• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    6°C 3.8°C / 8.4°C
    1 BF
    78%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    7°C 4.9°C / 8.1°C
    3 BF
    53%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 6.0°C / 9.9°C
    2 BF
    75%
  • Ιωάννινα
    Αραιές νεφώσεις
    2°C 1.9°C / 3.1°C
    1 BF
    87%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C 3.9°C / 3.9°C
    0 BF
    75%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    7°C 5.4°C / 7.4°C
    2 BF
    65%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    2°C 2.4°C / 2.4°C
    3 BF
    52%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    4°C 2.9°C / 9.6°C
    1 BF
    82%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 4.8°C / 8.1°C
    3 BF
    84%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 2.9°C / 5.9°C
    2 BF
    75%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    10°C 9.1°C / 10.4°C
    1 BF
    62%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 4.6°C / 4.6°C
    3 BF
    55%
  • Κεφαλονιά
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 10.4°C / 10.4°C
    2 BF
    78%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C 0.5°C / 4.4°C
    1 BF
    73%
  • Λαμία
    Αραιές νεφώσεις
    6°C 0.5°C / 7.3°C
    1 BF
    69%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    10°C 1.8°C / 9.9°C
    2 BF
    51%
  • Χαλκίδα
    Αυξημένες νεφώσεις
    6°C 4.0°C / 8.6°C
    1 BF
    77%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    7°C 6.0°C / 6.6°C
    0 BF
    76%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    7°C 5.0°C / 8.1°C
    2 BF
    50%
  • Καστοριά
    Σποραδικές νεφώσεις
    3°C 2.8°C / 2.8°C
    2 BF
    74%
EUROKINISSI/ ΚΑΡΑΤΖΙΑΣ ΠΕΤΡΟΣ

Μια απάντηση στην Μαρία, στον Ευτύχη και στον Δημήτρη

  • A-
  • A+

Στις 22.11.2020, ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ "ΕΦ.ΣΥΝ." παρουσίασε μια επίκαιρη ανάλυση και προβληματισμούς σχετικά με την πρόσφατη υπουργική απόφαση της Υφυπουργού Υγείας Ζωής Ράπτη (ΦΕΚ 4704/Β/23.10.20). Η εν λόγω απόφαση επισημοποιεί πλέον την δυνατότητα ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, γιατί όπως είναι γνωστό σε όλους-ες τους-τις επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οι ακούσεις νοσηλείες σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές γίνονται de facto αν και όχι, αυστηρά μιλώντας, de jure για πολλά χρόνια. Πρόκειται για ένα ένοχο μυστικό που δεν είναι καθόλου μυστικό. Στην προσπάθεια της προηγούμενης κυβέρνησης να διευθετήσει το θέμα, θα αναφερθώ πιο κάτω.

Κατ' αρχήν, προς αποφυγήν αχρείαστων επαναλήψεων εδώ, παραπέμπω τους αναγνώστες στο εξαιρετικά ενδιαφέρον δημοσίευμα της ΕΦ.ΣΥΝ. που επιχειρεί να χαρτογραφήσει τις σοβαρότατες ηθικές και κοινωνικο-πολιτικές διαστάσεις του εν λόγω ΦΕΚ. Το ζήτημα δεν αφορά ειδήμονες, είναι καθαρά κοινωνικό και αφορά όλους τους πολίτες.

Αν και επιλέγω να απαντήσω ξεχωριστά στις τοποθετήσεις της Μαρίας Μητροσύλη, του Ευτύχη Φυτράκη και του Δημήτρη Πλουμπίδη, σημειώνω προιϊμιακά την "παράξενη" και αδικαιολόγητη αποσιώπηση και από τους τρεις των κανονιστικών κειμένων και κατευθυντητήριων οδηγιών της Επιτροπής για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD) του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τις ακούσιες νοσηλείες προς τα κράτη μέλη που έχουν επικυρώσει την Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (ΣΔΑΑ 2008). Υπενθυμίζω ότι η ΣΔΑΑ αποτελεί το επιστέγασμα έντονων διεκδικήσεων του αναπηρικού κινήματος κατά τις τελευταίες δεκαετίες και αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία των διεθνών συμβάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς αποτυπώνει για πρώτη φορά με δεσμευτικό τρόπο τη μετάβαση από την προσέγγιση της αναπηρίας υπό την οπτική του ιατρικού μοντέλου και της φιλανθρωπίας στην προσέγγιση των ατόμων με αναπηρία ως υποκειμένων.

Αγαπητή Μαρία

Ως έγκριτος νομικός και Πρόεδρος της Ειδικής Επιτροπής προστασίας δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές είσαι σε εξαιρετική θέση να γνωρίζεις όχι μόνο τος εθνικούς αλλά και υπερεθνικούς μηχανισμούς, συμβάσεις, κατευθυντήριες οδηγίες και πλαίσια για την προστασία των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών. Στην κατά τα άλλα εμπεριστατωμένη και έντιμη τοποθέτηση σου ωστόσο, δεν αναφέρεσαι ούτε μια φορά στην ΣΔΑΑ και τις κατευθυντήριες οδηγίες της CRPD προς τα κράτη μέλη για την κατάργηση της ακούσιας νοσηλείας, πχ Κατευθυντήριες Οδηγίες για το Άρθρο 14 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα Ατόμων με Αναπηρίες: Το δικαίωμα στην ελευθερία και ασφάλεια ατόμων με αναπηρίες (υιοθετήθηκε κατά την 14η συνεδρίαση της επιτροπής τον Σεπτέμβριο 2015).

Μεταφράζω το σχετικό κομμάτι του κειμένου και απολογούμαι για την κάπως άκομψη μετάφραση".. η Επιτροπή κατοχύρωσε ότι το Άρθρο 14 δεν επιτρέπει καμία εξαίρεση η οποία μπορεί να δικαιολογήσει τον εγκλεισμό προσώπων με βάση την πραγματική τους ή αντιλαμβανόμενη βλάβη (στα αγγλικά "impairment" - εδώ θα μπορούσε να αποδοθεί και ως αναπηρία ή ίσως ανεπάρκεια). Ωστόσο σε νομοθεσίες πολλών κρατών μελών, συμπεριλαμβανομένων και των νόμων για την ψυχική υγεία, ακόμα προβλέπονται περιπτώσεις όπου κάποιος μπορεί να εισαχθεί και κρατηθεί για λόγους πραγματικής ή αντιλαμβανομένης αναπηρίας, με την προϋπόθεση να συντρέχουν και άλλοι λόγοι για τον εγκλεισμό τους, όπως εκτιμήσεις ότι είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους ή για άλλους. Αυτή η πρακτική είναι ασυμβίβαστη με το άρθρο 14, είναι μεροληπτική και αποτελεί αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας".

Το εν λόγω κείμενο λοιπόν καθώς και πληθώρα μετέπειτα διευκρινήσεων, καθιστούν απόλυτα σαφές, δηλαδή δεν αφήνεται κανένα περιθώριο ερμηνειών και εξαιρέσεων, ότι η ακούσια νοσηλεία καθιστά αυθαίρετη στέρηση ελευθερίας και η επιτροπή έχει επανειλημμένως προσκαλέσει και εγκαλέσει τα κράτη μέλη να τροποποιήσουν τις σχετικές νομοθεσίες που επιτρέπουν ακόμα την ακούσια νοσηλεία. Τελεία.

 Το «τραυματικό» γεγονός της ακούσιας νοσηλείας (ή ακούσιου εγκλεισμού) στο οποίο σωστά και εύστοχα αναφέρεσαι Μαρία, (γιατί άραγε όμως το βάζεις σε εισαγωγικά;) θα εξέλιπε αν καταργούνταν οι ακούσιες νοσηλείες. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα εξέλιπε η ψυχική οδύνη και ότι ξαφνικά και αυτόματα κανένας πια δεν θα βασανιζόταν από κακοποιητικές φωνές μέσα στο κεφάλι του, από τα τρομαχτικά φαντάσματα του, από βασανιστικές ιδέες δίωξης, από επίμονες σκέψεις αυτοκτονίας, κοκ. Προφανώς όχι. Αλλά το συγκεκριμένο τραυματικό γεγονός στο οποίο αναφέρεσαι και το οποίο έχει όντως αναδειχθεί ως τραυματικό χωρίς εισαγωγικά απο πληθώρα ερευνών, θα εξέλιπε, και αυτό από μόνο του θα αποτελούσε μια συγκλονιστική ανατροπή όσον αφορά το παρόν καθεστώς που διέπει τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών.

Οι δικαιοκρατικές εγγυήσεις που επικαλείσαι για την προστασία των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών, είναι βέβαια σημαντικές αλλά όπως γνωρίζεις πολύ καλά ή θα έπρεπε να γνωρίζεις, δεν απαλύνουν το τραύμα και δεν δικαιολογούν την βαρβαρότητα της αυθαίρετης στέρησης της ελευθερίας όσο και αν αυτό γίνεται lege artis. Είναι, επίτρεψε μου με όλο τον σεβασμό που έχω για το έργο σου, ένα κοινωνικό φύλλο συκής. Κατά τα άλλα, πολύ σωστά αναφέρεσαι στην αδυναμία της επιτροπής της οποίας είσαι πρόεδρος, έχοντας διαδεχτεί τον φίλτατο Βλάση Τομαρά, να επιτελέσει το ελεγκτικό της έργο.

Είναι δυστυχώς ένα κακόγουστο αστείο αλλά και δραματική πραγματικότητα ότι αυτός ο μηχανισμός είναι θεσμικά φτιαγμένος έτσι ώστε να είναι αδύνατον να  να λειτουργήσει αποτελεσματικά, ούτε για τις δημόσιες ούτε για τις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές. Το ξέρεις αυτό καλύτερα από μένα. Ποιο είναι το πρόβλημα λοιπόν; Οι ακούσιες νοσηλείες στις ιδιωτικές κλινικές; Προφανώς αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα και συμφωνώ μαζί σου, αλλά ίσως, ίσως, συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου ότι αποσιωπώντας το πρόβλημα των ακούσιων νοσηλειών, δηλαδή συγκεκριμένα ότι ακόμα επιτρέπονται, προβλέπονται και επιβάλλονται κάτω από προϋποθέσεις  από την σχετική νομοθεσία, ανεξάρτητα από το αν γίνονται σε ιδιωτικές ή δημόσιες κλινικές, δεν αποτελεί την καλύτερη συμβολή στον αγώνα για την προάσπιση και προώθηση των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών.

Αγαπητέ Ευτύχη

Τυχαίνει να γνωρίζω και να εκτιμώ πολύ τους αγώνες που έχεις δώσει σε ακαδημαϊκό/επιστημονικό αλλά και πολιτικό επίπεδο για τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών (και των κρατουμένων στα σωφρονιστικά ιδρύματα). Η δική σου τοποθέτηση ωστόσο δεν διαφέρει πολύ από αυτήν της Μαρίας, όσον αφορά την ακούσια νοσηλεία.  Αντιτίθεσαι κι εσύ στην ακούσια νοσηλεία σε ιδιωτικές κλινικές όπως κάθε σώφρων και ηθικός άνθρωπος θα έπρεπε να κάνει, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας, επικαλούμενος τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών και μιλώντας κι εσύ για δικαιοκρατικές εγγυήσεις για την αποφυγή καταχρήσεων. Είσαι και πολύ διαβασμένος άνθρωπος και έχεις αποδεδειγμένα κοινωνικές ευαισθησίες.

Όσον αφορά τα διαβάσματα σου, από πού ως πού όμως δηλώνεις έτσι αβίαστα και δημόσια "Ενίοτε, όμως, η ανάγκη ψυχιατρικής περίθαλψης είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και επείγουσα". Πού την βρήκες την επιστημονική τεκμηρίωση; Δεν είσαι αφελής όσον αφορά ζητήματα επιστημολογίας και επιστημονικής τεκμηρίωσης. Σίγουρα θα έχεις συναντήσει στα διαβάσματα σου πολλές επιστημονικές έρευνες που αποδομούν ριζικά, μεθοδικά και στοιχειοθετημένα την «ανάγκη» για ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη. Γιατί βέβαια δεν μιλάμε εδώ για εκούσια ψυχιατρική περίθαλψη. Αυτό είναι τελείως διαφορετικό. Αν αισθανθώ την ανάγκη για ψυχιατρική περίθαλψη και μάλιστα αισθανθώ ότι η ανάγκη μου είναι επείγουσα, θα απευθυνθώ σε κάποιο εφημερεύον ψυχιατρείο και θα αιτηθώ ψυχιατρική περίθαλψη. Την γνωρίζεις παρεμπιπτόντως είμαι σίγουρος την τραγική ειρωνεία ότι όταν κάποιος αισθανθεί την ανάγκη για ψυχιατρική περίθαλψη, συνήθως, όχι πάντα, αλλά είναι πολύ συνηθισμένο, του αρνούνται την νοσηλεία.

Η έννοια της ανάγκης δεν είναι καθόλου αυτονόητη πόσο μάλλον επιστημονικά τεκμηριωμένη τόσο στα συμφραζόμενα εδώ όσο και σε διαφορετικά και αυτό το γνωρίζεις καλά. Υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία (κοινωνιολογική, πολιτική, ιατρική, ιστορική, φιλοσοφική αλλά και νομική) που ασχολείται ακριβώς με αυτό το επίμαχο ζήτημα της «ανάγκης», του πώς ορίζεται, ποιος την ορίζει, ποιος αποφασίζει, μέσα από ποιους μηχανισμούς εξουσίας και πώς τεκμηριώνεται.

Αλλά αν βαριέσαι την σχετική βιβλιογραφία ή δεν σε πείθει, θεωρείς ότι το έργο της CRPD του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών καθώς και οι αναφορές του Ειδικού Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών για τα βασανιστήρια και άλλες μορφές σκληρής, απάνθρωπης και ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας (Special Rapporteur on torture and other cruel, inhumane or degrading treatment or punishment) δεν είναι επιστημονικά τεκμηριωμένες; Όταν ο Juan  E. Mendez έγραφε στην αναφορά του τον Φεβρουάριο του 2013 «Να επιβληθεί άμεσα μια απόλυτη απαγόρευση σε κάθε μορφή καταναγκαστικών / μη συναινετικών ιατρικών παρεμβάσεων σε ανθρώπους με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένων μη συναινετικών ψυχογειρουργικών παρεμβάσεων, ηλεκτροσπασμοθεραπείας και χορήγησης φαρμάκων που αλλοιώνουν το μυαλό (mind-altering drugs) όπως τα  νευροληπτικά, της χρήσης καθήλωσης και απομόνωσης..¨» και «Να αντικατασταθεί η καταναγκαστική θεραπεία και η ακούσια νοσηλεία (ο εγκλεισμός) με  κοινοτικές υπηρεσίες..» και συνεχίζει χωρίς κανέναν ενδοιασμό να υποστηρίζει την κατάργηση κάθε μορφής καταναγκασμού χωρίς εξαίρεση, θα χαρακτήριζες τις διατυπώσεις και τα πορίσματα της αναφοράς του αντιεπιστημονικά; Αυτός δηλαδή δεν καταλαβαίνει την ανάγκη που ενίοτε προκύπτει για ακούσια ψυχιατρική περίθαλψη;

Το ίδιο και θα έλεγες και για την κατάθεση τον Ιούνιο του 2017 ενός άλλου Ειδικού Εισηγητή, του Dainius Pūras; Δεν θα σε κουράσω άλλο παραθέτοντας αποσπάσματα. Αν δεν την έχεις διαβάσει, θα σου πρότεινα ολόψυχα να το κάνεις. Αν την έχεις διαβάσει και παρόλα αυτά επιμένεις να λες δημόσια  ότι ενίοτε, η ανάγκη ψυχιατρικής περίθαλψης είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και επείγουσα, τότε λυπάμαι πραγματικά που θα χρησιμοποιήσω αυτήν την κάπως σκληρή έκφραση: η διατύπωση σου είναι τουλάχιστον παραπλανητική. Η επιστημονική τεκμηρίωση την οποία επικαλείσαι έχει πλέον τουλάχιστον αμφισβητηθεί σοβαρά ως προς την επιστημονικότητα της τεκμηρίωσης.

Τέλος, ενώ συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για τις δυνητικά άθλιες καταχρήσεις που η παρούσα υπουργική απόφαση εγκυμονεί, π.χ., όπως πολύ σωστά αναφέρεις ότι τα οικονομικά κίνητρα ενός επιχειρηματία μπορούν κάλλιστα να υπερισχύσουν μιας καθαρά κλινικής απόφασης για το εξιτήριο του ασθενούς με τραγικό αποτέλεσμα την παρατεταμένη και συχνά καταστροφική παράταση της νοσηλείας του, η τελική σου πρόταση στην τοποθέτηση σου είναι προβληματική ή τουλάχιστον ιδιαίτερα ατυχής όσον αφορά τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων. Κλείνεις με αυτό «Ομως ας μην ξεχνάμε: Οι ιδιωτικές εξουσίες συνιστούν σοβαρούς κινδύνους για τις ελευθερίες των πολιτών, πολύ σοβαρότερους απ’ αυτούς που προκαλεί η επίσημη εξουσία του κράτους».

Πρακτικά και εμπειρικά μιλώντας προφανώς κανένας γιατρός στο ΕΣΥ δεν έχει οικονομικό κίνητρο να παρατείνει την ψυχιατρική νοσηλεία ενός ασθενούς, όπως κάλλιστα μπορεί να συμβεί σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική. Προφανώς (για μένα τουλάχιστον) η κυβέρνηση πρέπει να ενισχύσει το ΕΣΥ και όχι τον ιδιωτικό κερδοσκοπικό τομέα όπως κάνει ασύστολα και ανερυθρίαστα  η παρούσα κυβέρνηση. Από πού ως πού όμως οι κίνδυνοι για τις ελευθερίες των πολιτών από την επίσημη εξουσία του κράτους είναι λιγότερο σοβαροί από αυτούς που εκπορεύονται από ιδιωτικές εξουσίες; Δηλαδή αν βρεθώ πιασμένος στα δίχτυα μιας εξαιρετικά βάρβαρης κρατικής εξουσίας που μου στερεί αυθαίρετα την ελευθερία, με βασανίζει, με εξευτελίζει,  να πω, Δεν βαριέσαι, τυχερός είμαι, θα ήταν χειρότερα αν επρόκειτο για ιδιωτική εξουσία; Θέλεις Ευτύχη ιστορικά παραδείγματα όπου η εξουσία του κράτους και μόνο, χωρίς την παραμικρή αρωγή ιδιωτικών εξουσιών υπήρξε εξίσου ή και περισσότερο επικίνδυνη(και όχι, δεν αναφέρομαι μόνο στην πρώην Σοβιετική Ένωση και την χρήση της ψυχιατρικής ως κρατικό και άκρως βάρβαρο μέσο καταστολής αντιφρονούντων);

Δεν αντιλέγω ότι υπάρχουν πολλά και απτά παραδείγματα όπου ο εξουσίες που παραχωρήθηκαν από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα είχαν καταστροφικά αποτελέσματα, όπως ας πούμε συνέβη στις ΗΠΑ με τα σωφρονιστικά ιδρύματα όπου οι συνθήκες ζωής των φυλακισμένων αποδεδειγμένα χειροτέρεψαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα τους καταπατήθηκαν ακόμα χειρότερα. Δεν αντιλέγω ως προς αυτό. Απλά με ανατριχιάζει η τοποθέτηση σου, ειδικά για το θέμα που συζητάμε εδώ, ότι δηλαδή η κρατική εξουσία είναι λιγότερο επικίνδυνη. Σίγουρα θα έχεις περάσει από δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές, ή τουλάχιστον θα χεις ακούσει για την συστηματική, χρονίζουσα, άθλια και βάρβαρη καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αγαπητέ Δημήτρη

Σου έχω απευθυνθεί δημόσια και στο παρελθόν για παρόμοια ζητήματα και κατανοώ απόλυτα ότι αν και μου είσαι αγαπητός, εγώ δεν σου είμαι καθόλου. Αλλά το θέμα που μας απασχολεί εδώ είναι άκρως σοβαρό για να μιλάμε για το ποιος είναι αγαπητός σε ποιόν. Η δική σου τοποθέτηση, εξαιτίας όχι μόνο της ειδικότητας σου ως ψυχιάτρου, αλλά και του θεσμικού σου ρόλου ως προέδρου της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Δυστυχώς όμως η βαρύτητα του θεσμικού σου λόγου προδίδει μια  αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι, τουλάχιστον όσον αφορά την πολύπαθη ψυχιατρική μεταρρύθμιση και τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών. Τι έχεις λοιπόν να πεις για την υπουργική απόφαση; ότι είναι ασφαλώς μια θετική εξέλιξη, αλλά.....; Αλλά τι;  Δεν μπορεί η επιτροπή με μια μόνο γραμματέα να επιτελέσει το έργο της;  Αυτό είναι το πρόβλημα; Εχεις εμπειρία από δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές. Εχεις δει μηχανικές καθηλώσεις, ίσως να έχεις αναγκαστεί να διατάξεις και μερικές. Εχεις δει ασθενείς καθηλωμένους για μέρες, για εβδομάδες, για μήνες να κατουριούνται επάνω τους; Εχεις δει ασθενείς να περιφέρονται πάνω κάτω σαν ζόμπι στους θλιβερούς διαδρόμους δημόσιων ψυχιατρικών κλινικών,   φαρμακωμένοι  μέχρι τα αυτιά, να τους τρέχουν τα σάλια και να κοιτάνε στο κενό;

Οι αοριστολογίες περί άσκησης της βασικής φροντίδας ψυχικής υγείας στην κοινότητα όπου ζει ο ασθενής και οι αναφορές στον ΠΟΥ προς επίρρωσιν χιλιοειπωμένων αλλά τελικά άδειων σε περιεχόμενο διακηρύξεων, καταφέρνουν να μην αγγίξουν το επίμαχο θέμα.

Οσον αφορά το ζήτημα αναμόρφωσης της νομοθεσίας για τις ακούσιες νοσηλείες στο οποίο αναφέρεσαι και το οποίο είχε τεθεί με το σχέδιο νόμου που είχε επεξεργαστεί η προηγούμενη (δια-)κυβέρνηση και που έμεινε ανολοκλήρωτο την άνοιξη του 2019, σου υπενθυμίζω ότι μια από τις προτάσεις τότε ήταν η υποχρεωτική/αναγκαστική νοσηλεία – «θεραπεία» κατ’ οίκον, βλέπε αναγκαστική λήψη φαρμακευτικής αγωγής. Ένα άθλιο μέτρο που ένας από τους πιο επιφανείς ψυχιάτρους-ερευνητές, πρωτεργάτης και ένθερμος υποστηρικτής της εισαγωγής του μέτρου στην Αγγλία και στην Ουαλία, ο συνάδελφος σου ψυχίατρος Tom Burns τελικά και μετά από σχετική τυχαιοποιημένη έρευνα παραδέχθηκε δημόσια ότι έκανε λάθος που το υποστήριξε. Είχε την εντιμότητα να το κάνει.

Αλλά ας επανέλθω στο παρόν το οποίο φαίνεται να διαρκεί εφιαλτικά πολύ. Κλείνεις την τοποθέτηση σου με την καθόλα ασυνεπή -με τις θέσεις σου και τις θέσεις της ΕΨΕ  την οποία εκπροσωπείς- παρότρυνση να σεβαστούμε την συναίνεση του ασθενούς κατά την διαδικασία μετατόπισης της φροντίδας από τα ιδρύματα στην κοινότητα, γιατί όπως λες σωστά, αλλά μη αναλογιζόμενος την ασυνέπεια των λεγομένων σου,  η συναίνεση αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο τόσο της θεραπευτικής λογικής όσο και των δικαιωμάτων των ασθενών. Όσο υφίστανται αγαπητέ Δημήτρη ακούσιες νοσηλείες και καταναγκαστικές παρεμβάσεις είτε σε ψυχιατρικές κλινικές (ιδιωτικές ή δημόσιες) ανεξαρτήτως του ποσοστού, είτε στην κοινότητα, αυτός ο ακρογωνιαίος λίθος που επικαλείσαι καταντάει να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένα χαλικάκι που το κλωτσάμε αμέριμνα στο διάβα μας.

Το πρόβλημα με τις ακούσιες νοσηλείες σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές είναι όντως μεγάλο και σοβαρότατο. Ακόμα και αν αφήσουμε κατά μέρος το ζήτημα των ακούσιων νοσηλειών γενικά και επικεντρωθούμε στο ζήτημα των ακούσιων νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, τι μήνυμα δίνει ο πρόεδρος της ΕΨΕ όταν λέει «Γνωρίζουμε πάντως ότι υπάρχουν πολλές ιδιωτικές κλινικές με ανεπαρκή και άλλες με αξιοπρεπή ή και καλή λειτουργία»; Ανεπάρκεια; Αλήθεια; Οι αθλιότητες και η κατάφωρες παραβιάσεις δικαιωμάτων που συμβαίνουν (και) σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές χαρακτηρίζονται ως ανεπαρκής λειτουργία? Ο κόσμος το χει τούμπανο και η ΕΨΕ κρυφό καμάρι. Και ποια είναι η αξιοπρεπής και η καλή λειτουργία;

Μόνο και μόνο η διάρκεια των νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές, τίποτα άλλο, θα έφτανε για να σκεφτεί κάποιος δύο φορές πριν χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς όπως ανεπαρκής, αξιοπρεπής και καλή. Ο συνάδελφος σου Βενετσάνος Μαυρέας σε μια παρουσίαση του (το 2015 αν δεν απατώμαι) είχε προσκομίσει στοιχεία για αυτό που ονόμασε «Η αθέατη Πλευρά της Σελήνης» και που αφορούσε την διάρκεια νοσηλειών σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές.  Τα στοιχεία είναι ανατριχιαστικά. Παραθέτω ενδεικτικά, Ασθενείς με νοσηλεία πάνω από 12 μήνες έως 6 έτη, 1,457. Ασθενείς με νοσηλεία 6 έως 10 έτη, 403. Ασθενείς με νοσηλεία πάνω από 10 έτη, 669. Σύνολο 2,529 (Στοιχεία ΕΟΠΥΥ). 2, 529 ψυχές, συμπολίτες μας αν προτιμάς, σαπίζουν σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές από πάνω από 12 μήνες έως πάνω από 10 χρόνια. Αυτό πώς θα το χαρακτήριζες; Ανεπαρκή λειτουργία;

Είναι θλιβερό ότι με αφορμή την πρόσφατη και αναμενόμενη από αυτή την κυβέρνηση νομοθετική μανούβρα υποδαύλισης του ΕΣΥ με την κατάφωρη αναλγησία που την συνοδεύει ως προς το ανθρώπινο-κοινωνικό κόστος και την οδύνη ευάλωτων συμπολιτών μας με ψυχοκοινωνικές δυσκολίες,  εκπρόσωποι θεσμικών φορέων όπως η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία και η Επιτροπή ειδικής προστασίας δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχικές διαταραχές, αναλώνονται ως επί το πλείστον σε αοριστολογίες, στο αν είμαστε πάνω από τον μέσο όρο ακούσιων νοσηλειών, ή λεπτομέρειες του στυλ δεν μας δίνουν έξοδα μετακίνησης, αποφεύγοντας για άλλη μια φορά να αμφισβητήσουν ριζικά το κυρίαρχο ψυχιατρικό μοντέλο που βασίζεται ακόμα στον καταναγκασμό και στην καταστολή. Ο καταναγκασμός και η καταστολή δεν είναι θεραπεία. Ποτέ δεν ήταν.

Συγγνώμη αν παρερμήνευσα τις προθέσεις σας αγαπητοί συνοδοιπόροι. Να με συγχωρείτε, αλλά να, σε ότι έχει να κάνει με το υποκείμενο, σε ότι απευθύνεται στο υποκείμενο, θα έπρεπε να διατηρούμε μια ευλαβική εγρήγορση. Απαιτείται εδώ όμως μια σκληρότητα. Δεν επιτρέπονται συναισθηματισμοί, δεν επιτρέπεται αγαπητοί μου κανένας συμβιβασμός, καμία ανακουφιστική μανούβρα, καμία στιγμή επανάπαυσης, καμία αυτάρεσκη ρητορική απέναντι σε έναν βολικό αντίπαλο είτε αυτός είναι ο νεο-φιλελευθερισμός είτε το βιο-ιατρικό μοντέλο.

 Για μερικά πράγματα δεν υπάρχει καμία εξιλέωση και δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

*Υπεύθυνος Υπηρεσίας Ανοιχτού Διαλόγου και Κατ' Οίκον Παρέμβασης, Κέντρο Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων "Franco Basaglia"

Ε.Π.Α.Ψ.Υ
Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Περί Δικαιοσύνης και άλλων δαιμονίων
Είναι αυτή η εικόνα ευρωπαϊκού κράτους δικαίου; Και είναι τόσο χαμένοι οι κυβερνώντες στον υπέροχο κόσμο της εικονικής τους πραγματικότητας, ώστε αδυνατούν να αντιληφθούν πως η κατάσταση αυτή είναι θέμα χρόνου...
Περί Δικαιοσύνης και άλλων δαιμονίων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αξιοπρέπειες...
Πολλοί, ακόμα κι ανάμεσα σε όσους έχουν σπουδάσει το Δίκαιο, πιστεύουν ότι η αξιοπρέπεια είναι έννοια με ασαφές περιεχόμενο. Συναντάται σε Συντάγματα, συνθήκες και νόμους, οι πολίτες τη νιώθουν διαισθητικά,...
Αξιοπρέπειες...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Παιχνίδια με τις αρχές και τους θεσμούς
Η περιπέτεια μιας υπουργικής τροπολογίας, κατά τη συζήτηση ενός σχεδίου νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης στη Βουλή, ανέδειξε μερικά από τα σημαντικότερα στοιχεία παθογένειας του πολιτικού μας συστήματος.
Παιχνίδια με τις αρχές και τους θεσμούς
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δεν φταίει (μόνο) το δικαστήριο!
Φταίει η επιμονή της Ηριάννας να σταθεί δίπλα στον σύντροφό της όταν εκείνος κυνηγήθηκε γιατί είχε -λέει- φιλίες με δύο μέλη των Πυρήνων. Φταίει το κύμα συμπαράστασης που γέμισε το Εφετείο. Φταίνε εκείνοι που...
Δεν φταίει (μόνο) το δικαστήριο!
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μια ζωή στη ζυγαριά
Ακόμη μία επιστολή συμπαράστασης για την Ηριάννα, τη φοιτήτρια που καταδικάστηκε σε κάθειρξη 13 ετών επειδή παλιότερα ο σύντροφός της είχε φιλική σχέση με δύο μέλη των «Πυρήνων της Φωτιάς».
Μια ζωή στη ζυγαριά
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εναλλακτικές ποινές και τσέπες
Ο Αρειος Πάγος καλείται τις επόμενες μέρες να πάρει μία σημαντικότατη απόφαση: κατά πόσο μπορεί να μετατραπεί σε χρηματική ποινή η φυλάκιση έως και πέντε έτη. Η εξαγορά ποινής διχάζει εδώ και χρόνια τους...
Εναλλακτικές ποινές και τσέπες

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας