Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το πέταγμα μιας πεταλούδας
EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το πέταγμα μιας πεταλούδας

  • A-
  • A+

Τo πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει τυφώνα στην Αμερική, λέγαμε κάποτε. Τελικώς μήπως είναι έτσι; Κάποια συμπεριφορά, μια συνθήκη, ένας θεσμός, ένας θανατηφόρος ιός – παρεμπιπτόντως ο κορονοϊός εμφανίστηκε στην Κίνα και εξαπλώθηκε παντού στον κόσμο, χωρίς να είναι πεταλούδα που πετάει!- λειτουργούν σαν ένα ντόμινο, μια καραμπόλα που λειτουργεί αθροιστικά και πολλαπλασιαστικά σε όλο τον πλανήτη.

Παράδειγμα, εκτός από τον ιό: όταν ένας ή δύο άνθρωποι δεν νοιάζονται για το περιβάλλον, δεν αργεί να μεγαλώσει ο αριθμός αυτών που θα αδιαφορήσουν γι' αυτό. Ή όταν δύο ή παραπάνω άνθρωποι υπερθεματίζουν την εγκληματική δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής, το αυγό του φιδιού αρχίζει να κουνιέται δραστήρια, ώσπου βγάζει το κεφάλι του έξω και δαγκώνει.

Τα άγρια εγκλήματα κατά του Παύλου Φύσσα, του Ζακ Κωστόπουλου, του Γιακουμάκη και της Ελένης Τοπαλούδη έγιναν στη χώρα μας, η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, στη μακρινή μας Αμερική... Τι να απαριθμήσουμε; Το μίσος για κάθε είδους διαφορετικότητα ελαύνει παγκοσμίως σαν τον εκτυφλωτικά περήφανο στρατό του Χίτλερ, αλλά με μια μεγάλη διαφορά: τότε ο εχθρός ήταν ορατός, όπως αποδείχτηκε με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, ενώ σήμερα είναι αόρατος, υποβόσκει.

Ο εχθρός είναι ο φόβος και ο φόβος είναι ρευστός, μεταμφιέζεται, μεταβάλλεται αδιάκοπα.

Η παγκοσμιοποίηση δεν έχει πια μόνο το πρόσωπο μιας ελεύθερης διασυνοριακής επικοινωνίας, ανταλλαγής αγαθών, υπηρεσιών, πληροφοριών κ.λπ. Το αντίθετο συμβαίνει, κυρίως.

Οι τράπεζες, οι εταιρείες-κολοσσοί, τα παντοδύναμα λόμπι ελέγχουν όλα τα κράτη και όλες τις κοινωνίες, άρα και τις ζωές των ανθρώπων.

Τις ελέγχουν όχι μόνον οικονομικά και πολιτικά, αλλά ηθικά και πνευματικά. Εκατομμύρια νεοσκλάβοι σε όλο τον κόσμο δουλεύουν εξαντλητικά 12άωρα, πληρώνονται (αν) με άθλιες αμοιβές και στον ελάχιστο δικό τους χρόνο αποκαμωμένοι αναλώνονται στον καναπέ και στην τηλεόραση.

Κι εδώ, εμείς οι Ελληνες, παραδομένοι οι περισσότεροι στο «φατσοντούβαρο» θαρρούμε πως τα ξέρουμε όλα και το μόνο που ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας -πεισμένοι ότι από κει περνάει η ευτυχία τους- είναι να γίνουν ποδοσφαιριστές ή μοντέλα.

Σε αυτήν την εποχή της άπατης παρακμής κυκλοφορούν εμετικοί νάρκισσοι παντός καιρού –σε θέσεις καίριες, σε πόστα σημαντικά- που χρήζουν πολλαπλής αγωγής, αλλά κάτι εγγενώς αν-άγωγο όπως η εγωπάθεια του υπολογισμού και του γοήτρου δεν επιδέχεται έστω και την παραμικρή εκούσια αλλαγή.

Όλοι επηρεαζόμαστε και επηρεάζουμε, αλλά και όλοι αντίστοιχα είμαστε συμμέτοχοι σε όλα όσα συμβαίνουν -ακόμα κι αν δεν μας βολεύει να το παραδεχτούμε, παρά μονάχα όταν απειληθούμε ατομικά από έναν τυφώνα, έναν πόλεμο ή μια φονική πανδημία.

Ωστόσο, ακόμα συνεχίζουμε να «ιδιωτεύουμε», όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και προσωπικά, έτσι όπως καταφεύγουμε στην επιδίωξη της λήθης, περιχαρακωμένοι, αγέλαστοι, πικροί και στυφοί, μπουκωμένοι από μοδάτα σνακ και από μια ατέλειωτη διαδικτυακή μοναξιά.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της κατάστασης, θαρρώ, η διαμόρφωση ενός νέου ανθρώπινου τύπου που για να γλιτώσει από τη στοιχειώδη ΕΡΩΤΗΣΗ: σε τι Κόσμο θέλει τελικά να ζήσει αυτός και τα παιδιά του, στέλνει ηλεκτρονικές χαλκομανίες φιλίας δήθεν, αποφορτίζεται με υβριστικά σχόλια και βουλιάζει σε ένα όλο και πιο χαοτικό μετακατιτίς που είναι το παγκόσμιο σήμερα.

Θέλει τον καλύτερο κόσμο, υποτακτικός στους δυνατούς, αλλά καχύποπτος και μοχθηρός στους αδύναμους – ανθρώπους ή ζώα.

Εικόνα της ανέχειάς μας όχι μόνο οικονομικής αλλά και συναισθηματικής μήπως δεν είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στα αδεσποτάκια της γειτονιάς μας; Πώς μπορείς να περιγράψεις τη συμπεριφορά ανθρώπων που βασανίζουν ή που αδειάζουν τα δοχεία όπου κάποιοι έχουν βάλει νερό και τροφή για τις περιπλανώμενες ψυχούλες; Βρομίζουν –λεέι- τον δρόμο όπου πατάνε τα καθαρά πόδια της όποιας απαστράπτουσας συνείδησης. Να εξαφανιστούν τα ίχνη των απανταχού ανεπιθύμητων πλασμάτων...

Τελικώς δεν είναι μόνο το πέταγμα στη μακρινή Κίνα, είναι το πέταγμα της δικής μας πεταλούδας. Από ένα μικρό λιθαράκι μπορεί να αρχίσει το χτίσιμο, ξεκινώντας από το ίδιο μας το σπίτι, αρκεί να σηκωθούμε από τους καναπέδες και να ανοίξουμε τα παράθυρα...

Μπορούμε ακόμα να αντιστρέψουμε την καταστροφική τροχιά της παγκοσμιοποίησης αν νοιαστούμε πραγματικά και δυναμικά για τη Γη. Μια καθολική μεταστροφή προς έναν κόσμο καλύτερο. Μια οικουμενική γροθιά αντίστασης.

*συγγραφέας


Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 16/11/2020.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ετών 25
Η πολιτεία φαίνεται να ακολουθεί δύο μέτρα και δύο σταθμά σχετικά με τη διαχείριση της πανδημίας.
Ετών 25
ΑΠΟΨΕΙΣ
Με ρωτάς γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ...
Οι πολίτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά τα μέτρα της κυβέρνησης είναι αποσπασματικά, χωρίς ουσιαστική και ολοκληρωτική άμυνα απέναντι στην πανδημία που μας θερίζει.
Με ρωτάς γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Για το Πολυτεχνείο
Σήμερα πενθούμε γιατί η πύλη που έπεσε, που σήμαινε νεκρούς, γροθιά στον φασισμό, στο σύστημα των κακών, αναγέννηση της ελευθερίας, αντικαταστάθηκε από πολλές πόρτες, μία για τον καθένα.
Για το Πολυτεχνείο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας