Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
H αγανάκτηση ως υπεκφυγή
EUROKINISSI/ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

H αγανάκτηση ως υπεκφυγή

  • A-
  • A+

Η πυρπόληση της Μόριας άναψε κι αλλού φωτιές. Αντεγκλήσεις ανάμεσα στην αντιπολίτευση και την κυβέρνηση, καβγάδες στην τηλεόραση, καταιγισμός άρθρων στον Τύπο, μαλλιοτραβήγματα στο διαδίκτυο. Για να μπω κι εγώ στο κλίμα, ένα σχόλιο για τη δήλωση του Αντώνη Λιάκου: παραδέχομαι ότι πολλοί από εμάς θα είχαμε επαναλάβει ακριβώς τα λόγια του για τις αιτίες που οδήγησαν στην εξέγερση. Και η αιτιολόγηση είναι απαραίτητη για την κατανόηση των νεαρών που θεωρούνται ένοχοι. Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι η λέξη «κατανόηση» έχει δυο σημασίες. Ομορες μεν, αλλά όχι ταυτόσημες.

Η πρώτη, ίσως η συνηθέστερη, υποδηλώνει αποδοχή. «Δείξε κατανόηση» πάει να πει μη με κατηγορείς γι’ αυτό που κάνω ή λέω. Η δεύτερη ανήκει στον χώρο της επιστημονικής ορολογίας, όπου το ρήμα «κατανοώ» δεν έχει την έννοια της ανοχής, πόσω μάλλον της επιδοκιμασίας, και συνεπώς δεν αποκλείει την απόρριψη αυτού που κατανοούμε. (Νομίζω ότι κάτι παρόμοιο επισήμανε και ο Νίκος Μουζέλης στο άρθρο του με τίτλο «Από τον μεταφορικό στον κυριολεκτικό λόγο», στην «Εφημερίδα των Συντακτών», 23 Σεπτεμβρίου). Το ποια από τις δυο είχε κατά νουν ο Αντώνης Λιάκος δεν το γνωρίζω. Αλλά είμαι σίγουρος ότι το πώς διαβάστηκε η δήλωσή του καθορίστηκε από τις πολιτικές πεποιθήσεις των αναγνωστών.

Θα έλεγα όμως ότι το πιο σημαντικό στην υπόθεση της Μόριας είναι κάτι άλλο. Οι αντιδράσεις έφεραν στην επιφάνεια τον εξής τρόπο της πολιτικής σκέψης που ευδοκιμεί στην Ελλάδα: όποιος διαμαρτύρεται πιο δυνατά από τους άλλους για ένα κακώς κείμενο σημαίνει ότι έχει βρει και τη θεραπεία του. Και αυτός ο στρεβλός ισχυρισμός ευδοκιμεί επειδή περνάει απαρατήρητος για τον εξής λόγο: αν προβληματιστούμε γύρω από το πώς εννοούμε την πολιτική, θα διαπιστώσουμε ότι οι περισσότεροι, και στην Αριστερά όλοι, την ταυτίζουν με την αντιπολίτευση.

Το οποίο σημαίνει ότι δικαιούνται να διαμαρτύρονται και να καυτηριάζουν, χωρίς να αισθάνονται την παραμικρή υποχρέωση να προτείνουν τη δική τους λύση. Δηλαδή επικρίνουν ανέξοδα εφόσον εξ ορισμού δεν μπορούν οι ίδιοι να επικριθούν. Ετσι την πάτησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετέφρασε την οργή σε λύση, κέρδισε τις εκλογές και όταν κρίθηκε ως κυβέρνηση ηττήθηκε.

Η περίπτωση της Μόριας και του μεταναστευτικού γενικότερα έφερε επίσης στην επιφάνεια μια ιδιοτέλεια που συχνά κρύβουν μέσα τους οι σπαραξικάρδιες δηλώσεις υπέρ των αδικημένων και των κατατρεγμένων. Ακούγονται υπέροχες και συγκινητικές. Από τη στιγμή όμως που δεν προτείνουμε κάτι συγκεκριμένο, κάτι όχι γενικόλογα «προοδευτικό» αλλά δεσμευτικό και σαφές για το οποίο θα αναλάβουμε την ευθύνη, η υποτιθέμενη συμπαράσταση στους πρόσφυγες συνιστά υπεκφυγή.

Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει η τέλεια λύση εφόσον το πρόβλημα είναι γεωγραφικό. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να μείνουν, αλλά για να φύγουν. Οταν λοιπόν οι υπόλοιπες χώρες δεν τους δέχονται, ή τους δέχονται με το σταγονόμετρο, και επιπλέον όταν οι συμπολίτες μας στην ηπειρωτική Ελλάδα θα ξεσηκωθούν αν μεταφερθούν στην περιοχή τους (ή αλλιώς στην εκλογική περιφέρεια διαφόρων βουλευτών), επόμενο είναι να στοιβάζονται στα νησιά κοντά στις τουρκικές ακτές.

Θα ρωτήσετε, γιατί δεν κατασκευάζονται κέντρα υποδοχής όπου οι πρόσφυγες θα ζουν όχι σε άθλιες παραγκουπόλεις αλλά σε καταλύματα με στοιχειώδεις ανέσεις και με υπηρεσίες που λειτουργούν, απάντηση υπάρχει, αλλά ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ τότε, ούτε η Νέα Δημοκρατία σήμερα τόλμησαν να την πουν ανοιχτά. Απλούστατα, αν βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, τότε θα σπεύσουν ακόμα περισσότεροι να διασχίσουν με τα καρυδότσουφλα τα λίγα χιλιόμετρα που τους χωρίζουν από την Τουρκία, μέχρι να γεμίσουν ξανά τα φιλόξενα κέντρα υποδοχής και πάει λέγοντας.

Ολα τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα έχει γίνει μια χώρα αφιλόξενη για τους πρόσφυγες. Και θα παραμείνει στο μέτρο που οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση εμμένουν στην άρνησή τους να τους δεχτούν ή επινοούν νέες περίπλοκες διαδικασίες για να αναβάλουν τις δύσκολες αποφάσεις.

Και για να έρθουμε στα δικά μας, η Νέα Δημοκρατία ανακάλυψε ότι τα πρόβλημα είναι πιο δισεπίλυτο απ’ ό,τι άφηνε να εννοηθεί, όταν, ως αντιπολίτευση, κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για την κατάσταση στα ΚΥΤ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεχνώντας ότι κυβέρνησε επί τεσσεράμισι χρόνια –το συνηθίζει αυτό– επικρίνει τη Νέα Δημοκρατία επειδή δεν κάνει εκείνα που ο ίδιος δεν έκανε. Οσο για εμάς τους απλούς πολίτες, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν κρινόμαστε από τα λόγια που ακόμα κι αν είναι σωστά παραμένουν εύκολα, αλλά από τις συγκεκριμένες λύσεις που προτείνουμε αναλαμβάνοντας την ευθύνη και το κόστος.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Πολιτικός διάλογος, ανθρωποφαγία και στο βάθος πρόσφυγες
Η δημόσια επισήμανση του Αντώνη Λιάκου επί λέξει έχει ως εξής: «Αν ήμουν 16-17 χρονών, είχα περάσει από χίλια μύρια κύματα για να φτάσω σε ευρωπαϊκή γη της επαγγελίας και βρισκόμουν στην κόλαση της Μόριας κι...
Πολιτικός διάλογος, ανθρωποφαγία και στο βάθος πρόσφυγες
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Μόρια και οι «εμπρηστές»
Η αδιαφορία απέναντι στη δυστυχία και τον πόνο του άλλου είναι ένας από τους παράγοντες που διευκόλυναν ιστορικά τη διάπραξη των χειρότερων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, με το πιο βάρβαρο παράδειγμα του...
Η Μόρια και οι «εμπρηστές»
ΑΠΟΨΕΙΣ
To άγος των στρατοπέδων
Η ιδέα της ίδρυσης μεγα-στρατοπέδων, όπως της Μόριας, του μεγαλύτερου στρατοπέδου προσφύγων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη στο οποίο ήταν συγκεντρωμένοι 13.000 άνθρωποι, δεν είναι καθόλου...
To άγος των στρατοπέδων
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Όταν στη βαρβαρότητα απαντάς με πολιτισμό»
Το κείμενο μιας κατοίκου στη Λέσβο, για την κατάσταση που επικρατεί στο νησί. Μια εικόνα για το πώς ζουν οι πρόσφυγες στο νησί, που παρά τις αντιξοότητες προσπαθούν να συνεχίσουν να ζουν και να κοιτάζουν με...
«Όταν στη βαρβαρότητα απαντάς με πολιτισμό»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το δόγμα «Κάνε τους τη ζωή κόλαση» μας πιάνει όλους
Τα μεγέθη είναι απολύτως διαχειρίσιμα όταν υπάρχει σχέδιο και βούληση, με εφικτές λύσεις και παρεμβάσεις που μπορούν να δρομολογηθούν άμεσα, ξεκινώντας με την εξασφάλιση βιώσιμων συνθηκών διαβίωσης για τις...
Το δόγμα «Κάνε τους τη ζωή κόλαση» μας πιάνει όλους
ΑΠΟΨΕΙΣ
Δύο επιστολές για τη Μόρια και η απάντηση
Αντιδράσεις από την Περιφερειακή Επιτροπή μονίμων εργαζομένων της Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής του ΚΥΤ Λέσβου και από την Περιφερειακή Επιτροπή Μονίμων Υπαλλήλων ΚΥΤ Λέσβου για το άρθρο «Ποιος θεός θα σκύψει...
Δύο επιστολές για τη Μόρια και η απάντηση

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας