απορρίπτουμε συλλογικά και υποβαθμίζουμε την κλιματική κρίση. Οι αντιδράσεις αντανακλούν την βαθιά παθολογία των μοντέρνων κοινωνιών μας και επιβεβαιώνουν την αλήθεια του μηνύματος των ακτιβιστριών και την αποτελεσματικότητα της δράσης τους. Όλοι μας σήμερα απολαμβάνουμε δικαιώματα τα οποία κατοχυρώθηκαν από προηγούμενες γενιές, θαρραλέων και κυρίως νέων ατόμων που αμφισβήτησαν το status quo και έφεραν κοινωνικές αλλαγές. Αυτό λοιπόν που τρανά αναδεικνύεται από όλη τη συζήτηση είναι η συλλογική μας αδιαφορία στα πραγματικά προβλήματα της καπιταλιστικής μετανεωτερικής κοινωνίας μας.

Τέλος, εάν εξοργιζόμαστε στην προοπτική να χάσουμε πολιτιστικά αντικείμενα, ίσως θα πρέπει να αρχίσουμε να εξοργιζόμαστε με τον καθημερινό βανδαλισμό του περιβάλλοντος καθώς πλησιάζουμε ολοταχώς προς την «έκτη μαζική εξαφάνιση» του γήινου βιόκοσμου: μιας πλανητικής κλίμακας καταστροφής η οποία ήδη σηματοδοτείται από ακραία καιρικά φαινόμενα, την εξαφάνιση των ειδών, την καταστροφή τροπικών δασών, την ερημοποίηση, την εξάλειψη των πόρων και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Αντί λοιπόν να επικρίνουμε τους νέους που προσπαθούν να μας αφυπνίσουν στην πραγματικότητα της κλιματικής κρίσης του πλανήτη μας και κληρονομούν τα συντρίμμια μας, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε με ποιους τρόπους εμείς μπορούμε να ενισχύσουμε τον αγώνα τους.

* Ακτιβίστρια | BA in English studies. MA Animal Welfare, Ethics and the Law


1 "Wokerati" (μίξη του woke +‎ literati αργκό, υποτιμητικό) που διαβάζουν Guardian και τρώνε τοφού (δηλαδή τους κλιματικούς και βίγκαν ακτιβιστές).

2 Στη δημοσκόπηση, που διεξήχθη από την Omnisis, το 68% των ανθρώπων δήλωσε ότι εμπιστεύεται περισσότερο τους Εργατικούς για την προστασία και τη βελτίωση του περιβάλλοντος, με το 32% να υποστηρίζει τους Συντηρητικούς. Τέλος, κατά 75% αντιτάχθηκαν στις νέες εξόρυξεις πετρελαίου. Στην δημοσκόπηση συμμετείχαν 1382 άτομα στις 20 Οκτωβρίου και ο αριθμός αυτός σταθμίζεται σε έναν εθνικά αντιπροσωπευτικό πληθυσμό. Η Omnisis είναι μέλος του British Polling Council.

 

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΕΥΡΩΠΗ
Και το «Κορίτσι με ένα μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» στο στόχαστρο ακτιβιστών
Ο διάσημος πίνακας του Γιοχάνες Βερμέερ, που εκτίθεται στο Μουσείο Μαουριτσχάους στη Χάγη, δεν φαίνεται ευτυχώς να έχει υποστεί ζημιά, ανέφεραν ολλανδικά μέσα ενημέρωσης.
Και το «Κορίτσι με ένα μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» στο στόχαστρο ακτιβιστών
ΑΠΟΨΕΙΣ
Προτομές που έμειναν στην Ιστορία της Τέχνης. Προτομές που δεν έγιναν ποτέ. Προτομές χαρακτήρων
Προτομή. (Bust) Η προτομή είναι  γλυπτική αναπαράσταση του άνω μέρους του ανθρώπινου σώματος. Η λέξη έχει την ετυμολογία της από το...
Προτομές που έμειναν στην Ιστορία της Τέχνης. Προτομές που δεν έγιναν ποτέ. Προτομές χαρακτήρων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο μεταφυσικός κόσμος του Αριστοτέλη και η Pittura Metafisica του De Chirico
«Η τέχνη πρέπει να μοιάζει μ` ένα μοιραίο δίχτυ, που πιάνει πάνω στο πέταγμα, όχι σπάνιες πεταλούδες, αλλά μυστηριώδεις στιγμές τις οποίες δεν προσέχει ο απλός άνθρωπος, είτε από αφηρημάδα, είτε από...
Ο μεταφυσικός κόσμος του Αριστοτέλη και η Pittura Metafisica του De Chirico
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αθήνα 1917: «Ομάδα Τέχνη»
Στην Ελλάδα μέσα στον Α` Παγκόσμιο πόλεμο είχαμε τα εγκαίνια μιας ομαδικής έκθεσης που διοργάνωσε η «Ομάδα Τέχνη» τα Χριστούγεννα του 1917 στην αίθουσα του « Ελεύθερου Τύπου» της Αθήνας.
Αθήνα 1917: «Ομάδα Τέχνη»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το τελευταίο αντίο στην ιέρεια της μόδας και της πολιτικής ανυπακοής
Ο θάνατός της Βίβιαν Γουέστγουντ πυροδότησε ένα κύμα συλλυπητηρίων από ανθρώπους στον κόσμο της μόδας, της μουσικής, της πολιτικής και ακτιβιστές.
Το τελευταίο αντίο στην ιέρεια της μόδας και της πολιτικής ανυπακοής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας