• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 19.2°C / 25.1°C
    2 BF
    59%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.3°C / 22.7°C
    4 BF
    68%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    22°C 19.0°C / 22.7°C
    1 BF
    68%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    13°C 12.9°C / 12.9°C
    0 BF
    94%
  • Αλεξανδρούπολη
    Θύελλα
    22°C 20.7°C / 21.9°C
    2 BF
    73%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    19°C 16.0°C / 19.4°C
    2 BF
    62%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    12°C 12.4°C / 13.7°C
    1 BF
    94%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    19°C 18.7°C / 18.7°C
    1 BF
    84%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    24°C 22.7°C / 25.2°C
    3 BF
    68%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    25°C 22.3°C / 24.9°C
    2 BF
    61%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.8°C / 23.8°C
    3 BF
    78%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.7°C / 20.7°C
    4 BF
    62%
  • Κεφαλονιά
    Σποραδικές νεφώσεις
    24°C 24.1°C / 24.1°C
    3 BF
    66%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    17°C 17.3°C / 17.3°C
    0 BF
    75%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    21°C 17.8°C / 21.7°C
    2 BF
    71%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    24°C 24.3°C / 24.8°C
    3 BF
    74%
  • Χαλκίδα
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 18.8°C / 24.3°C
    0 BF
    79%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 19.3°C / 21.6°C
    2 BF
    82%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.7°C / 22.7°C
    2 BF
    54%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    14°C 14.1°C / 14.1°C
    0 BF
    87%
IHA via AP
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πολιτικο-στρατιωτικός εκφοβισμός

  • A-
  • A+

Από το 1963, χρονολογία κατά την οποία ως πρωτοετής Δόκιμος πέρασα την πύλη της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, μέχρι και την αποστρατεία μου το 2005 από τη θέση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού, είχα την ευκαιρία να ζήσω από κοντά σχεδόν όλες τις εκφάνσεις, διακυμάνσεις και αποχρώσεις των τουρκικών απειλών και προκλήσεων. Από την εισβολή στην Κύπρο, το... αβύθιστο «Χόρα», τα Ίμια, τις αντιδικίες στον εναέριο -και όχι μόνο- χώρο του Αιγαίου και, φυσικά, τις άπειρες απειλητικές δηλώσεις εναντίον των διαφόρων κυρίαρχων δικαιωμάτων μας. Συνακόλουθα, είχα τη δυνατότητα να διαπιστώσω και το πόσο επιδερμικές ήταν οι αντιδράσεις των Ευρωπαίων και Αμερικανών φίλων και συμμάχων μας και βέβαια πόσο ατελέσφορες ήταν οι αντίστοιχες ελληνικές.

Σήμερα, 17 χρόνια μετά την τελευταία ενεργό εμπλοκή μου με τις ελληνοτουρκικές διενέξεις και παρακολουθώντας τις εξελίξεις στις τηλεοπτικές ειδήσεις και εκπομπές, αισθάνομαι ότι παίζεται το ίδιο και απαράλλαχτο έργο επί τουλάχιστον 59 συναπτά χρόνια. Η Τουρκία παρενοχλεί, απειλεί και προβοκάρει και η Ελλάδα επικαλείται διεθνείς συνθήκες και δίκαια, εξοπλίζεται δαπανηρά και επιζητεί την κατανόηση των δυτικών δυνάμεων. Με τη σύγχρονη ορολογία θα λέγαμε ότι υφιστάμεθα ένα χρόνιο πολιτικο-στρατιωτικό μπούλινγκ (bullying, δηλαδή εκφοβισμό) και το χειρότερο είναι ότι μοιρολατρικά έχουμε αποδεχτεί αυτήν τη μεμψιμοιρία και τον απεχθή ρόλο του θύματος.

Είναι μια κατάσταση πραγματικά ανάξια της υπόστασης της χώρας μας και είναι απορίας άξιον πόσα ακόμη χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρις ότου αντιληφθεί η ελληνική πολιτικο-διπλωματική ηγεσία ότι η Δύση σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να περιθωριοποιήσει μία σύμμαχο στο ΝΑΤΟ χώρα, με τη γεωφυσική θέση, την έκταση, τον αυξανόμενο πληθυσμό και τη στρατιωτική οντότητα της Τουρκίας.

Δεν το έκανε σε καμία ιστορική περίοδο, δεν το έκανε όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο, δεν το έκανε όταν η Τουρκία διαφοροποιήθηκε από τη Δύση στις κυρώσεις προς τη Ρωσία και φυσικά δεν θα το κάνει ούτε τώρα, ούτε ποτέ, για χάρη της Ελλάδας. Όσο κι αν αυτό πληγώνει την εθνική μας υπερηφάνεια, πρέπει κάποτε να αναγνωρίσουμε το «ειδικό βάρος» που έχει η Τουρκία για τη Δύση. Αντίθετα, η Ελλάδα, ως διαρκώς αμυνόμενη και παραπονούμενη, μοιραία έχει οδηγηθεί να αρκείται σε ανούσιες υποστηρικτικές δηλώσεις, σε αμφιβόλων προθέσεων περιστασιακούς συμμάχους και να πληρώνει πανάκριβα εξοπλιστικά προγράμματα, ευελπιστώντας ότι αυτά αφενός θα αποθαρρύνουν τις τουρκικές παρενοχλήσεις και αφετέρου ότι θα εξασφαλίσουν κάποια, έστω και ασήμαντη, υποστήριξη από τις προμηθεύτριες αμυντικού υλικού χώρες.

Ουτοπιστικές θεωρήσεις, βασιζόμενες στην άποψη ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Και μπορεί αυτή η θεώρηση να έχει κάποια βάση, αλίμονο όμως εάν με αυτό το σκεπτικό επαναπαύεται και πορεύεται η εξωτερική μας πολιτική. Αλίμονο εάν η κυβέρνηση τρέφει την αυταπάτη ότι σε μία απευκταία σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση δεν θα βρεθούμε τελείως μόνοι μας. Ίσως με κάποιους συμπαθούντες ρητορικούς υποστηρικτές, ίσως και με κάποιους όψιμους συμβιβαστές, αλλά ουσιαστικά μόνοι μας. Η περίπτωση της Ουκρανίας, όσο και εάν δεν ταυτίζεται με τα ελληνοτουρκικά, εντούτοις αποτελεί ένα δείγμα της εγωκεντρικής αντίληψης και των υλιστικών προτεραιοτήτων από τις οποίες διέπονται οι αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας.

Για την ελληνική λοιπόν εξωτερική πολιτική, κυρίαρχο ζητούμενο θα πρέπει να είναι η με κάθε μέσο λείανση και εξομάλυνση των απαιτητικών αιχμών της Τουρκίας, οι οποίες συνιστούν και το όλο υπόβαθρο των διαρκών προκλήσεων. Η νηφαλιότητα και ο ρεαλισμός που προϋποθέτει η ενάσκηση της εξωτερικής πολιτικής δεν μπορεί ποτέ να ταυτίζονται δημόσια με τους λαϊκισμούς των ΜΜΕ περί τρελού και παράφρονα Τούρκου ηγέτη. Είναι πασίδηλο και πασιφανές ότι πλέον απαιτείται μια νέα προσέγγιση, γιατί η τακτική που ακολουθούμε τα τελευταία τουλάχιστον 100 χρόνια δεν έχει αποδώσει και παραμένουμε τα θύματα των εκάστοτε τουρκικών διαθέσεων.

Σε πολλές περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί ότι ένας αρκετά αποτελεσματικός τρόπος για να αντιστραφεί ο ρόλος του θύματος και του θύτη είναι η επιθετική διάθεση του θύματος, και όχι απαραίτητα η ένοπλη. Οι διεκδικήσεις δεν αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων και ισχυρών, όλοι μπορούν να τις προβάλλουν, στο μέτρο φυσικά των δυνατοτήτων τους. Ισως είναι λοιπόν καιρός και η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική να πάψει να εδράζεται πάνω στο αμυντικό δόγμα του πώς να αντιδρούμε κάθε φορά στην τουρκική προκλητικότητα και να αναγάγει την πολιτική τακτική της στο εάν και πώς θα αντιδράσει η Τουρκία σε μια ελληνική –και «προκλητική» για την Τουρκία– διεκδίκηση.

Έχω παρακολουθήσει άπειρες τηλεοπτικές αναλύσεις κατά τις οποίες η, λογικά θεμιτή, επιθυμία της Τουρκίας να αποκτήσει ευρύτερη θαλάσσια υπόσταση, η περίφημη θεωρία της «γαλάζιας πατρίδας», κρίνεται ως πρόκληση εναντίον της Ελλάδας, προφανώς ως απειλή οικειοποίησης μέρους των διεθνών υδάτων του Αιγαίου. Από κανέναν όμως αναλυτή δεν έχω ακούσει ότι η θεωρία της «γαλάζιας πατρίδας» αυτομάτως καταρρέει για την περιοχή του Αιγαίου απλά και μόνο εάν η Ελλάδα ασκήσει το καθ’ όλα διεθνώς νόμιμο δικαίωμά της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα πέραν των 6 ναυτ. μιλίων.

Εντούτοις, και παρότι η Ελλάδα διαθέτει αυτό το πλεονέκτημα, το οποίο συνιστά και ένα τεράστιο διαπραγματευτικό «ατού», ουσιαστικά και πρακτικά αποφεύγει να προκαλέσει την –μέχρι και «αιτία πολέμου»– αρνητική αυτή θέση της Τουρκίας, μάλλον σωστά θεωρώντας ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα παρακινήσει απροσδιορίστων διαστάσεων τουρκική αντίδραση. Αυτή όμως η στάση της Ελλάδας έμπρακτα αναδεικνύει ότι το μοναδικό εργαλείο το οποίο μπορεί και διατηρεί τις εύθραυστες ισορροπίες και την ειρήνη στην περιοχή μας δεν είναι άλλο από τον συμβιβασμό. Ο συμβιβασμός, όταν μάλιστα δεν διατυμπανίζεται, είναι αυτός που επιτρέπει στους ελληνοτουρκικούς λεονταρισμούς και λαϊκισμούς να παραμένουν «έπεα πτερόεντα». Το γεγονός μάλιστα ότι έχουμε κι εμείς ανοιχτά θέματα τόσο με τις διεθνείς συνθήκες (Λωζάννης, για τα νησιά) όσο και με το δίκαιο των θαλασσών για τον εναέριο χώρο συνιστά ακόμη μία πιο ευοίωνη προοπτική για εκατέρωθεν συμβιβαστικές λύσεις.

Δυστυχώς, όμως, για τον Έλληνα πολίτη, ούτε η πιο επιθετική από μέρους μας προσέγγιση ούτε η προοπτική συμβιβασμού έχουν την παραμικρή ελπίδα. Η πρώτη, γιατί όντως ενέχει σοβαρούς κινδύνους στρατιωτικής αντιπαράθεσης, την οποία καμία κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να επωμισθεί, οι δε συμβιβαστικές λύσεις προϋποθέτουν άλλου επιπέδου οραματιστές πολιτικούς, οι οποίοι και να λογοδοτούν σε ψηφοφόρους με ένα πολιτισμικό επίπεδο, το οποίο καμία από τις δύο χώρες μας ακόμα δεν διαθέτει.

Τόσο εμείς όσο και οι Τούρκοι είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Εντούτοις και δεδομένου ότι το μορφωτικό και πολιτισμικό επίπεδο και των δύο λαών, αργά μεν αλλά σταθερά, νομοτελειακά βελτιώνεται (το ελληνικό ομολογουμένως γρηγορότερα), δεν απομένει παρά να πάψουμε να δηλητηριάζουμε τις νέες γενεές με σοβινιστικές και εθνοκεντρικές θεωρήσεις και να περιμένουμε στωικά μέχρι να έρθει η ώρα των γενεών αυτών, που ίσως μπορέσουν αυτοί να τερματίσουν την προαιώνια συμπλεγματική αντιπαλότητα που ταλανίζει τους λαούς μας. Η ελπίδα, σωστά, πεθαίνει τελευταία.

*αντιναύαρχος, επίτιμος αρχηγός ΓΕΝ

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η στήριξή μας στον τουρκικό επεκτατισμό δεν εξαιρεί την Ελλάδα από υποψήφιο θύμα
Η έλλειψη κάθε προσπάθειας μελέτης και εξυπηρέτησης των ιστορικών μας δεσμών δεν είναι τρόπος προστασίας των συμφερόντων, αλλά εγκατάλειψής τους και έκθεσης της χώρας στους μεγαλύτερους από ποτέ κινδύνους.
Η στήριξή μας στον τουρκικό επεκτατισμό δεν εξαιρεί την Ελλάδα από υποψήφιο θύμα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Από τη Σουηδία στη Βορειοανατολική Συρία
Ο Ερντογάν ανάγκασε τη Σουηδία και τη Φινλανδία να αποδεχτούν ότι οι ένοπλες κουρδικές οργανώσεις είναι τρομοκράτες. Τι αλλάζει η παραπάνω εξέλιξη στο κουρδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Τουρκία;
Από τη Σουηδία στη Βορειοανατολική Συρία
ΑΠΟΨΕΙΣ
“Turkaegean” γιοκ: το ύστατο επιχείρημα
Η αντίδραση της Κυβέρνησης μέσω της προσφυγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απέδωσε την άμεση, οργισμένη και σε έντονο ύφος αντίδραση του Αντιπροέδρου της κ. Σχοινά.
“Turkaegean” γιοκ: το ύστατο επιχείρημα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Σύμμαχος ή ουδέτερη «επιτήδεια» Τουρκία;
Η χρησιμοποίηση του χαρακτηρισμού από τα ελληνικά ΜΜΕ για την απαξίωση της πολιτικής της σημερινής Τουρκίας ως μέλους του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό ζήτημα είναι ανακριβής.
Σύμμαχος ή ουδέτερη «επιτήδεια» Τουρκία;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ένας απλός ορισμός της μπλόφας του casus belli
Η μπλόφα για να είναι εργαλείο πολιτικής δεν πρέπει να είναι μόνο μπλόφα. Τι είδους μπλόφα είναι η μπλόφα για την οποία γνωρίζει ο αντίπαλος ότι είναι μόνο μπλόφα;
Ένας απλός ορισμός της μπλόφας του casus belli
ΑΠΟΨΕΙΣ
Βέτο στη Σύνοδο Κορυφής!
Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ σχεδιάστηκε επικοινωνιακά ως η πανηγυρική επισφράγιση της ανασύνταξης της Ατλαντικής Συμμαχίας, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ωστόσο αυτό στην πράξη έχει ήδη ακυρωθεί.
Βέτο στη Σύνοδο Κορυφής!

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας